Ojciec Leon Dyczewski OFMConv wychował liczne grono uczniów, dla wielu był mistrzem. W pracy naukowej podejmował zagadnienia socjologii kultury, religii, rodziny oraz mediów, łącząc podejście socjologiczne z ujęciem filozofii i polityki społecznej. Jako wykładowca kształcący przyszłych dziennikarzy spisał dla nich 10 przykazań właściwego stosunku do mediów. (...)

O. prof. Leon Dyczewski urodził się 28 października 1936 r. w Małopolu. Święcenia kapłańskie przyjął w 1962 r. Rok później rozpoczął studia z zakresu filozofii społecznej i socjologii na KUL. Był wykładowcą w Wyższym Seminarium Duchownym Ojców Franciszkanów w Łodzi, a w roku 1969 rozpoczął pracę na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, najpierw w Międzywydziałowym Zakładzie Badań nad Kulturą Chrześcijańską, następnie (od 1971 r.) w Katedrze Socjologii Chrześcijańskiej. W latach 1984 – 2008 kierował Katedrą Socjologii Kultury, a od 2008 r. do przejścia na emeryturę w roku 2013 – Katedrą Kultury Medialnej.

Główne nurty jego zainteresowań badawczych obejmowały: socjologię kultury, teorie i środki komunikowania społecznego, socjologię rodziny, antropologię społeczną, public relations, wielokulturowość, kulturę regionalną w procesach jednoczenia się Europy i globalizacji, kultury alternatywne, style życia.

Jest autorem kilkuset prac naukowych i publicystycznych na temat: kultury, religijności, rodziny, komunikacji społecznej i mediów, filozofii i polityki społecznej. Wyjeżdżał na zagraniczne pobyty studyjno-badawczo-dydaktyczne do Francji, Wielkiej Brytanii, Austrii, Belgii, USA oraz Niemiec.

Równolegle z pracą naukowo-dydaktyczną angażował się w działalność administracyjno-organizacyjną. Był wychowawcą i wicerektorem Wyższego Seminarium Duchownego Ojców Franciszkanów w Łodzi (1968-69), prefektem ds. formacji i studiów swojej prowincji zakonnej (1969-72 oraz 1989-92), prefektem ds. formacji i studiów jurysdykcji franciszkańskich Europy Środkowej i Wschodniej (1992-95), prodziekanem Wydziału Nauk Społecznych KUL (1990-93), dyrektorem Podyplomowego Studium Komunikowania Społecznego i Dziennikarstwa KUL, organizatorem nowego kierunku studiów na KUL: dziennikarstwo i komunikacja społeczna (2007).

Należał do bardzo wielu organizacji i stowarzyszeń naukowych, m.in. do: Polskiego Towarzystwa Socjologicznego, Polskiego Towarzystwa Gerontologicznego (był jednym z założycieli), Polskiego Towarzystwa Polityki Społecznej, European Association for Catholic Adult Education (przez kilka kadencji był członkiem Prezydium). Zasiadał w komisjach Episkopatu Polski – ds. środków społecznego przekazu, ds. trzeźwości oraz ds. kultury, a także w Komitecie Nauk o Pracy i Polityce Społecznej PAN (4 kadencje) oraz w Komitecie Socjologii PAN. Był ekspertem Państwowej Komisji Akredytacyjnej dla kierunku socjologia. Udzielał się w Zespole Doradców Ministra Pracy i Polityki Socjalnej (1992), a także w Radzie Polityki Społecznej przy Urzędzie Prezydenta RP Lecha Wałęsy (1993-95).

Jego działalność została doceniona i wyróżniona licznymi odznaczeniami. Otrzymał m.in. Nagrodę Naukową im. Włodzimierza Pietrzaka (1995), Medal za Zasługi w Walce o Niepodległość i Prawa Człowieka 13 XII 1981 (1989), Medal Komisji Edukacji Narodowej (2004), Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2006), Medal im. Wacława Szuberta (2007), Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2008).