Przez kilka tygodni po premierze film „Botoks” Patryka Vegi bił rekordy oglądalności. Stał się najchętniej oglądanym polskim filmem 2017 r., a to oznacza, że i tym razem Vedze udało się nabrać kinomanów. Brutalne, drastyczne sceny, niecenzuralne słownictwo (liczba wulgaryzmów przekracza wszelkie granice) zabija przesłanie, z jakim ponoć reżyser robił ten obraz, jego – jak twierdzi – misyjność czyli twarde rozliczenie się ze służbą zdrowia i branżą farmaceutyczną. Owszem, może zniechęcić do aborcji, ale także, niestety, do oglądania takiego niesmacznego kina. Świat z „Botoksu” jest odwrotnością tego z serialu „Na dobre i na złe”, gdzie lekarze stają na głowach, żeby pacjentów nie tylko wyleczyć, ale także sprawić, żeby w szpitalu czuli się jak w domu. Świat z filmu Vegi jest tak samo nieprawdziwy, tylko wykoślawiony w inną stronę. W służbie zdrowia, nie mówiąc już o branży farmaceutycznej, jest sporo patologii, ale bez przesady. Nawet niezła obsada aktorska nie ratuje filmu.