Chrześcijanin jest artystą wiary. Jego życiowe zadanie polega na odzwierciedleniu Bożego piękna na kształtowaniu człowieczeństwa na miarę Ewangelii. Chrześcijanin, otwierając się na Ducha Stworzyciela, jest artystą kreatywnym i szuka wciąż nowych dróg świętości. Jego działanie wypływające z piękna wewnętrznego przekształca kulturę i wprowadza w nią ziarna prawdy i dobra.
Zakończony niedawno Rok Wiary był okazją do pogłębionego spojrzenia na naszą relację z Chrystusem. Wśród impulsów, które przekazał jeszcze papież Benedykt XVI, były słowa wzywające do odkrywania piękna wiary. Myśl o pięknie relacji z Chrystusem powracała w 2012 r. na Synodzie Biskupów poświęconym nowej ewangelizacji. Jego uczestnicy wzywali do głoszenia Dobrej Nowiny poprzez piękno liturgii i sztuki. W kazaniu podczas Mszy św. kończącej Synod Papież zauważał potrzebę nowego języka i metod ewangelizacji, apelując o pomysłowość i kreatywność w przekazywaniu wiary.
Wezwanie do kreatywności podjęli młodzi wykładowcy Wyższego Instytutu Teologicznego w Częstochowie ks. Mariusz Terka, ks. Jacek Kapuściński i ks. Łukasz Laskowski. Z ich inicjatywy pojawił się pierwszy tom pisma „Veritati et Caritati”, któremu redaktorzy nadali tytuł „Ukazać piękno wiary”. Przedsięwzięcie to doskonale wpisuje się w czas refleksji nad wiarą, ożywiony w Kościele w związku z zakończonym niedawno Rokiem Wiary. Warto podkreślić, że do współpracy przy tworzeniu pisma zaproszono doświadczonych naukowców ze środowiska częstochowskiego oraz teologów spoza terenu naszej diecezji. Nie bez znaczenia jest również fakt, że zaprezentowane teksty poddano fachowej weryfikacji, na którą składały się uwagi dwóch recenzentów, których tożsamości nie znali autorzy artykułów.
Piękno wiary odsłania się przed czytelnikiem „Veritati et Caritati” poprzez refleksję autorów nad postawą postaci biblijnych oraz świętych. Pierwszy artykuł ks. prof. Antoniego Troniny przedstawia wiarę Abrahama, kolejny tekst ukazuje postać Syrofenicjanki. Możemy zapoznać się również z rolą autorytetu w wierze w ujęciu św. Augustyna czy poznać bliżej św. Hildegardę z Bingen (artykuł autorstwa abp. Stanisława Nowaka). O stan wiary we współczesnym świecie prowokująco pyta ks. prof. Marian Duda: Czy Kościół w Europie ma przyszłość? Nie sposób streścić całości pierwszego numeru, widać jednak, że autorzy spoglądają na wiarę z różnych punktów widzenia: z perspektywy biblisty, dogmatyka, moralisty, teologa duchowości, katechety i psychologa. Cieszy także fakt, że wśród artykułów o różnej tematyce nie zabrakło tekstów uwzględniających lokalną specyfikę. Możemy zapoznać się w nich z życiem duchowym przedwojennych częstochowskich kapłanów czy też z wydanym po II wojnie światowej przez księży naszej diecezji katechizmem dla dzieci. Lokalna tematyka widoczna jest również w sprawozdaniach prezentujących konferencje, sympozja naukowe czy tytuły prac dyplomowanych studentów Instytutu Teologicznego.
Wydanie pierwszego tomu „Veritati et Caritati” wymagało od jego redaktorów dużej dozy kreatywności i wytrwałej pracy. Cieszy, że czytelnik otrzymuje książkę poświęconą pięknu wiary także w estetycznej szacie graficznej. Życząc autorom wielu Bożych natchnień oraz otwartości na zachęty i krytykę płynącą ze strony ludzi, czekamy na kolejny tom.
„Veritati et Caritati” Wydawnictwo Naukowe Wyższego Instytutu Teologicznego, ul. św. Barbary 41, 42-200 Częstochowa.
24 stycznia dziennikarze czcili swojego patrona św. Franciszka Salezego, biskupa i doktora Kościoła. W tym roku, w naszej diecezji wspomnienie to miało szczególne znaczenie, ze względu na obchody 100-
lecia pobytu w Jaśle, Sióstr Wizytek, zakonu kontemplacyjnego Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny. Zakon ten został założony właśnie przez tego Świętego. Na jubileusz ten nakłada się okrągła rocznica
400-lecia sakry biskupiej św. Franciszka Salezego. Akt ten miał miejsce 8 grudnia 1602 r. Jest więc okazja, by przypomnieć tą wspaniałą postać, polecając jego opiece wszystkich tych, którzy służą słowem
pisanym, mówionym w radio i w telewizji.
Św. Franciszek Salezy urodził się 23 sierpnia 1567 r. w rodzinnym zamku w Thorens, niedaleko Annecy we Francji. Ojciec planował dla syna wielką karierę. Zapewnił mu znakomite wykształcenie, najpierw
w Annecy, potem w Paryżu i w Padwie. Po uzyskaniu na Uniwersytecie w Padwie doktoratu z zakresu prawa cywilnego i kanonicznego Franciszek powrócił do domu. Ojciec chciał, żeby został adwokatem i członkiem
Senatu w Chambery. Upatrzył już nawet dla niego narzeczoną.
Franciszek jednak, niemal wbrew ojcu, postanowił zostać kapłanem. Do swoich studiów prawniczych i literackich dołączył teologię. Kiedy otrzymał godność dziekana Kapituły Kanoników w Genewie, ojciec
zgodził się z jego planami. Franciszek przyjął święcenia kapłańskie 18 grudnia 1593 r. Prawie rok później, 14 września 1594 r., biskup Genewy de Grenier wysłał go - młodego kapłana w okolice Chabalais.
Ks. Franciszkowi towarzyszył jego krewny, kanonik Louis de Sales. Mieli oni tam, w okolicach jeziora Leman, odnowić wiarę katolicką. Obszar ten, bowiem został podbity w 1536 r. przez protestanckich Berneńczyków.
Potem został zwrócony księciu Sabaudii.
Pośród uprzedzeń, przeciwności i opozycji ks. Franciszek Salezy rozpoczął swą misję, która wytyczyła odtąd kierunek jego życia. Swoją modlitwą, pokutą, nauczaniem i pisarstwem potrafił on nawrócić
do Kościoła katolickiego cały ten region. Swoją duchowość oparł na trzech znaczących pojęciach: "pobożność, miłość i miłosierdzie". Streszczają one całą rzeczywistość życia wewnętrznego, wyrażające: świętość,
pobożność, pietyzm, miłość, doskonałość i doświadczenie Boga.
8 grudnia 1602 r. Franciszek Salezy otrzymał sakrę biskupią w Thorens. Przez następne 20 lat jako gorliwy pasterz dokładał wszelkich starań, aby odrodzić wiarę w Kościele w duchu reform Soboru Trydenckiego.
Jego działalność sięgała poza Sabaudię. Był uznanym kaznodzieją w Paryżu, Chambéry i w Dijon. W tym ostatnim mieście, będącym stolicą Burgundii poznał baronową Joannę de Chantal, z którą 6 czerwca 1608
r. założył Zakon Nawiedzenia Maryi Panny. Zakon ten został zatwierdzony jako żyjący we wspólnocie, kontemplacyjny. Mogły do niego wstępować również wdowy, pragnące poświęcić się życiu zakonnemu, których
nie mogły przyjmować inne zakony.
Jako biskup, Franciszek Salezy troszczył się zarówno o bogatych, jak i o biednych. Ci ostatni mieli u niego szczególne względy. Franciszek głosił nie tylko kazania, ale prowadził także obfitą korespondencję.
W 1608 r. napisał, z myślą o ludziach świeckich, dzieło Filotea - Wstęp do życia pobożnego. W 1616 r. napisał drugie dzieło - Traktat o miłości Bożej. To dzieło skierowane było przede wszystkim do zakonników
i duchownych. Obydwie pozycje należą do klasyki duchowości.
Franciszek Salezy zmarł 28 grudnia 1622 r. w Klasztorze Sióstr Wizytek w Lyonie.
Proces beatyfikacyjny wszczęto w 1661 r., kanonizacja odbyła się 19 kwietnia 1665 r. Aktu tego dokonał papież Aleksander VII. Papież Pius IX ogłosił św. Franciszka Salezego doktorem Kościoła 16 listopada
1877 r.
Z prokuratorem Andrzejem Witkowskim, o kazuńskiej wersji śmierci ks. Popiełuszki, rozmawia Milena Kindziuk (część II).
- W najnowszej książce pt. „Bolesne tajemnice księdza Popiełuszki. Śladami prawdy” rozwija Pan Prokurator tezę, że ks. Popiełuszko nie został zamordowany 19 października i że po uprowadzeniu w okolicach Górska został przewieziony do bunkrów w Kazuniu Polskim. Czy są na dowody?
Autor rozważań ks. Maciej Jaszczołt to kapłan archidiecezji warszawskiej, biblista, wikariusz archikatedry św Jana Chrzciciela w Warszawie, doświadczony przewodnik po Ziemi Świętej. Prowadzi spotkania biblijne, rekolekcje, wykłady.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.