Reklama

Polska

Prowincjał salwatorianów: Helenko! Dziękuję!

„Dziękuję za to, że byłaś odważna, dynamiczna, niezmordowana, kiedy trzeba było służyć Bogu i ludziom” – mówił prowincjał salwatorianów ks. Piotr Filas SDS w czasie Mszy św. w intencji śp. Heleny Kmieć. Na modlitewnym czuwaniu w bazylice Matki Bożej Fatimskiej w Trzebini, przy trumnie zamordowanej w Boliwii misjonarki zebrała się najbliższa rodzina i członkowie Wolontariatu Misyjnego Salvator, do którego należała Helena.

[ TEMATY ]

Helena Kmieć

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

W sobotni wieczór ok. godz. 19.00 do bazyliki Matki Bożej Fatimskiej w Trzebini wniesiono przystrojoną białymi kwiatami białą trumnę z ciałem śp. Heleny Kmieć. Pół godziny później rozpoczęła się Msza św., której przewodniczył bp Jan Zając, spokrewniony z Heleną.

Homilię wygłosił przełożony salwatorianów w Polsce. „24 stycznia boliwijska ochronka stała się golgotą życia śp. Heleny Kmieć, wolontariuszki salwatoriańskiego Wolontariatu Misyjnego Salwator. Bóg, w środku nocy, w okrytym ciszą pomieszczeniu, pośród kwiatów, które sama namalowała, włożył w jej rękę dość wymowny klucz, by w zmartwychwstania jasny dzień drzwi raju mogła otworzyć” – rozpoczął homilię ks. Piotr Filas SDS nawiązując do wiersza Marka Skwarnickiego.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

„Życie jest przedmową, którą człowiek pisze do księgi wieczności” – cytował ks. Piotr Filas, który zaznaczał, że przedmowa, którą napisała Helenka, jest tym szczególniejsza, że „imienia jej nie trzeba się uczyć, gdyż złożone jest z radości uśmiechniętych ust i oczu, które w zadumie, czy we łzach, pozostają patrzeniem. Tej przedmowy nie trzeba się uczyć, gdyż wrosło już w naszą wyobraźnię, w pamięć, w życie”.

Flickr/Parafa św. Barbary w Libiążu

Prowincjał salwatorianów mówił, że ze smutkiem przyjęta została wiadomość o tragedii, która wydarzyła się na boliwijskiej ziemi, w miejscu, w którym polskie wolontariuszki miały pomagać siostrom służebniczkom dębickim w opiece nad dziećmi. „Helenka zdążyła namalować kwiaty i słońce, żeby, jak mówiła, dzieciom było słonecznie i radośnie. Nie zdążyła dać im radości spotkania. Choć ufam, że Bóg do czegoś Cię Helenko tej smutnej, zalanej krwią nocy, potrzebował – mówił ks. Filas.

– Patrząc na trumnę, w której spoczywasz, mam przed oczami to słynne zdjęcie, które obiegło prawie cały świat. I taką chciałbym Cię zapamiętać: uśmiechniętą, z gitarą w ręku, z salwatoriańskim logo wolontariatu i hasłem ‘podejmij wyzwanie’, które zrealizowałaś w stu procentach” – dodawał.

Reklama

Zwracając się bezpośrednio do Helenki ks. Filas dziękował jej za to, jak powiedział o niej bp Jan Zając, że „była iskierką, która wzniecała wielki ogień w naszych sercach”. „W imieniu tych, którzy Cię spotkali, którzy dzielili się świadectwem o Tobie, dziękuję Ci za to, że byłaś odważna, dynamiczna, niezmordowana, kiedy trzeba było służyć Bogu i ludziom” – mówił kaznodzieja.

Dalej ks. Filas dziękował za pokój i radość, które Helenka siała tam, gdzie się pojawiała; za to, że nie zatrzymała tylko dla siebie talentów, które otrzymała od Boga; za śpiew, którym chwaliła Boga i dzięki któremu do Boga prowadziła. „Dziękuję Ci za to, że chciało się przebywać w Twoim towarzystwie” – mówił prowincjał salwatorianów a nawiązując do wezwania z pierwszego czytania z Księgi Kapłańskiej „świętymi bądźcie” dziękował, że taką właśnie była Helenka. „Osobiście chciałbym Ci podziękować za to, że nauczyłaś mnie pięknego patrzenia na drugi brzeg życia” – mówił ks. Filas.

Kaznodzieja zwrócił uwagę, że smutny i bezsensowny byłby los człowieka, czymś strasznym i tragicznym byłaby jego śmierć, gdyby nie Ojciec, który posłał swojego Syna, by ukazać nam drogę powrotu. „I właśnie dzięki Chrystusowi śmierć, nawet ta tragiczna, nie jest czymś strasznym, ale jest bramą, za którą czeka z wyciągniętymi rękami Ojciec” – mówił ks. Filas.

Prowincjał salwatorianów zauważył, że przejmującą tajemnicę Golgoty przypominamy sobie zwłaszcza wtedy, kiedy jest nam bardzo ciężko, „tak jak teraz, gdy czujemy się smutni, trochę bezsilni i na pewno przerażeni; przypominamy sobie po to, by zobaczyć poranek zmartwychwstania, by w takiej perspektywie usłyszeć słowa: błogosławieni, którzy cierpią, którzy płaczą, albowiem oni będą pocieszeni, oni otrzymają zbawienie”.

Reklama

Na koniec Mszy św. ks. Mirosław Stanek SDS dyrektor Wolontariatu Misyjnego Salvator podziękował wszystkim za wspólną modlitwę. Przypomniał aby, zgodnie z życzeniem rodziny śp. Heleny Kmieć, na pogrzeb nie przenosić kwiatów, ale wesprzeć zbiórkę na boliwijskie dzieci, wśród których miała posługiwać Helenka. „Misja Helenki się nie kończy” – powiedział ks. Stanek. Kapłan poinformował także, że przez najbliższe miesiące w czasie czuwań fatimskich w trzebińskiej bazylice będzie trwała dziękczynna modlitwa za życie Helenki.

Po Mszy św. rozpoczęło się modlitewne czuwanie przy trumnie z ciałem śp. Heleny Kmieć. Odmówiono m.in. dziesiątek różańca – szczególną modlitwę dla Wolontariatu Misyjnego Salvator. Wolontariusze odmawiają codziennie „dziesiątek o dziesiątej” w intencji WMS i wszystkich misjonarzy posługujących na misjach.

„Helenka była człowiekiem modlitwy. Była bardzo mocno oddana Panu Bogu. Często też przewodniczyła tej modlitwie” – wspominała Magdalena Kaczor z WMS podkreślając, że dziś ta modlitwa jest wyrazem pamięci i miłości do Helenki. „Dziś modlimy się o spokój jej duszy i pamiętamy o tych, którzy cierpią po jej stracie” – mówiła Magdalena Kaczor. Czuwanie zakończył Apel Jasnogórski.

W niedzielę Mszy pogrzebowej o godz. 15.00 w kościele św. Barbary w Libiążu, skąd pochodziła Helenka, będzie przewodniczył kard. Stanisław Dziwisz.

Helena Kmieć urodziła się 9 lutego 1991 r. w Krakowie. Była absolwentką Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącego Katolickiego Stowarzyszenia Wychowawców w Libiążu. Na ostatnie dwa lata liceum zdobyła stypendium do prestiżowej Leweston School w Sherborne w Wielkiej Brytanii, gdzie zdała maturę. Studiowała inżynierię chemiczną w języku angielskim na Politechnice Śląskiej. Dyplom magistra inżyniera obroniła w 2014 r. Równolegle ukończyła Państwową Szkołę Muzyczną II stopnia w Gliwicach, a następnie rozpoczęła pracę jako stewardessa w liniach lotniczych.

Reklama

Do Wolontariatu Misyjnego Salvator w Trzebini wstąpiła w 2012 r. Od początku mocno angażowała się w działalność Wspólnoty. Zawsze gotowa do podjęcia odpowiedzialności za inicjatywy misyjne, chętnie służyła talentem muzycznym.

Posługiwała na placówkach misyjnych w Rumunii, na Węgrzech i w Zambii. Działała również w Duszpasterstwie Akademickim w Gliwicach, śpiewała w Chórze Akademickim Politechniki Śląskiej. Angażowała się w pomoc dzieciom w nauce w świetlicy Caritas i działalność Katolickiego Związku Akademickiego w Gliwicach.

W lipcu 2016 roku pełniła funkcję koordynatorki Światowych Dni Młodzieży w rodzinnej parafii.

8 stycznia 2017 r. rozpoczęła posługę jako wolontariuszka misyjna w Boliwii, z zamiarem półrocznej pomocy Siostrom Służebniczkom Dębickim w prowadzonej przez nie ochronce dla dzieci w Cochabamba, gdzie została zamordowana 24 stycznia 2017 r.

2017-02-19 08:28

Ocena: +1 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Prowincjał salwatorianów: nie są znane przyczyny napadu na polską misjonarkę

[ TEMATY ]

misje

Helena Kmieć

www.wms.sds.pl

Prowincjał zgromadzania salwatorianów w Polsce o. Piotr Filas mówi w rozmowie z KAI, że na razie nie są znane przyczyny wtorkowego zabójstwa polskiej misjonarki w Boliwii. Dodaje, że w najbliższych dniach do Polski wróci druga z wolontariuszek, a na miejscu trwa policyjne śledztwo.

Podczas wtorkowego napadu na ochronkę prowadzoną przez siostry służebniczki dębickie śmiertelnie raniona została polska misjonarka Helena Kmieć. Jak mówi KAI prowincjał salwatorianów o Filas, sprawca uciekł z miejsca zdarzenie spłoszony przez drugą z wolontariuszek. Całe zdarzenie bada miejscowa policja.

CZYTAJ DALEJ

Święty Jan Nepomucen

Niedziela podlaska 20/2001

[ TEMATY ]

święty

Arkadiusz Bednarczyk

Św. Jan Nepomucen z kościoła w Lutczy

Św. Jan Nepomucen z kościoła w Lutczy

Św. Jan Nepomucen urodził się w Pomuku (Nepomuku) koło Pragi. Jako młody człowiek odznaczał się wielką pobożnością i religijnością. Pierwsze zapiski o drodze powołania kapłańskiego Jana pochodzą z roku 1370, w których figuruje jako kleryk, zatrudniony na stanowisku notariusza w kurii biskupiej w Pradze. W 1380 r. z rąk abp. Jana Jenzensteina otrzymał święcenia kapłańskie i probostwo przy kościele św. Galla w Pradze. Z biegiem lat św. Jan wspinał się po stopniach i godnościach kościelnych, aż w 1390 r. został mianowany wikariuszem generalnym przy arcybiskupie Janie. Lata życia kapłańskiego św. Jana przypadły na burzliwy okres panowania w Czechach Wacława IV Luksemburczyka. Król Wacław słynął z hulaszczego stylu życia i jawnej niechęci do Rzymu. Pragnieniem króla było zawładnąć dobrami kościelnymi i mianować nowego biskupa. Na drodze jednak stanęła mu lojalność i posłuszeństwo św. Jana Nepomucena.

Pod koniec swego życia pełnił funkcję spowiednika królowej Zofii na dworze czeskim. Zazdrosny król bezskutecznie usiłował wydobyć od Świętego szczegóły jej spowiedzi. Zachowującego milczenie kapłana ukarał śmiercią. Zginął on śmiercią męczeńską z rąk króla Wacława IV Luksemburczyka w 1393 r. Po bestialskich torturach, w których król osobiście brał udział, na pół żywego męczennika zrzucono z mostu Karola IV do rzeki Wełtawy. Ciało znaleziono dopiero po kilku dniach i pochowano w kościele w pobliżu rzeki. Spoczywa ono w katedrze św. Wita w bardzo bogatym grobowcu po prawej stronie ołtarza głównego. Kulisy i motyw śmierci Świętego przez wiele lat nie był znany, jednak historyk Tomasz Ebendorfer około 1450 r. pisze, że bezpośrednią przyczyną śmierci było dochowanie przez Jana tajemnicy spowiedzi. Dzień jego święta obchodzono zawsze 16 maja. Tylko w Polsce, w diecezji katowickiej i opolskiej obowiązuje wspomnienie 21 maja, gdyż 16 maja przypada św. Andrzeja Boboli. Jest bardzo ciekawą kwestią to, że kult św. Jana Nepomucena bardzo szybko rozprzestrzenił się na całą praktycznie Europę.

W wieku XVII kult jego rozpowszechnił się daleko poza granice Pragi i Czech. Oficjalny jednak proces rozpoczęto dopiero z polecenia cesarza Józefa II w roku 1710. Papież Innocenty XII potwierdził oddawany mu powszechnie tytuł błogosławionego. Zatwierdził także teksty liturgiczne do Mszału i Brewiarza: na Czechy, Austrię, Niemcy, Polskę i Litwę. W kilka lat potem w roku 1729 papież Benedykt XIII zaliczył go uroczyście w poczet świętych.

Postać św. Jana Nepomucena jest w Polsce dobrze znana. Kult tego Świętego należy do najpospolitszych. Znajduje się w naszej Ojczyźnie ponad kilkaset jego figur, które można spotkać na polnych drogach, we wsiach i miastach. Często jest ukazywany w sutannie, komży, czasem w pelerynie z gronostajowego futra i birecie na głowie. Najczęściej spotykanym atrybutem św. Jana Nepomucena jest krzyż odpustowy na godzinę śmierci, przyciskany do piersi jedną ręką, podczas gdy druga trzyma gałązkę palmową lub książkę, niekiedy zamkniętą na kłódkę. Ikonografia przedstawia go zawsze w stroju kapłańskim, z palmą męczeńską w ręku i z palcem na ustach na znak milczenia. Również w licznych kościołach znajdują się obrazy św. Jana przedstawiające go w podobnych ujęciach. Jest on patronem spowiedników i powodzian, opiekunem ludzi biednych, strażnikiem tajemnicy pocztowej.

W Polsce kult św. Jana Nepomucena należy do najpospolitszych. Ponad kilkaset jego figur można spotkać na drogach polnych. Są one pamiątkami po dziś dzień, dawniej bardzo żywego, dziś już jednak zanikającego kultu św. Jana Nepomucena.

Nie ma kościoła ani dawnej kaplicy, by Święty nie miał swojego ołtarza, figury, obrazu, feretronu, sztandaru. Był czczony też jako patron mostów i orędownik chroniący od powodzi. W Polsce jest on popularny jako męczennik sakramentu pokuty, jako patron dobrej sławy i szczerej spowiedzi.

CZYTAJ DALEJ

Nowy krzyż misyjny w Bogatyni poświęcony!

2024-05-21 16:26

arch. parafii

Po akcie profanacji, jaka miała miejsce w nocy z 3 na 4 kwietnia, kiedy nieznany dotąd sprawca ściął krzyż misyjny znajdujący się przy kościele św. Maksymiliana, stanął nowy krzyż misyjny.

Na stronie parafii można było wówczas przeczytać słowa proboszcza ks. Piotra Kutkiewicza: - Z bólem serca zawiadamiam parafian, iż dzisiaj w nocy tj. z 3/4 kwietnia został ścięty piłą Krzyż Misyjny znajdujący się obok wejścia do kościoła. Myślę, że każda profanacja boli. To jest po prostu bolesne, zwyczajnie bolesne. Ale modlimy się także za sprawcę, kimkolwiek on jest, o przemianę serca.

CZYTAJ DALEJ
Przejdź teraz
REKLAMA: Artykuł wyświetli się za 15 sekund

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję