Nie trzeba być wyjątkowo zdolnym obserwatorem, by dostrzec, że od kilku dobrych już lat liczba tworzonych przy parafiach katolickich świetlic środowiskowych jest wprost proporcjonalna do liczby zamykanych w Polsce szkół. Może zatem przyszła pora i słusznym by było przydzielać oświatowe subwencje parafiom, które wyręczają gminę w wykonywaniu sporej części zadań jej zleconych. Wychodzi na to, że na rosnącą nędzę samorząd gminny reaguje zazwyczaj zamykaniem szkół, a parafie otwieraniem świetlic.
Przykładów można by mnożyć. Wspaniale położone i całkiem już duże kutnowskie Osiedle Dybów po zapadnięciu zmroku żyje wyłącznie na własny rachunek każdego mieszkańca, który sam w naszym "rozwiniętym wolnorynkowym społeczeństwie" musi sobie poradzić z nadmiarem czasu lub nadmiarem pracy. W pierwszym przypadku z reguły nie wie, co robić z nudą, w drugim, co zrobić z dziećmi, gdy jest w pracy. Tak więc rzecz cała sprowadza się z reguły do ślęczenia przed telewizorem lub bezsensownego wałęsania się dzieci po ulicach.
Z początkiem września z inicjatywy proboszcza ks. Eugeniusza Klimińskiego rozpoczęła działalność środowiskowa świetlica parafialna. Troska o dzieci i chęć wspomożenia dorosłych legła u podstaw tego dzieła, które jest na początku swej drogi. W pracę zaangażowało się sporo młodych ludzi, dla których świetlica jest formą spełniania się. Uczeń III klasy gimnazjum, parafialny lektor - Adrian, przebywa tu w każdej wolnej chwili. Podobnie rzecz się ma z Arkadiuszem Rutkowskim, zakrystianem i lektorem w parafii. Koordynatorem wszelkich świetlicowych zajęć jest Magdalena Szkopiak.
W świetlicy działa kilka sekcji i oblegana zazwyczaj przez gimnazjalistów internetowa kawiarenka. Młodzi ludzie nie tylko grają w komputerowe gry, o wiele częściej szukają w Internecie odpowiedzi na zadane w szkole ćwiczenia. Za sekcję sportową i komputerową odpowiedzialny jest Adrian Wódka, za taniec i śpiew - Magda Wójkowska, a za gry świetlicowe - Tadeusz Straszewski. Oprócz dzieci ze świetlicy bardzo zadowoleni są rodzice, którzy często bardzo zapracowani mają komu oddać pod opiekę swe pociechy.
W związku ze zbliżającą się rocznicą śmierci błogosławionej Rodziny Ulmów ukazała się książka „ULMOWIE. Rękopisy”, zawierająca niepublikowane dotąd zapiski, listy oraz fotografie dokumentujące życie Józefa i Wiktorii Ulmów. Publikacja oparta jest na autentycznych materiałach z lat 1921–1944 i pozwala spojrzeć na historię rodziny z Markowej z niezwykle osobistej perspektywy – poprzez ich własne słowa, notatki oraz rodzinne dokumenty.
W książce znalazły się m.in. prywatne zapiski Józefa Ulmy, jego listy, refleksje z okresu służby wojskowej, a także świadectwa zainteresowań nauką i edukacją dzieci. Całość uzupełniają niepublikowane dotąd fotografie pokazujące codzienność rodziny. Szczególnym symbolem publikacji jest dopisek „Tak”, zapisany ołówkiem przez Józefa Ulmę na marginesie rodzinnej Biblii przy przypowieści o miłosiernym Samarytaninie. Dla wielu badaczy i biografów to właśnie ten fragment Pisma Świętego stał się duchowym mottem życia rodziny.
Reżim prezydenta Daniela Ortegi coraz bardziej ogranicza uroczystości kościelne i życie parafii. Również w tym roku wierni przygotowują się do Wielkanocy pod czujnym okiem policji stacjonującej przed kościołami. Msze św. są „nadzorowane” i obowiązuje zakaz „jakiejkolwiek działalności religijnej” w miejscach publicznych.
W Wielkim Poście reżim zakazał łącznie 5726 procesji, mowa o Drodze Krzyżowej i procesjach pokutnych, charakterystycznych dla religijności tego kraju. „Od 2019 roku sandinistowska dyktatura zakazała łącznie 27034 procesji i aktów pobożności ludowej” - podkreśla Martha Patricia Molina. Ta katolicka adwokatka od lat dokumentuje przypadki prześladowania Kościoła. Jesienią ubiegłego roku przekazała Leonowi XIV już szóstą edycję raportu „Nikaragua: Kościół prześladowany”, przedstawiającego przerażający bilans represji wobec chrześcijan ze strony reżimu Daniela Ortegi i jego żony Rosario Murillo.
W związku ze zbliżającą się rocznicą śmierci błogosławionej Rodziny Ulmów ukazała się książka „ULMOWIE. Rękopisy”, zawierająca niepublikowane dotąd zapiski, listy oraz fotografie dokumentujące życie Józefa i Wiktorii Ulmów. Publikacja oparta jest na autentycznych materiałach z lat 1921–1944 i pozwala spojrzeć na historię rodziny z Markowej z niezwykle osobistej perspektywy – poprzez ich własne słowa, notatki oraz rodzinne dokumenty.
W książce znalazły się m.in. prywatne zapiski Józefa Ulmy, jego listy, refleksje z okresu służby wojskowej, a także świadectwa zainteresowań nauką i edukacją dzieci. Całość uzupełniają niepublikowane dotąd fotografie pokazujące codzienność rodziny. Szczególnym symbolem publikacji jest dopisek „Tak”, zapisany ołówkiem przez Józefa Ulmę na marginesie rodzinnej Biblii przy przypowieści o miłosiernym Samarytaninie. Dla wielu badaczy i biografów to właśnie ten fragment Pisma Świętego stał się duchowym mottem życia rodziny.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1773126488.jpg)
