S. Antonia Piripitsi: Papież umocni nas w jedności i w wierze
Siostry Franciszkanki, Misjonarki Najświętszego Serca Jezusa są obecne na Cyprze 1923 roku. Zajmują się duszpasterstwem parafialnym i młodzieżowym, animacją liturgiczną, opiekują się starszymi i chorymi oraz pracują w sektorze wychowania. We wspólnocie są Włoszki, Filipinki, Bułgarki, Hinduski, jedna Cypryjka oraz siostra z Nazaretu.
Prowincjalna wspólnoty, s. Antonia Piripitsi w rozmowie z Radiem Watykańskim zauważa, że do ich szkoły w Limassol uczęszczają prawosławni, katolicy, muzułmanie i wszyscy żyją jak jedna rodzina, jak bracia, którzy wzajemnie się szanują, bez rozróżniania na religię, kulturę oraz język. Uczniowie są otwarci na międzynarodowość. To jest zupełnie naturalne ponieważ Cypr jest mostem pomiędzy Europą i Azją.
„Cypr jest bardzo otwartą wyspą, która może jeszcze szerzej się otworzyć, aby bardziej umocnić swoją wiarę. Wiemy, że Papieżowi szczególnie leżą na sercu peryferie. Powtarza bardzo często: „wyjdźcie na peryferie”. Wszystkie nasze placówki znajdują się na peryferiach. W Koromakiti, na północy Cypru (części okupowanej przez Turcję) siostry zajmują się osobami ubogimi i starszymi, które są w potrzebie – podkreśliła siostra Antonia. W Larnace również siostry posługują starszym i chorym, którzy nie mają nikogo, kto by się o nich zatroszczył. To też są peryferie. W szkole, w Limassol znajduje się wielu uczniów, którzy są sierotami, albo pochodzą z niepełnych rodzin, często rozwiedzionych. To jest także rodzajem biedy. Oczekujemy, że ta wizyta umocni nas w wierze, umocni nas na duchu oraz doda nam odwagi, aby kontynuować naszą misję, która jest bardzo potrzebna.“
Wspólnota maronicka na Cyprze długo przygotowywała się do wizyty papieża Franciszka. Opowiedział o tym Radiu Watykańskiemu, katolik obrządku maronickiego, mówiąc też o sytuacji swojej wspólnoty na wyspie. „Jeśli nie wrócimy na północ, nie przetrwamy” – wyjaśnia Ninos Josephides.
Chociaż trwająca pandemia jest czynnikiem, z powodu którego ludzie zastanawiają się czy uczestniczyć w piątkowej Mszy na stadionie w Nikozji, cypryjscy katolicy są poruszeni wizytą i zaangażowani w przebieg pielgrzymki. „Panuje ciepły nastrój oczekiwania na papieża, na jego słowa i przesłanie” – dodał Josephides.
Wielki Post to czas, w którym Kościół szczególną uwagę zwraca na krzyż i dzieło zbawienia, jakiego na nim dokonał Jezus Chrystus. Krzyże z postacią Chrystusa znane są od średniowiecza (wcześniej były wysadzane drogimi kamieniami lub bez żadnych ozdób). Ukrzyżowanego pokazywano jednak inaczej niż obecnie. Jezus odziany był w szaty królewskie lub kapłańskie, posiadał koronę nie cierniową, ale królewską, i nie miał znamion śmierci i cierpień fizycznych (ta maniera zachowała się w tradycji Kościołów Wschodnich). W Wielkim Poście konieczne było zasłanianie takiego wizerunku (Chrystusa triumfującego), aby ułatwić wiernym skupienie na męce Zbawiciela. Do dzisiaj, mimo, iż Kościół zna figurę Chrystusa umęczonego, zachował się zwyczaj zasłaniania krzyży i obrazów.
Współczesne przepisy kościelne z jednej strony postanawiają, aby na przyszłość nie stosować zasłaniania, z drugiej strony decyzję pozostawiają poszczególnym Konferencjom Episkopatu. Konferencja Episkopatu Polski postanowiła zachować ten zwyczaj od 5 Niedzieli Wielkiego Postu do uczczenia Krzyża w Wielki Piątek.
Zwyczaj zasłaniania krzyża w Kościele w Wielkim Poście jest ściśle związany ze średniowiecznym zwyczajem zasłaniania ołtarza. Począwszy od XI wieku, wraz z rozpoczęciem okresu Wielkiego Postu, w kościołach zasłaniano ołtarze tzw. suknem postnym. Było to nawiązanie do wieków wcześniejszych, kiedy to nie pozwalano patrzeć na ołtarz i być blisko niego publicznym grzesznikom. Na początku Wielkiego Postu wszyscy uznawali prawdę o swojej grzeszności i podejmowali wysiłki pokutne, prowadzące do nawrócenia. Zasłonięte ołtarze, symbolizujące Chrystusa miały o tym ciągle przypominać i jednocześnie stanowiły post dla oczu. Można tu dopatrywać się pewnego rodzaju wykluczenia wiernych z wizualnego uczestnictwa we Mszy św. Zasłona zmuszała wiernych do przeżywania Mszy św. w atmosferze tajemniczości i ukrycia.
- Wręczamy dzisiaj nagrodę człowiekowi, który w krytycznej sytuacji broni chrześcijaństwa, wiary, cywilizacji łacińskiej, interesów Państwa Polskiego, dobra narodu i bliźnich. Tak jak Bolesław Chrobry i Henryk Pobożny, stoi on z otwartą przyłbicą naprzeciwko potoków kłamstwa, pogardy i nieczystych interesów. Stoi nie z mieczem, ale z modlitwą, prawdą i dobrym słowem – mówił prof. Wojciech Polak w czasie laudacji o abp. Marku Jędraszewskim, który został laureatem Nagrody im. Henryka Pobożnego.
Wyróżnienie przyznawane przez Bractwo Henryka Pobożnego zostało wręczone metropolicie krakowskiemu w czasie uroczystości w Centrum Spotkań im. Jana Pawła II w Legnicy.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.