Ze świata

Mosul, Kirkuk, Kurdystan

Pukanie do drzwi Europy

Podróżujący po Europie abp Yohanna Butros Mouche, katolicki biskup Mosulu, Kirkuku i Kurdystanu, 8 października br. podczas konferencji prasowej w Krakowie prosił o pomoc dla swoich rozproszonych po świecie diecezjan. Opowiadał: – Muzułmańscy fanatycy chcieli wszystkich zmusić do przyjęcia ich ideologii, ich dyktatu. Chrześcijanom proponowali, aby stali się muzułmanami, by wyparli się wiary w Chrystusa. Inna opcja to płacenie podatku od wiary, czyli zostanie sługą, niewolnikiem, człowiekiem drugiej kategorii. Tym, których nie interesowały te propozycje, pozostało opuszczenie kraju albo śmierć. Jako chrześcijanie nie mogliśmy się stać niewolnikami, woleliśmy zostawić wszystko, żeby ocalić nasze życie, a przede wszystkim naszą wiarę.

Hierarcha podkreślał, że mieszkańcy pochodzący z jego diecezji potrzebują różnorodnej pomocy. Wielu z nich puka do drzwi Europy, ale ma trudności z uzyskaniem wiz. Dodał, że zależy mu na tym, aby chrześcijanie, którzy przybędą do Europy, mogli zamieszkać tymczasowo w większych wspólnotach, z którymi mógłby być ich duszpasterz. Jeśli tak by się stało, jest szansa, że te grupy, po zmianie sytuacji politycznej w ich kraju, będą mogły wrócić do swej ojczyzny.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Reklama

Abp Mouche apelował: – Przede wszystkim prosimy o modlitwę. Modlitwa daje też natchnienie, aby ludzie, którzy mają na to środki, zechcieli w jakikolwiek sposób pomóc. Nawet jeśli sami nie jesteście bogaci, nie macie za wiele, to możecie się podzielić z tymi, którzy w tej chwili nie mają nic.

Maria Fortuna-Sudor

Szwecja

Noble 2015 z niespodziankami

Znane są już nazwiska wszystkich tegorocznych laureatów Nagrody Nobla.

W dziedzinie literatury wyróżnienie powędrowało do dziennikarki, reportażystki z Białorusi Swietłany Aleksijewicz.

Pokojowa Nagroda Nobla była pewnym zaskoczeniem. Akademia nazwała ją „hołdem dla arabskiej wiosny”, a otrzymał ją Tunezyjski Kwartet na rzecz Dialogu Narodowego. Nobla w dziedzinie medycyny i fizjologii otrzymali William C. Campbell i Satoshi Omura – za odkrycie leku na malarię i tzw. ślepotę rzeczną, w dziedzinie chemii zaś – Tomas Lindahl, Paul Modrich i Aziz Sancar – za badania nad mechanizmami naprawy DNA, które pomogą w zwalczaniu raka. Takaaki Kajita i Arthur McDonald zostali laureatami Nobla w dziedzinie fizyki. Uhonorowano ich za odkrycie masy neutrin, czyli bardzo małych cząstek, które w dużej ilości są produkowane np. przez Słońce.

Nagrodę w dziedzinie ekonomii od 1968 r. funduje Bank Szwecji im. Alfreda Nobla. W tym roku otrzymał ją Angus Deaton – za analizy dotyczące konsumpcji, ubóstwa i dobrobytu.

(K. W.)

Armenia

Milionerzy budują kościoły

Bogaci Ormianie prześcigają się w budowaniu kościołów. Gagik Carukian – przywódca opozycji i jeden z najbogatszych obywateli Armenii – tylko w tym roku sfinansował budowę lub odbudowę 2 świątyń, a od 2000 r. wydał kilkadziesiąt milionów dolarów na budowę 7 innych. Premier, a zarazem milioner Hovik Abrahamian wybudował w tym roku kościół w Artaszacie na południowym zachodzie kraju.

Reklama

Według Ormiańskiego Kościoła Apostolskiego, w kraju liczącym zaledwie 3 mln mieszkańców od 1999 r. wzniesiono lub odbudowano 250 kościołów i klasztorów. Niektórzy krytykują jednak takie darowizny milionerów, twierdząc, że niejasne są źródła pochodzenia tych pieniędzy i być może byłoby lepiej, gdyby przedsiębiorcy więcej inwestowali w rozwój przemysłu w kraju.

(KAI)

* * *

Rodzina bierze początek z takiej małżeńskiej wspólnoty, którą Sobór Watykański II określa jako „przymierze”. W tym przymierzu mężczyzna i kobieta „wzajemnie się sobie oddają i przyjmują”.

Jan Paweł II

Krótko

• Wskaźnik skrajnego ubóstwa spadł w tym roku poniżej 10 proc. ludności świata – wynika z raportu Banku Światowego. – Możemy być pierwszym pokoleniem w historii, które położy kres skrajnemu ubóstwu – powiedział szef tej instytucji Jim Yong Kim.

• Imigranci będą napływali do Europy jeszcze przez wiele lat – twierdzi szef Komisji Europejskiej Jean-Claude Juncker.

• Państwo Islamskie zastąpiło Al-Kaidę na miejscu lidera światowego ruchu dżihadystycznego i ma dostęp do ogromnej bazy potencjalnych rekrutów w krajach zachodnich – twierdzi szef Narodowego Centrum Antyterrorystycznego USA Nick Rasmussen.

• Rosyjskie samoloty nadal bombardują cele w Syrii. Moskwa zastanawia się także nad wysłaniem tam wojsk lądowych. Doszło już do kilku incydentów lotniczych. Rosyjskie samoloty naruszały przestrzeń powietrzną Turcji. Rosjanie twierdzą, że przez pomyłkę, ale NATO nie wierzy w te deklaracje. Według źródeł amerykańskich, 90 proc. ataków rosyjskich samolotów nie było wymierzonych w terrorystów.

• Aleksander Łukaszenka zdobył 83,49 proc. głosów i wygrał wybory prezydenckie na Białorusi. Będzie to jego piąta kadencja.

Reklama

• Dramatycznie słabe jest poparcie dla władz na Ukrainie. Prezydenta Petra Poroszenkę popiera jedynie 13,7 proc. obywateli, a partia premiera Arsenija Jaceniuka, która wygrała wybory w 2014 r., cieszy się poparciem jedynie 1 proc. ankietowanych.

• Aleksis Cipras po raz kolejny został premierem Grecji. Parlament udzielił wotum zaufania jego rządowi.

• W stolicy Turcji – Ankarze 10 października br. doszło do samobójczego ataku terrorystycznego. Jak podają tureckie władze, w zamachu zginęło 128 osób, 160 zostało rannych. Terroryści wysadzili się w powietrze podczas pokojowego wiecu na rzecz Kurdów.

Drodzy Bracia i Siostry! W Rzymie na Awentynie znajduje się opactwo benedyktyńskie św. Anzelma. Jako siedziba Instytutu Studiów Wyższych oraz opactwa prymasa benedyktynów skonfederowanych, stanowi ono miejsce, które łączy w sobie modlitwę, naukę i zarządzanie, czyli te trzy płaszczyzny aktywności, które cechują życie Świętego, któremu opactwo jest dedykowane: Anzelmowi z Aosty, którego 900. rocznica śmierci przypada w tym roku. Liczne inicjatywy, podjęte zwłaszcza przez diecezję Aosty z okazji tej rocznicy, ukazały zainteresowanie, które nadal budzi ten średniowieczny myśliciel. Jest on znany również jako Anzelm z Bec i Anzelm z Canterbury, ponieważ związany był w tymi miastami. Kim jest ta osobistość, z którą trzy miejsca, oddalone od siebie i znajdujące się w trzech różnych krajach - we Włoszech, we Francji i w Anglii - czują się szczególnie związane? To mnich o intensywnym życiu duchowym, znakomity wychowawca młodzieży, teolog o niezwykłych zdolnościach spekulatywnych, mądry zarządca i niezłomny obrońca „libertas Ecclesiae” - wolności Kościoła. Anzelm jest jedną z wybitnych osobowości średniowiecza, potrafił połączyć wszystkie te przymioty dzięki głębokiemu doświadczeniu mistycznemu, które zawsze kierowało jego myślą i działalnością. Św. Anzelm urodził się w 1033 r. (lub na początku 1034 r.) w Aoście jako pierworodny syn znamienitej rodziny. Jego ojciec był człowiekiem szorstkim, oddającym się rozkoszom życia i trwoniącym swój majątek; matka zaś to kobieta szlachetnych obyczajów i głębokiej pobożności (por. Eadmero, „Vita s. Anselmi”, PL 159, col. 49). To matka zajęła się wczesną humanistyczną i religijną formacją syna, którego następnie powierzyła benedyktynom z przeoratu w Aoście. Anzelm, który jako dziecko - jak opowiada jego biograf - wyobrażał sobie, że dobry Bóg zamieszkuje wysokie, ośnieżone szczyty Alp, miał pewnej nocy sen, że wysłano go do tego wspaniałego królestwa samego Boga, który długo i serdecznie z nim rozmawiał, po czym poczęstował go „śnieżnobiałym chlebem” (tamże, col. 51). Sen ten pozostawił w nim przekonanie, że został powołany do wypełnienia szczytnej misji. Gdy miał piętnaście lat, poprosił o przyjęcie do Zakonu Benedyktynów, ojciec jednak całą swoją władzą sprzeciwił się temu i nie ustąpił nawet wtedy, gdy ciężko chory syn, czując, że koniec jest bliski, błagał o zakonny habit jako ostatnią pociechę. Anzelm powrócił do zdrowia, a potem, po przedwczesnej śmierci matki, przeżywał czas moralnego zagubienia: zaniedbał naukę i porwany ziemską namiętnością, stał się głuchy na napomnienia Boga. Porzucił dom i zaczął włóczęgę po Francji w poszukiwaniu nowych przeżyć. Trzy lata później, gdy dotarł do Normandii, udał się do opactwa Benedyktynów w Bec, przyciągnięty sławą Lanfranka z Pawii, przeora klasztoru. Było to dla niego spotkanie opatrznościowe i decydujące o dalszym jego życiu. Anzelm z zapałem podjął studia pod kierunkiem Lanfranka i w krótkim czasie stał się nie tylko ulubionym uczniem, ale również powiernikiem mistrza. Zapłonęło w nim na nowo jego powołanie zakonne i - po starannym rozważeniu - w wieku 27 lat wstąpił do zakonu i przyjął święcenia kapłańskie. Asceza i studium otworzyły przed nim nowe horyzonty, pozwalając mu odkryć na nowo, i to w znacznie większym stopniu, tę zażyłość z Bogiem, jaką miał jeszcze jako dziecko. Gdy w 1063 r. Lanfrank został opatem w Caen, Anzelm, po trzech zaledwie latach życia monastycznego, mianowany został przeorem klasztoru w Bec i mistrzem klauzurowej szkoły, wykazując się zdolnościami wychowawczymi. Nie lubił metod autorytarnych, porównywał młodych ludzi do małych roślin, które rosną lepiej, kiedy nie są zamknięte w pomieszczeniach, i pozostawiał im „zdrową” swobodę. Był bardzo wymagający wobec samego siebie i wobec innych, gdy chodziło o przestrzeganie wymogów życia monastycznego, lecz zamiast narzucać dyscyplinę, stosował perswazję. Po śmierci opata Erluina, założyciela opactwa w Bec, w lutym 1079 r. Anzelm wybrany został jednogłośnie na jego następcę. Tymczasem wielu mnichów wezwano do Canterbury, by zanieść braciom zza kanału La Manche odnowę, jaka dokonywała się na kontynencie. To dzieło spotkało się z dobrym przyjęciem do tego stopnia, że Lanfrank z Pawii, opat Caen, został nowym arcybiskupem Canterbury i poprosił Anzelma o pozostanie z nim na jakiś czas, aby uczyć mnichów i pomóc mu w trudnej sytuacji, w jakiej znalazła się jego wspólnota kościelna po najeździe Normanów. Pobyt Anzelma okazał się bardzo owocny, zaskarbił on sobie sympatię i szacunek tak, iż po śmierci Lanfranka wybrano go na jego następcę na stolicy arcybiskupiej w Canterbury. Sakrę biskupią przyjął uroczyście w grudniu 1093 r. Anzelm przystąpił od razu energicznie do walki o wolność Kościoła, odważnie domagając się niezależności władzy duchowej od władzy doczesnej. Bronił Kościoła przed bezprawną ingerencją władz politycznych, przede wszystkim królów Wilhelma Rudego i Henryka I, zachętę i poparcie znajdując u papieża, któremu okazywał zawsze śmiałe i serdeczne oddanie. Wierność tę przypłacił w 1103 r. nawet goryczą wygnania ze swej stolicy w Canterbury. Dopiero w 1106 r., gdy król Henryk I wyrzekł się roszczeń udzielania kościelnej inwestytury oraz ściągania podatków kościelnych i konfiskaty mienia Kościoła, Anzelm mógł powrócić do Anglii, radośnie witany przez duchowieństwo i lud. Tak szczęśliwie zakończyła się walka, jaką stoczył orężem wytrwałości, dumy i dobroci. Ten Święty Arcybiskup, który budził wokół siebie podziw, gdziekolwiek się udał, ostatnie lata swego życia poświęcił przede wszystkim moralnej formacji duchowieństwa i intelektualnym badaniom zagadnień teologicznych. Zmarł 21 kwietnia 1109 r., słuchając słów Ewangelii czytanej tego dnia podczas Mszy św.: „Wyście wytrwali przy Mnie w moich przeciwnościach. Dlatego i Ja przekazuję wam królestwo, jak Mnie przekazał je mój Ojciec: abyście w królestwie moim jedli i pili przy moim stole” (Łk 22, 28-30). W ten sposób spełnił się sen o tej tajemniczej uczcie, który w dzieciństwie miał na samym początku swej drogi duchowej. Jezus, który zaprosił go, by siadł przy Jego stole, przyjął św. Anzelma po śmierci do wiecznego królestwa Ojca. „Błagam Cię, Boże, obym mógł Cię poznać, obym Cię kochał, bym mógł się Tobą radować. A jeżeli nie mogę w całej pełni w tym życiu, niech przynajmniej stale postępuję naprzód, aż nadejdzie to w pełni” („Proslogion”, rozdz. 14). Modlitwa ta pozwala zrozumieć mistyczną duszę tego wielkiego Świętego okresu średniowiecza, twórcy teologii scholastycznej, któremu tradycja chrześcijańska przyznała tytuł „Doctor Magnificus”, ponieważ żywił gorące pragnienie zgłębiania tajemnic Bożych, z pełną świadomością jednak, że droga poszukiwania Boga nigdy się nie kończy, przynajmniej na tej ziemi. Jasność i logiczny rygoryzm jego myśli zawsze miały na celu „wzniesienie duszy do kontemplacji Boga” (tamże, „Proemium”). Stwierdził on wyraźnie, że ten, kto chce uprawiać teologię, nie może liczyć jedynie na swą inteligencję, ale musi pielęgnować jednocześnie głębokie przeżywanie wiary. Działalność teologa, według św. Anzelma, rozwija się więc w trzech etapach: wiara - bezinteresowny dar od Boga, który należy przyjąć z pokorą; doświadczenie - które polega na wcieleniu słowa Bożego we własnym codziennym życiu; wreszcie prawdziwe poznanie - które nigdy nie jest owocem ascetycznego rozumowania, lecz kontemplatywną intuicją. Jak najbardziej aktualne pozostają także dziś w tej materii, dla zdrowych badań teologicznych i dla każdego, kto chciałby zgłębić prawdę wiary, jego słynne słowa: „Nie próbuję, Panie, przeniknąć Twojej głębi, gdyż w żadnym razie nie przyrównuję do niej mego intelektu; pragnę jednak, przynajmniej do pewnego stopnia, zrozumieć Twoją prawdę, w którą wierzy i którą kocha moje serce. Nie staram się bowiem zrozumieć, abym uwierzył, ale wierzę, bym zrozumiał” (tamże, 1). Drodzy Bracia i Siostry, miłość do prawdy i nieustanne pragnienie Boga, które naznaczyły całe życie św. Anzelma, niech będą dla każdego chrześcijanina bodźcem do niezmordowanego poszukiwania coraz głębszej jedności z Chrystusem - Drogą, Prawdą i Życiem. Oprócz tego gorliwość, pełen odwagi zapał, który wyróżniał jego pasterską działalność i który przysporzył mu czasem niezrozumienia, goryczy, a nawet wygnania, niech będzie zachętą dla pasterzy, osób konsekrowanych i wszystkich wiernych, by kochać Kościół Chrystusowy, modlić się, pracować i cierpieć dla niego, nie porzucając go nigdy ani nie zdradzając. Niechaj wyjedna nam tę łaskę Dziewica Matka Boża, do której św. Anzelm żywił czułe i synowskie nabożeństwo. „Maryjo, Ciebie serce moje chce miłować - pisze św. Anzelm - Ciebie język mój pragnie żarliwie sławić”.