Reklama

Przez okno czasu

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Reklama

Autorem prezentowanego tomu poezji jest ks. prof. dr hab. Jan Walkusz, kierownik Katedry Historii Kościoła XIX i XX wieku KUL, długoletni dyrektor Instytutu Historii Kościoła, historyk, publicysta, eseista. O dokonaniach ks. prof. Walkusza można napisać wiele. Autor ok. 650 publikacji, w tym ponad 40 książek autorskich i pod redakcją. W badaniach naukowych zajmuje się sytuacją Kościoła podczas II wojny światowej, dziejami duchowieństwa w II Rzeczypospolitej, kulturą umysłową XIX i XX wieku, biografistyką, dziejami Polonii i leksykografią. Dodam tylko - jest poetą. Ostatnio wydany tom wierszy pt. „Przez okno czasu” jest piątym jego zbiorem poetyckim. Ks. Jan Twardowski twierdził, że prawdziwym poetą nie może być naukowiec, bo nie ma czasu na spokojne zamyślenia oraz prace związane z cyzelowaniem wersów. Ks. prof. Jan Walkusz swoją poezją zaprzecza tej tezie. Udowadnia, że można napisać ponad pół tysiąca publikacji i znaleźć czas na poezjowanie. Bp dr hab. Wiesław Śmigiel w Słowie wstępnym napisał: „Światy teologii i poezji przenikają się. Poezja czerpie z religii i teologii tematy i treści. Biblia w znacznej mierze to poezja, bo jak inaczej określić Księgę Psalmów, Pieśń nad Pieśniami czy św. Pawła Hymn o miłości. Poezja staje się dla teologii nauczycielką «zagęszczonej mowy», która w jednym zdaniu potrafi pomieścić uczony traktat. Poeci potrafią o sprawach wielkich mówić zwyczajnie”.

W najnowszym tomie poetyckim ks. prof. Jan Walkusz mówi, że dany czas mamy wykorzystać na spotkanie z Bogiem tu, na ziemi, i tam, w niebie. Motywem przewodnim jest wędrówka do nieba - drogą trudną, która czasem zamienia się w „szlak wypalonych gwiazd”, naznaczoną „popiołem zmarnowanych szans” lub goryczą rozczarowania w drodze z Jerozolimy do Emaus. W tej wędrówce przez życie autor radzi iść „drogą aż do pustego Grobu z chustą i płótnem, na świadectwo, żeby wiara się miała na czym oprzeć”. Cały ten szlak wędrówki wypełniony jest nadzieją, przebaczeniem, bo: „czasem warto stracić/by poznać prawdziwy smak znalezienia/warto być sprzedanym/by zobaczyć swoją prawdziwą wartość/i warto płakać/by potem lepiej widzieć” (z wiersza „Kamień przebaczenia”).

W poezji ks. prof. Jana Walkusza jest wiele patriotyzmu, przepełnionego miłością do Polski. Każdy wiersz to nowy problem, nowa refleksja i nowa prawda. Warto sięgnąć po poetycki tom Jana Walkusza, ozdobiony zdjęciami opisanymi przez ks. Sławomira Nowosada, popatrzeć „przez okno czasu” na własne życie i zmienić je na lepsze, piękniejsze, pełne miłości.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2014-12-02 14:50

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Tysiące widzów po pierwszym weekendzie. "Najświętsze Serce" porusza Polaków

2026-02-25 07:32

[ TEMATY ]

Najświętsze Serce

Mat.prasowy

Blisko 30 tysięcy widzów w całej Polsce zobaczyło w pierwszy weekend premierowy film "Najświętsze Serce" ("Sacré Coeur"). To jeden z najbardziej poruszających obrazów religijnych ostatnich lat – produkcja, która wcześniej stała się prawdziwym fenomenem we Francji i wywołała szeroką społeczną dyskusję.

– Siłą tego filmu są świadectwa ludzi, którzy się w nim pojawiają. To jest pokazanie tego, co jest najbardziej prawdziwe – spotkania człowieka z Panem Bogiem – mówi Łukasz Sośniak SJ, jezuita, redaktor naczelny portalu jezuici.pl.
CZYTAJ DALEJ

Czas otworzyć oczy serca

2026-02-26 09:29

[ TEMATY ]

Wielki Post

Adobe Stock

Kto zgrzeszył? Kto zawinił? Dlaczego nie widzi? Czyja to wina? Takie pytania rodzą się w nas niemal odruchowo. Łatwo wtedy oskarżyć Boga. To niebezpieczna granica ludzkiego myślenia. Pytania często pozostają bez odpowiedzi. Jezus jednak patrzy inaczej.

ZOBACZ --> Czytania liturgiczne na 15 marca 2026; Rok A, II
CZYTAJ DALEJ

Pusty dzban mojego życia

2026-02-26 09:12

[ TEMATY ]

rozważanie

rozważanie Słowa Bożego

Amata J. Nowaszewska CSFN

Chrystus i Samarytanka, Muzeum Archidiecezjalne Warszawa

Chrystus i Samarytanka, Muzeum Archidiecezjalne Warszawa

Wyszła z dzbanem na rękach po wodę. Zwyczajny obraz ludzkiego życia. Zmusiła ją życiowa potrzeba. O tej porze nikt nie wychodzi z domu, gdy słońce stoi w zenicie. Trudno też spotkać, w tym czasie, kogokolwiek na pustynnych drogach. Jedynie podróżni zatrzymują się przy studniach, by zaczerpnąć wody. Nie chciała nikogo spotkać. Chciała być sama. To była dobra pora – nikt nie wychodzi na zewnątrz, nikt nie widzi, nikt nie pyta. Wszystko, co żyje, szuka w tym czasie cienia, jakiegoś schronienia przed upałem. A ona, ukradkiem, niezauważona, chciała szybko dojść do studni i skrycie wrócić.

ZOBACZ --> Czytania liturgiczne na 08 marzec 2026; Rok A, II
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję