Święty Ignacy Loyola to założyciel zakonu jezuitów. To jedna z najbardziej barwnych osobistości w historii Kościoła, którą w liturgii wspominamy 31 lipca.
Pierwsze 30 lat życia Ignacego Lopeza (bo takie nosił nazwisko) upłynęło, pisząc nieco kolokwialnie, pod znakiem płaszcza i szpady. Co prawda zdobył wszechstronne wykształcenie, ale najbardziej liczyło się dla niego to, że był oficerem w armii wicekróla Nawarry. Sprawy wiary go nie interesowały. Było tak do chwili jego nawrócenia, kiedy został ciężko rany w Pampelunie podczas wojny hiszpańsko-francuskiej. Przechodził potem długą i bolesną rekonwalescencję. Zaczytywał się wtedy m.in. Złotą legendą oraz Życiem Jezusa, popularnymi pobożnościowymi książkami pierwszej połowy XVI wieku.
Między innymi pod ich wpływem diametralnie zmienił swoje życie. Można powiedzieć, że z żołdaka stał się żołnierzem Chrystusa. Wzorując się na św. Franciszku z Asyżu, ogołocił się ze wszystkiego, co posiadał. Dosłownie stał się żebrakiem. Owocem takiego stylu życia i bardzo wielu przemyśleń oraz podróży stały się jego Ćwiczenia duchowne – klasyka literatury duchowej, do których sięgają kolejne pokolenia wierzących.
Święty Ignacy był wiele razy posądzany o głoszenie herezji. Na szczęście oczyszczono go z tego typu oskarżeń. Wraz z przyjaciółmi, m.in. Piotrem Faberem i Franciszkiem Ksawerym, 15 sierpnia 1534 r. w Paryżu założył Towarzystwo Jezusowe. Nowy zakon miał być wierny Kościołowi, zwłaszcza Ojcu Świętemu. Po 6 latach został oficjalnie zatwierdzony. Tak powstali popularni i słynni zarazem jezuici. W Polsce należał do nich m.in. Stanisław Kostka czy Jakub Wujek. Papież Franciszek również jest jezuitą.
Ostatnie lata życia św. Ignacego były czasem chorób i cierpień. Zaowocowały one wieloma tekstami, m.in. listami, których pozostawił ponad 7 tys. Beatyfikowano i kanonizowano św. Ignacego w pierwszej połowie XVII wieku. Jego relikwie spoczywają w Rzymie w kościele Il Gesu.
Święty Ignacy Loyola jest patronem swojego zakonu, ale również wielu diecezji, m.in. w kraju Basków, uczestniczących i prowadzących rekolekcje. Sztuka przedstawia go najczęściej w sutannie i birecie, niekiedy z literami IHS (łac. Iesus hominum Salvator, czyli: Jezus Zbawiciel ludzi) na klatce piersiowej. Bywa również prezentowany jako rycerz lub pielgrzym. Spośród innych świętych wyróżniają go następujące atrybuty: księga, ziemski glob, który popycha nogą, czy skrót AMDG (łac. Ad maiorem Dei gloriam, czyli: Na większą chwałę Boga), a także zbroja.
Św. Ignacy z Loyoli, prezbiter, ur. 23 października 1491 r. zm. 31 lipca 1556 r.
Na konkurs wpłynęło blisko czterysta prac z ponad stu szkół, przedszkoli i placówek kulturalno-oświatowych z 18 krajów.
Przełożony generalny jezuitów o. Arturo Sosa podczas zakończenia Roku Jubileuszowego św. Ignacego, w Loyoli, 31 lipca podczas homilii powiedział: „Nasza teraźniejszość jest tak złożona, jak za czasów Ignacego Loyoli. Jeśli wraz z nawróceniem się tutaj, w Loyoli, rozpoczęło się dla niego – św. Ignacego – nowe życie, dzisiaj, ponownie w Loyoli, każdy z nas jest zaproszony do rozpoczęcia nowego życia, życia naznaczonego zaangażowaniem i hojnością w służbie bliźnim”. Święty Ignacy jest postacią bardzo ważną w historii i duchowości Kościoła, dlatego warto młode pokolenie katolików z nim zapoznać. Okazją do tego był konkurs zorganizowany przez Publiczną Szkołę Podstawową im. Bolesława Krzywoustego w Wolinie. Współorganizatorami wydarzenia byli: Gmina Wolin, Wydział Wychowania Katolickiego Kurii Metropolitalnej Szczecińsko-Kamieńskiej, parafia rzymskokatolicka św. Mikołaja Biskupa w Wolinie, prowincja Wielkopolsko-Mazowiecka Towarzystwa Jezusowego oraz Biblioteka Publiczna Gminy Wolin.
Kościół katolicki wspomina dziś św. Katarzynę ze Sieny (1347-80), mistyczkę i stygmatyczkę, doktora Kościoła i patronkę Europy. Choć była niepiśmienna, utrzymywała kontakty z najwybitniejszymi ludźmi swojej epoki. Przyczyniła się znacząco do odnowy moralnej XIV-wiecznej Europy i odbudowania autorytetu Kościoła.
Katarzyna Benincasa urodziła się w 1347 r. w Sienie jako najmłodsze, 24. dziecko w pobożnej, średnio zamożnej rodzinie farbiarza. Była ulubienicą rodziny, a równocześnie od najmłodszych lat prowadziła bardzo świątobliwe życie, pełne umartwień i wyrzeczeń. Gdy miała 12 lat doszło do ostrego konfliktu między Katarzyną a jej matką. Matka chciała ją dobrze wydać za mąż, podczas gdy Katarzyna marzyła o życiu zakonnym. Obcięła nawet włosy i próbowała założyć pustelnię we własnym domu. W efekcie popadła w niełaskę rodziny i odtąd była traktowana jak służąca. Do zakonu nie udało jej się wstąpić, ale mając 16 lat została tercjarką dominikańską przyjmując regułę tzw. Zakonu Pokutniczego. Wkrótce zasłynęła tam ze szczególnych umartwień, a zarazem radosnego usługiwania najuboższym i chorym. Wcześnie też zaczęła doznawać objawień i ekstaz, co zresztą, co zresztą sprawiło, że otoczenie patrzyło na nią podejrzliwie.
W 1367 r. w czasie nocnej modlitwy doznała mistycznych zaślubin z Chrystusem, a na jej palcu w niewyjaśniony sposób pojawiła się obrączka. Od tego czasu święta stała się wysłanniczką Chrystusa, w którego imieniu przemawiała i korespondowała z najwybitniejszymi osobistościami ówczesnej Europy, łącznie z najwyższymi przedstawicielami Kościoła - papieżami i biskupami.
W samej Sienie skupiła wokół siebie elitę miasta, dla wielu osób stała się mistrzynią życia duchowego. Spowodowało to jednak szereg podejrzeń i oskarżeń, oskarżono ją nawet o czary i konszachty z diabłem. Na podstawie tych oskarżeń w 1374 r. wytoczono jej proces. Po starannym zbadaniu sprawy sąd inkwizycyjny uwolnił Katarzynę od wszelkich podejrzeń.
Św. Katarzyna odznaczała się szczególnym nabożeństwem do Bożej Opatrzności i do Męki Chrystusa. 1 kwietnia 1375 r. otrzymała stygmaty - na jej ciele pojawiły się rany w tych miejscach, gdzie miał je ukrzyżowany Jezus.
Jednym z najboleśniejszych doświadczeń dla Katarzyny była awiniońska niewola papieży, dlatego też usilnie zabiegała o ich ostateczny powrót do Rzymu. W tej sprawie osobiście udała się do Awinionu. W znacznym stopniu to właśnie dzięki jej staraniom Następca św. Piotra powrócił do Stolicy Apostolskiej.
Kanonizacji wielkiej mistyczki dokonał w 1461 r. Pius II. Od 1866 r. jest drugą, obok św. Franciszka z Asyżu, patronką Włoch, a 4 października 1970 r. Paweł VI ogłosił ją, jako drugą kobietę (po św. Teresie z Avili) doktorem Kościoła. W dniu rozpoczęcia Synodu Biskupów Europy 1 października 1999 r. Jan Paweł II ogłosił ją wraz ze św. Brygidą Szwedzką i św. Edytą Stein współpatronkami Europy. Do tego czasu patronami byli tylko święci mężczyźni: św. Benedykt oraz święci Cyryl i Metody.
Papież Benedykt XVI 24 listopada 2010 r. poświęcił jej specjalną katechezę w ramach cyklu o wielkich kobietach w Kościele średniowiecznym. Podkreślił w niej m.in. iż św. Katarzyna ze Sieny, „w miarę jak rozpowszechniała się sława jej świętości, stała się główną postacią intensywnej działalności poradnictwa duchowego w odniesieniu do każdej kategorii osób: arystokracji i polityków, artystów i prostych ludzi, osób konsekrowanych, duchownych, łącznie z papieżem Grzegorzem IX, który w owym czasie rezydował w Awinionie i którego Katarzyna namawiała energicznie i skutecznie by powrócił do Rzymu”. „Dużo podróżowała – mówił papież - aby zachęcać do wewnętrznej reformy Kościoła i by krzewić pokój między państwami”, dlatego Jan Paweł II ogłosił ją współpatronką Europy.
Polska Prowincja Zakonu Karmelitów wydała oświadczenie i poinformowała o uwolnieniu br. Grzegorza Gawła z białoruskiego więzienia. To wydarzenie stało się powodem wielkiej radości i wdzięczności za dar wolności.
Z wielką radością przyjęliśmy informację, że 28 kwietnia br. brat Grzegorz Gaweł O.Carm. został uwolniony z białoruskiego więzienia. To dla nas, jego współbraci z Polskiej Prowincji Zakonu Karmelitów, jak również dla wszystkich osób, które otaczały go modlitwą, ogromna ulga i powód do wdzięczności.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
