Informacje na temat św. Krzysztofa mieszają się z narosłymi wokół jego postaci legendami. Wiele o jego życiu mówi Złota legenda Jakuba de Voragine – najpopularniejszy średniowieczny zbiór żywotów świętych. Krzysztof miał być olbrzymem, który pragnąc odpokutować swoje grzeszne życie, zamieszkał nad Jordanem, by przenosić na swoich barkach pielgrzymów zmierzających do Ziemi Świętej. Pewnego razu przeniósł dziecko, które okazało się Zbawicielem. Stąd pochodzi imię Christoforos, czyli niosący Chrystusa.

Wiele na to wskazuje, że Krzysztof urodził się w Azji Mniejszej, w rzymskiej prowincji Licja, w rodzinie pogańskiej, a ok. 250 r. poniósł śmierć męczeńską. Część badaczy identyfikuje go z legionistą o imieniu Menas, który przyjął chrzest; dzięki niemu nawracały się setki żołnierzy. Zgodnie z tym przekazem miał zostać zamęczony w czasie prześladowań Dioklecjana.

Pierwsze wzmianki o jego kulcie pochodzą z 452 r., gdy wspomniano wystawioną ku jego czci bazylikę w Bitynii. O znaczeniu jego kultu świadczy fakt, że został zaliczony do grona czternastu świętych wspomożycieli. Wierni wzywają go w śmiertelnym niebezpieczeństwie. Jest patronem Ameryki, Wilna, pielgrzymów, flisaków, marynarzy i żeglarzy, osób podróżujących i kierowców. Najbardziej znany jest jako patron tych ostatnich.

Św. Krzysztof, męczennik zm. ok. 250 r.