Czy jest coś, co byłoby niemożliwe dla Pana? – pyta retorycznie, cytując Księgę Rodzaju, autor wstępu do książki Doroty Łosiewicz „Cuda nasze powszednie” ks. dr Bogusław Wolański. Historie w niej opisane dają na to oczywistą odpowiedź. Ktoś został uwolniony od głębokiego nałogu, ktoś został uleczony z pozornie nieuleczalnej choroby, ktoś się nawrócił, choć nic na to nie wskazywało, ktoś inny wybudził się z głębokiej śpiączki, jeszcze ktoś inny nagle został ojcem/matką, choć ze względów medycznych było to niemożliwe. Cuda się zdarzają – i duże, i małe – dowodzi Dorota Łosiewicz, opisując ich konkretne przykłady. Autorka może nie wspina się na wyżyny reportażu, ale nie o to tym razem chodzi. Bardziej o to, żeby w dziejące się cuda – uwierzcie! – uwierzyć. Dorota Łosiewicz pisała książkę w czwartej ciąży. Nie mogła się jednak spodziewać, że życie napisze dla niej niespodziewany epilog, który pozwoli jej dostąpić cudu i stać się bohaterką własnej książki.