Na 4. niedzielę Wielkiego Postu liturgia przewiduje odczytanie przypowieści o synu marnotrawnym. Wszyscy znamy opowieść o losie młodszego syna urzeczonego wizją niezależności od ojcowskiej władzy.

Wsłuchując się w przekaz św. Łukasza zastanawiamy się nad postacią ojca – bodaj najbardziej intrygującego bohatera tej przypowieści, człowieka kochającego swoich synów, oddającego część swojego majątku młodszemu potomkowi, godzącego się na jego odejście. Czy była to decyzja w rodzaju: idź, zobacz, jak to jest być niezależnym, wolnym, lekkomyślnym, zapominającym o korzeniach? Co tak naprawdę działo się w sercu ojca, kiedy kładł pieniądze w ręce dziecka i widział znikającą w oddali jego sylwetkę? A pytania mnożą się jeszcze bardziej przy okazji sceny rozmowy ojca ze starszym synem, niezadowolonym z własnej wierności, zazdrosnym o ojcowską radość z powrotu brata. W każdym razie przypowieść o synu marnotrawnym jest piękna. I zawsze jest o nas, i o ojcu, o miłosiernym Bogu. Tak, Boże miłosierdzie jest piękne.