Rozwijają logiczne myślenie i zmuszają do poszukiwania najlepszych rozwiązań. Uczą zasad współzawodnictwa i przestrzegania określonych reguł, pokazując czym jest zdrowa rywalizacja. Sprzyjają również nawiązywaniu relacji międzyludzkich.
Mowa o grach planszowych. W dobie komputerów i telefonów, z dostępem do internetu 24 godz. na dobę, mogłoby się wydawać, że planszówki odeszły do lamusa. A tymczasem mają wielu zwolenników. W parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa we Wrocławiu-Pawłowicach rok temu powstał Klub Miłośników Gier Planszowych.
Rodzinna pasja
– Pomysł wziął się stąd, że gramy w planszówki razem z synem, mamy też dużo gier figurkowych, więc chcieliśmy się podzielić tą naszą pasją z innymi. Doszedłem również do wniosku, że jeśli pokażemy dzieciom w parafii te różne, z naszego punktu widzenia ciekawe gry, to może je przekonamy do wspólnego spędzania wolnego czasu – mówi o początkach akcji jej inicjator prof. Maciej Oziembłowski, przewodniczący Rady Parafialnej.
Jako dzień spotkań wybrano piątek po wieczornej Eucharystii. Pomysł spotkał się z zainteresowaniem dzieci, które kończą zajęcia w szkole i nie muszą się spieszyć z odrabianiem lekcji, mając przed sobą wolny weekend. Wielką życzliwością darzy go również ks. dr Michał Machał, proboszcz parafii, który często zagląda do klubu.
Dziecięce interakcje
Reklama
Takie spotkania przynoszą wiele korzyści. – Gry planszowe to forma spędzania wolnego czasu przez przebywanie ze sobą. A to w ostateczności, w długim terminie, może też dać bardzo pozytywne efekty, nawet i duszpasterskie. Choć na razie stawiamy na rozrywkę, wspólne przebywanie i powolne kształtowanie, to gry na pewno ubogacają historycznie, patriotycznie i religijnie. Bo mimo że nie robimy tutaj stricte religijnego czy patriotycznego spotkania, to włączamy w nie dużo takich akcentów. Przyzwyczajamy też dzieci do bycia ze sobą i do przebywania w domu parafialnym. Po spotkaniu z najstarszymi sprzątamy salę, więc wdrażamy je do dbania o strefę wspólną. W klubie jest też dużo osób z LSO, dla których jest to kontinuum przebywania na terenie parafii. Ale te dzieci zapraszają również swoich kolegów, więc nawet Ci, którzy są słabo widoczni w kościele, przychodzą na te spotkania i oswajają się z przestrzenią domu parafialnego – opowiada prof. Oziembłowski. Do klubu w każdy piątek przychodzi od kilku do kilkunastu osób, ale bywa, że jest i ok. 30 uczestników gier. Dzieci zostają z reguły do godz. 21, trochę starsi do 22. Zdarza się również, że jeśli ci najstarsi nie dokończą np. jakiejś pasjonujące gry figurkowej, zostają jeszcze dłużej.
– Ważną rzeczą jest integracja i interakcja między nimi. Te planszówki są trochę takim pretekstem do spotykania się poza szkołą. W szkole dzieci mają krótkie przerwy, dlatego nie zawsze mogą wchodzić w interakcje. A tutaj mamy na to więcej czasu. Nawet jeśli tylko siedzą i rozmawiają ze sobą, to ważne że znaleźli na to czas – tłumaczy p. Oziembłowski.
Konkursy i testowanie
Wśród gier dostępnych w klubie są historyczne, religijne, ale i typowo rozrywkowe. „Niepodległa”, „Dawno, dawno temu”, regionalna gra o tajemnicach Zakrzowa, „Matematyczne safari”, „ABC alfabet religijny”, „Było sobie życie”, „Carcassone”, czy „Wszystkie flagi świata” – to tylko niektóre spośród gier.
– Są one częściowo wypożyczone przez parafian, również przez naszą rodzinę, ale część jest też podarowana przez Instytut Pamięci Narodowej. Mój znajomy, pracownik IPN, również pasjonuje się grami i dzięki niemu otrzymaliśmy kilka planszówek. Są one już bardziej zaawansowane, odnoszą się do II wojny światowej, czy czasów średniowiecza. Ale są też gry science fiction, bo planszówka to też rozrywka – mówi p. Oziembłowski.
Reklama
Parafialny klub stał się również inspiracją do wystawienia reprezentacji Szkoły Podstawowej nr 39 im. ks. Jana Twardowskiego do konkursu gier organizowanego przez IPN. Ogólnopolski konkurs organizowany jest w każdym województwie a jesienią ub.r. odbywał się właśnie na Dolnym Śląsku. – Dzieci grały wtedy głównie w „Misia Wojtka” a przy okazji poznawały historię związaną z wojskiem gen. Andersa. Mieliśmy też niedawno prezentację gry „Mojżesz i Ziemia Obiecana” . To jest gra, która dopiero się tworzy i dzieci z naszego klubu wzięły udział w jej testowaniu. Przyjechali panowie współpracujący z IPN, nagrali nawet krótki filmik, który będzie dostępny w internecie podczas promocji gry. Dzieci dwie i pół godziny siedziały za stołem i każde grało jednym z tych plemion. Gra opierała się na znajomości Biblii i które dziecko wiedziało więcej nt. Starego Testamentu, miało większe szanse na wygranie. Oczywiście gra była moderowana. Dzieci bardzo dobrze się przy tym bawiły i już pytają, kiedy ta gra będzie dostępna. Mamy ją obiecaną, jak tylko pojawi się na rynku – opowiada pan profesor.
Gry figurkowe
Duże zainteresowanie budzą też gry figurkowe (m.in. Saga, Bolt Action, Flames of War, Ogniem i Mieczem, Star Wars Legion). To pewnego rodzaju nowość na rynku gier. – Te gry wymagają sklejenia i pomalowania, a to już jest pewnego rodzaju modelarstwo. Takie przygotowanie gry pozwala np. na uspokojenie emocji, bo działa podobnie jak książeczki do odstresowania, które się maluje. Tak samo można się odstresować, malując figurkę w mniej lub bardziej udany sposób. A wiadomo, że im więcej się tych figurek pomaluje, tym techniki są lepsze i efekt jest lepszy. No i potem te postaci, gdy się ładnie, kolorowo prezentują na stole podczas gry, przynoszą radość, że są własnoręcznie wykonane – tłumaczy prof. Oziembłowski.
Dużym powodzeniem cieszą się również flagi. Jeden z uczestników zna je prawie wszystkie i zawsze wygrywa. Ale w klubie dzieci są nagradzane nie tyle za wygrywanie, co za systematyczność. – Uczestnicy dostają punkty za udział w grze, czyli np. w grze, w którą gra 6 osób wszyscy zdobywają punkty – za pierwsze miejsce jest to 6 punktów i później o jeden mniej. Nawet ten, kto jest ostatni, otrzymuje 1 punkt. I nawet gdyby on zawsze był ostatni, to przez cały sezon – czyli rok szkolny – może zebrać tych punktów na tyle dużo, żeby się gdzieś w naszej tabeli znaleźć. Okazuje się, że dzieci bardzo się tym interesują, a rywalizacja pobudza do bardziej aktywnego uczestnictwa – mówi pan profesor i zachęca do takiej aktywności również dorosłych.
Pod patronatem papieża
Klub mieści się w Domu Parafialnym im. św. Jana Pawła II. Ale to nie jedyna inicjatywa rozwijająca się w tym miejscu. – Staramy się, żeby dom, który powstał rok temu, służył wszystkim. I tak się dzieje, bo mają w nim miejsce różne inicjatywy. Mamy spotkania biblijne z ks. Ryszardem Kempiakiem, czy też spotkania Parafialnego Klubu Pielgrzymkowo-Turystycznego, który zaczął funkcjonować w tym roku przy naszej parafii. Działają różne wspólnoty, np. Wspólnota Dom Na Skale czy też Przymierze Miłosierdzia. No i obchodzimy tutaj też nasze rodzime sprawy typu urodziny, imieniny, uroczystości kościelne – mówi ks. Michał Machał i dodaje: – Wiele jest tych inicjatyw. I przede wszystkim jest to coś, czemu patronuje św. Jan Paweł II.
W październiku Uniwersytet Wrocławski otworzy kierunek, który może przyczynić się do rewolucji w polskim systemie rehabilitacyjnym. O tym, dlaczego zmiany są potrzebne i jaką rolę w ich wprowadzeniu pełnić będą specjaliści ds. zarządzania rehabilitacją, rozmawiamy z dr Aliną Czapigą, prodziekanem ds. dydaktycznych i socjalnych Wydziału Nauk Historycznych i Pedagogicznych.
: „Wdrożenie nowego modelu kształcenia specjalistów ds. zarządzania rehabilitacją jako element systemu kompleksowej rehabilitacji w Polsce” – co kryje się pod tą nazwą?
Dr Alina Czapika - To projekt dydaktyczny, którym kieruję z ramienia Uniwersytetu Wrocławskiego, współfinansowany ze środków Unii Europejskiej, w ramach Działania 4.3 Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja Rozwój. W jego ramach będziemy kształcić na studiach podyplomowych specjalistów ds. zarządzania rehabilitacją.
Projekt realizujemy wspólnie z Gdańskim Uniwersytetem Medycznym, Uniwersytetem Warszawskim i Uniwersytetem Medycznym w Lublinie. Naszymi partnerami społecznymi są PFRON, ZUS oraz DGUV – Deutsche Gesetzliche Unfallversicherung e.V. – niemiecka organizacja centralna ds. ubezpieczeń. Współpracujemy również z przedstawicielami organizacji pozarządowych i pracodawcami. Razem przygotowaliśmy model kształcenia.
Inspiracją do realizacji projektu była potrzeba zapewnienia dostępu do kompleksowej rehabilitacji, dającej szansę na powrót do aktywności społecznej i zawodowej osobom, które w wyniku różnych zdarzeń losowych stały się niepełnosprawne lub u których nastąpiło pogorszenie stanu zdrowia, uniemożliwiające – trwale lub okresowo – aktywność zawodową i społeczną.
Kluczową rolę w procesie aktywizacji odgrywa specjalista, który zarządza procesem rehabilitacji – organizuje go, angażując do współpracy wielu ekspertów. W Polsce bardzo potrzebne są studia przygotowujące do pełnienia tej roli. Dotychczas nie powstał taki zawód czy specjalizacja, dlatego opracowaliśmy cały związany z tym model kształcenia.
Pomimo znacznego wzrostu wydatków publicznych na aktywizację zawodową osób z niepełnosprawnością w Polsce, większość tych osób pozostaje poza rynkiem pracy. Według Narodowego Spisu Powszechnego z 2011 roku liczba osób z niepełnosprawnością ogółem wynosiła blisko 4,7 mln. Około 3,1 mln osób posiadało prawne potwierdzenie niepełnosprawności. To mniej więcej 12 proc. ludności kraju. Według danych z Badania Aktywności Ekonomicznej Ludności za II kwartał 2017 roku około 70 proc. z 1 705 tys. osób niepełnosprawnych w wieku produkcyjnym było biernych zawodowo. Tylko 27 proc. pracowało. Pozostałe ponad 2 proc. posiadało status osób bezrobotnych.
Nasze studia wpisują się w zmieniający się naszym kraju system rehabilitacyjny. Obserwuję odchodzenie od systemu azylowego, działającego na zasadzie: „Zaopiekujemy się pacjentem/klientem, bo potrzebuje pomocy, ale zrobimy to z dala od środowiska”. Odchodzimy od systemu azylowego w stronę systemu środowiskowego, włączającego. Nie chcemy izolować, tylko aktywizować.
Tak to chyba powinno funkcjonować.
- Oczywiście, że tak. Polska nie jest krajem, który nie zajmuje się osobami z niepełnosprawnością, ale system wymaga zmiany. Moim zdaniem wracamy do koncepcji kompleksowej rehabilitacji, którą w Polsce zapoczątkował prof. Wiktor Dega. Czy pan wie, że pierwsza na świecie Katedra Medycyny Rehabilitacyjnej powstała na Akademii Medycznej w Poznaniu? A program kompleksowej rehabilitacji WHO uznała za modelowy?
Wyzwanie podjął PFRON, który realizuje duży program związany właśnie z kompleksową rehabilitacją. Do nas należeć będzie kształcenie kadr. W ramach projektu kraj podzielono na cztery makroregiony. Uniwersytet Wrocławski obejmie swoim zasięgiem województwa: lubuskie, dolnośląskie, opolskie i śląskie; w tych regionach będziemy szukać kandydatów. Studia podyplomowe będą bezpłatne dla osób, które pomyślnie przejdą proces rekrutacji. Bardzo zależy nam na utrzymaniu poziomu, dlatego intensywnie pracowaliśmy nad koncepcją kształcenia. Prace merytoryczne zostały poprzedzone badaniami, które umożliwiły diagnozę sytuacji osób z niepełnosprawnością w Polsce oraz analizę obowiązujących rozwiązań w zakresie rehabilitacji i aktywizacji. Model kształcenia był konsultowany z partnerami ze środowiska społeczno-gospodarczego. Bez ich pomocy i opinii wdrożenie planowanych rozwiązań byłoby niemożliwe, a my chcemy, aby specjalista ds. zarządzania rehabilitacją funkcjonował w polskiej rzeczywistości.
Dziś mogę już powiedzieć, że model kształcenia jest gotowy. Przystępujemy do kolejnych etapów procedury uniwersyteckiej, po zakończeniu której – najprawdopodobniej w czerwcu – rozpocznie się kilkuetapowa rekrutacja.
Możemy zdradzić, jak będzie ona wyglądała?
- Dysponujemy tylko dwoma semestrami, dlatego musimy wybrać osoby, które mają już pewne doświadczenia zawodowe i będą u nas poszerzać swoje kompetencje. O rekrutacji za chwilę powiem więcej, ale zacznijmy od najważniejszej sprawy, czyli od wyjaśnienia, kim ma być specjalista ds. zarządzania rehabilitacją. Bo przecież można by powiedzieć: „Zaraz, jak to? W dwa semestry wykształcimy kogoś, kto będzie nadzorował pracę lekarzy, psychologów, terapeutów, rehabilitantów – to się nie uda!”. Nie! Nasz specjalista nie ma zarządzać zespołem – on ma zarządzać procesem rehabilitacyjnym konkretnego pacjenta, czyli ma pozyskać do współpracy zespół specjalistów.
Specjalista ds. zarządzania rehabilitacją nie jest lekarzem, ani pośrednikiem pracy, ale zarządza ukierunkowanym na aktywizację procesem rehabilitacji. Najpierw musi rozpoznać potrzeby pacjenta/klienta, opracować plan rehabilitacji, powołać i zorganizować zespół. A potem zrobić wszystko, by osiągnąć wcześniej założony cel. Nie może na przykład zapomnieć o tym, jak z niepełnosprawnością danej osoby radzi sobie jej rodzina, bo trudno będzie zaktywizować, przekwalifikować pacjenta, jeśli będzie miał szereg problemów rodzinnych wynikających z niepełnosprawności. Nasz „menedżer” musi radzić sobie z kontaktem, komunikacją, ale także z problemami i z konfliktami. Musi potrafić negocjować, dążyć do kooperacji. Nie może powiedzieć: „Trudno, tu nic nie da się już zrobić”. Specjalista ds. zarządzania rehabilitacją ma być łącznikiem pomiędzy wszystkimi osobami zaangażowanymi w proces rehabilitacji. Organizuje współpracę między pacjentem a pracodawcą, instytucjami społecznymi i państwowymi, lekarzami, ośrodkami rehabilitacyjnymi i szeroko rozumianym otoczeniem społecznym, w tym z rodziną.
Program naszych studiów jest bardzo obszerny, ale także spójny. Oczywiście, zanim wybrano nas do udziału w projekcie, musieliśmy udowodnić, że dysponujemy odpowiednią kadrą, infrastrukturą, że mamy zarys koncepcji kształcenia. Ważna rolę w pozyskaniu projektu odegrał prof. dr hab. Ryszard Cach, prorektor ds. nauczania, oraz mgr Emilia Wilanowska, kierownik Biura Projektów Zagranicznych. Gdybyśmy nie skorzystali z tej możliwości – przy naszym, uniwersyteckim i wydziałowym, potencjale – byłoby to dużą stratą.
Jak będzie wyglądała realizacja projektu pod kątem struktury?
- Projekt jest uniwersytecki. Będzie realizowany na Wydziale Nauk Historycznych i Pedagogicznych. Wezmą w nim udział psychologowie – przede wszystkim specjaliści z zakresu psychologii klinicznej, organizacji i zarządzania, bo tacy są potrzebni. Ale są jeszcze inne moduły. Potrzebni będą prawnicy, eksperci polityki społecznej, socjologowie. Jest moduł zarządzania procesem rehabilitacji, moduł medyczny, moduł rehabilitacji zawodowej i społecznej. Właśnie zwróciłam się do dziekanów WPAE oraz WNS z prośbą o pozyskanie pracowników do prowadzenia części zajęć na studiach podyplomowych.
Już poszukuję specjalistów na zajęcia wykładowe i warsztatowe. Niektórzy się do nas zgłaszają, dopytują o szczegóły. Są chętni na studia i do prowadzenia zajęć. Na dwóch ogólnopolskich seminariach w Warszawie, na których prezentowaliśmy studia partnerowi z Niemiec – ale przede wszystkim pracodawcom, którzy mogą wysyłać do nas pracowników lub zatrudniać naszych absolwentów – otrzymaliśmy dużo pytań, sugestii i propozycji współpracy.
Niemcy, na których doświadczeniach opieracie się, tworząc nowy kierunek, mają ściśle określoną specjalizację.
- Korzystamy z doświadczeń niemieckich, ale także z polskiej szkoły medycyny rehabilitacyjnej prof. Degi. Niemcy szkolą ekspertów zajmujących się osobami po wypadkach, które po leczeniu, rehabilitacji i czasem po przekwalifikowaniu zawodowym wracają do wcześniej wykonywanej pracy lub znajdują inną, są aktywni zawodowo. Czyli: aktywizacja i czasem przekwalifikowanie. My chcemy poszerzyć ofertę. Nasz specjalista ds. zarządzania rehabilitacją będzie mógł zająć się także osobami, które są niepełnosprawne ruchowo, mają ograniczenia sensoryczne, niepełnosprawności intelektualnie, chorują psychicznie.
Doprecyzujmy. Wykształcony przez Was specjalista będzie od razu przygotowany do kompleksowego działania na wszystkich przestrzeniach czy będzie zdobywał doświadczenie w obrębie konkretnych specjalizacji?
- Na studiach omówimy zadania kompleksowej rehabilitacji we wskazanych rodzajach niepełnosprawności. Pamiętajmy, że rozmawiamy o projekcie, który w Polsce dopiero rusza. W przyszłości prawdopodobnie zostaną wprowadzone certyfikaty. Stanie się tak jednak dopiero wtedy, gdy specjalista ds. zarządzania rehabilitacją zostanie wpisany na listę zawodów.
W przyszłości bardzo bym chciała – wspomniałam już o tym władzom rektorskim – utworzyć studia magisterskie z tego zakresu. Cztery semestry kształcenia pozwoliłoby na poszerzenie tematyki i pogłębienie rozwoju kompetencji osobistych. Perspektywy są tak duże, jak nasze zaangażowanie w projekt. Udzielił mi się entuzjazm i model pracy moich ekspertek z Instytutu Psychologii. Pierwsza z nich to dr Magdalena Ślazyk-Sobol, specjalizująca się w psychologii zarządzania. Jest konsultantem HR, trenerem; prowadzi zajęcia z zakresu psychologii pracy i organizacji, zajmuje się coachingiem w organizacji, outplacementem, diagnozą kompetencji zawodowych, „train the trainers”; prowadzi warsztaty rozwijające kompetencje interpersonalne i zarządcze. Druga osoba, o której myślę, to mgr Anna Cieślik, trener biznesu. Zajmuje się wspieraniem ludzi w rozwoju osobistym i zawodowym. Specjalizuje się w zakresie doskonalenia umiejętności liderskich, motywowania, zarządzania emocjami oraz rozwijaniem kompetencji komunikacyjnych.
Jesteśmy na początku drogi, to prawda. Ale to jest projekt wdrożeniowy. To nie tak, że wyobrażam sobie, że utworzymy studia podyplomowe, bo wydaje mi się, że są potrzebne…
…i zobaczymy, co będzie dalej?
- My wiemy, że ten kierunek jest pożądany. Nie opieramy się na własnych odczuciach. Przeprowadzamy badania potrzeb. Żeby wiedzieć, jak osoby z niepełnosprawnością wyobrażają sobie funkcję specjalisty ds. zarządzania rehabilitacją, robimy badania – zakrojone na szeroką skalę, oparte na reprezentatywnej grupie – w czterech województwach makroregionu. Biorą w nich udział osoby, które przeszły proces rehabilitacji i są już aktywne zawodowo. Pytamy je o to, czego doświadczyli, czego brakowało im w procesie reaktywizacji, i na tym opieramy model kształcenia. O oczekiwaniach wobec menedżerów rozmawialiśmy też z lekarzami i rehabilitantami.
Wróćmy do rekrutacji. Jak dokładnie będzie wyglądała?
- Będzie trzyetapowa. Pierwszy etap to złożenie dokumentów: dyplomu ukończenia studiów pierwszego lub drugiego stopnia, CV, listu motywacyjnego, portfolio zawierającego certyfikaty itp. Etap drugi będzie testem kompetencji, z pytaniami zamkniętymi i otwartymi, z tzw. case’ami, które trzeba będzie skomentować, zinterpretować. Etap trzeci to już rozmowa, która pozwoli ocenić predyspozycje indywidualne i szeroko pojęte kompetencje społeczno-zawodowe kandydatów. Przyjmiemy 25 osób z najwyższą punktacją, może o kilka więcej. Studia rozpoczną się 1 października.
W październiku 2019 roku ruszy druga edycja, która także będzie bezpłatna dla słuchaczy. Model kształcenia będzie poddany ewaluacji, czyli kolejna edycja studiów będzie już „po doświadczeniach” W ciągu dwóch lat w każdym z czterech ośrodków akademickich zostanie wykształconych po 50 osób. W całej Polsce będzie zatem 200 specjalistów ds. zarządzania rehabilitacją.
Jak wyobraża Pani sobie idealnego kandydata?
- Chciałabym, żeby na nasze studia aplikowały osoby z dyplomem studiów pierwszego lub drugiego stopnia z obszaru nauk humanistycznych, społecznych, medycznych. To mogą być rehabilitanci, fizjoterapeuci, lekarze rehabilitacji, psycholodzy, pedagodzy społeczni, terapeuci; również osoby, które mają może inne wykształcenie, ale dysponują wiedzą i doświadczeniem, bo na przykład prowadzą ośrodki rehabilitacyjne albo ośrodki zajmujące się osobami z niepełnosprawnościami. My rozwiniemy ich kompetencje, ukierunkujemy je. Ale żeby osiągnąć dobry efekt, musimy mieć osoby gotowe do współpracy.
Jak będzie wyglądać przyszłość zawodowa Waszych absolwentów?
- To trudne pytanie, bo jesteśmy na początku drogi. Mam nadzieję, że po zmianie systemu rehabilitacji w naszym kraju i odpowiednich uregulowaniach formalno-prawnych, będą oni zatrudniani w PFRON-ie, ZUS-ie, KRUS-ie. Właściwym miejscem mogą być ośrodki rehabilitacyjne, sanatoria oraz Powiatowe Centra Pomocy Rodzinie. Ale specjaliści będą również mogli prowadzić własną działalność gospodarczą, zajmować się procesem rehabilitacji konkretnych osób. Niewykluczone, że zatrudnienie znajdą w firmach, korporacjach, których pracownik uległ wypadkowi.
Wszystko to brzmi niezwykle imponująco.
- Bo nad modelem kształcenia pracował zespół psychologów, lekarzy rehabilitacji medycznej, prawników, pracodawców…
Z niecierpliwością czekamy na efekty tej pracy. I trzymamy kciuki.
Tuż po uroczystości beatyfikacji nowa błogosławiona Kościoła katolickiego „zapoznała” mnie ze swoimi bliskimi od strony matki, Wandy z domu Szlenkier. Krewni Hanny Chrzanowskiej przyjechali na krakowską uroczystość nie tylko z Polski, ale także z Francji, Stanów Zjednoczonych oraz Anglii, gdzie część rodziny wyemigrowała po II wojnie światowej
Z warszawskiej rodziny Bożogrobców – Małgorzaty i Karola (syna kuzyna Hanny Chrzanowskiej) Szlenkierów wywodzi się występujący na wielu scenach muzycznych w Polsce i za granicą tenor – Tadeusz Szlenkier. Jego kuzynem jest aktor Ksawery Szlenkier, syn Stanisława (chrześniaka Hanny Chrzanowskiej). W rodzinie Szlenkierów są więc talenty artystyczne, ale i ekonomiczne, naukowe, a także zainteresowania przyrodnicze. Przekazywane są jednak przede wszystkim „geny” służby bliźniemu.
W poniedziałek w Sekretariacie Konferencji Episkopatu Polski w Warszawie odbyła się 9. ogólnopolska sesja poświęcona formacji, życiu i posłudze prezbiterów. Przewodniczył jej bp Damian Bryl, przewodniczący Zespołu ds. Przygotowania Wskazań dla Formacji Stałej i Posługi Prezbiterów w Polsce.
Podczas dziewiątego już spotkania osób odpowiedzialnych za formację stałą w diecezjach i zgromadzeniach, jej uczestnicy zastanawiali się nad rolą środowiska posługi i formacji prezbiterów oraz nad sytuacjami, które wymagają podjęcia specjalnych działań, zarówno w formie prewencji, jak i wsparcia w doświadczeniach. Do wybranych zagadnień wprowadzili ks. Grzegorz Strzelczyk i Magdalena Jóźwik, którzy również moderowali dyskusję. Dzisiejsza debata podczas sesji o prezbiterach skupiona była wokół dwóch grup tematycznych.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.