Jadąc z Częstochowy na wielkie parafialne święto do Ostrów nad Okszą, mijaliśmy polne krzyże, pięknie udekorowane wieńcami z kwiatów. Na progu wsi również powitały nas trzy udekorowane różami przydrożne krzyże. Z tego miejsca 29 maja tuż przed godz. 11 wyruszyła w kierunku kościoła parafialnego św. Andrzeja Boboli kolorowa procesja wiernych na czele z bp. Andrzejem Przybylskim, rozpoczynająca obchody 100. rocznicy powołania do życia parafialnej wspólnoty Stygmatów św. Franciszka z Asyżu. Cała trasa przemarszu była umajona zielonymi gałązkami, udekorowana flagami i chorągiewkami. Wśród maszerujących w rytm melodii granej przez strażacką orkiestrę dętą wyróżniały się pięknymi strojami panie z kół Żywego Różańca, członkowie miejscowej Ochotniczej Straży Pożarnej, dzieci w strojach pierwszokomunijnych, Liturgiczna Służba Ołtarza; niesiono feretrony i obraz Matki Bożej, a całość zamykał nowoczesny strażacki wóz bojowy OSP Ostrowy. Ale najpiękniejszym ornamentem wydarzenia była trwająca w dniu urodzin parafii doba eucharystyczna.

Pochwała wspólnoty

– Urodziny parafii to zawsze okazja, by sobie przypomnieć, że jesteśmy rodziną dzieci Bożych, czyli Kościołem. Trzeba jednak pamiętać, że Kościół nie jest ludzką ręką zbudowany. Jest przede wszystkim miejscem Pana Boga. Parafia ma oczywiście swoją ludzką twarz, historię napisaną przez wiele pokoleń, ale tak naprawdę jest to historia obecności Boga w tym konkretnym miejscu i w tej konkretnej wspólnocie. Trzeba to stale przypominać, szczególnie w obecnych czasach, kiedy próbuje się patrzeć na Kościół tylko jak na instytucję, przez pryzmat administracji i budynków – wyjaśniał w rozmowie z Niedzielą istotę wspólnoty Chrystusa bp Andrzej Przybylski. W dalszej części wskazywał na ważność dwóch składowych elementów parafii: – Potrzebna jest praca organiczna dobrych kapłanów z ludem Bożym. A ta parafia miała szczęście do bardzo dobrych proboszczów, takich jak np. ks. Kazimierz Mielczarek. Kościół potrzebuje bowiem zaangażowanych księży i zaangażowanych wiernych, by być Kościołem żywym. I taką wspólnotę widzimy w parafii Ostrowy, która wydała siedmiu kapłanów i trzech zakonników. Są to wymierne przejawy jej żywotności – zaznaczył.

Dwunasty

Wspólnota w swej historii miała jedenastu proboszczów. Kolejnym jest ks. Piotr Walterowicz. Jeszcze w szkole podstawowej spodobał mu się obraz Pana Jezusa Dobrego Pasterza i zapragnął pójść do seminarium. I tak to się zaczęło. – W 2018 r. złożyłem podanie o probostwo. Kiedy wracałem z częstochowskiej kurii, pomyliłem drogi i znalazłem się w Ostrowach. Wówczas jeszcze nie przypuszczałem, że zostanę duszpasterzem tej parafii – pobożnej i bardzo „charakternej”. Nie można narzekać, bo ludzie są wspaniali. Ale jak przyszedłem, patrzyli na mnie sceptycznie, oceniali: co potrafi, a czego nie. Jak to ludzie, zawsze chcą człowieka sprawdzić. Mam wrażenie, że mnie polubili. Ja sam się nie lenię. Staram się, żeby było jak najlepiej. Dwa tygodnie temu bp Antoni Długosz poświęcił nam obraz Matki Bożej Przebaczenia – daliśmy tym samym początek nowej tradycji parafialnej – teraz będziemy się do Niej modlić, by przebaczała nam winy, bo przecież nie ma człowieka idealnego. Wszyscy jesteśmy sobie potrzebni. Rada parafialna pomaga, a gdy indywidualnie o coś poproszę, nikt nie odmawia. Wierni są też ofiarni – zaznacza na koniec rozmowy proboszcz.

To, co najważniejsze

Halina jest związana z parafią od urodzenia. – Wszyscy księża proboszczowie, których pamiętam, dobrze zapisali się w historii naszej parafii – wzrusza się i dodaje: – Wiara jest dla mnie samym życiem. Jak tu żyć bez Boga, parafii i księdza? Oj, mamy dobrego naszego proboszcza. I do tańca, i do Różańca. Łukasz Pierz był ministrantem i lektorem w parafii, a teraz należy do Ochotniczej Straży Pożarnej w Ostrowach. – Parafia jest dla mnie jedną wielką rodziną, a Pan Bóg drogowskazem – podkreśla. Dla młodziutkiej Mileny Bujak życie religijne stanowi niezbywalną wartość: – Bez wiary nie ma życia. Trzeba mieć jakąś drogę, którą się wybiera i nią podąża. Drogą jest dla mnie wiara. Ona pomaga w życiu, bo trzeba ufać Bożej Opatrzności – kiwa głową. Siostra Edyta, antoninka, urodziła się w parafii. – Wiara jest głębokim przeżyciem osobistego spotkania z Jezusem. A parafia jest potrzebna, bo jednoczy ludzi. Jest centrum duchowym wspólnoty. Będę się dzisiaj modliła o jeszcze głębszą wiarę. Musimy pamiętać, że Kościół nie jest ludzką ręką uczyniony, więc to, co Boże, przetrwa. Ufajmy Chrystusowi, On nas nie zawiedzie – zwierza się ze swoich trosk o przyszłość Kościoła antoninka.

Parafia wierzy w swoją siłę

Bogusław Pełka był parafialnym organistą przez 40 lat. Cieszy się z jubileuszu, podobnie jak Andrzej Tukaj, który należy do parafialnego chóru. – W tym kształcie i składzie chór istnieje 10 lat. Założył go poprzedni proboszcz – ks. Piotr Mizera. Pierwszym dyrygentem był Paweł Leśnikowski, potem stery przejął Krzysztof Gajowniczek. Staramy się naszym śpiewem towarzyszyć parafii we wszystkich uroczystościach – mówi obecna kierowniczka chóru Beata Leśnikowska. Jej historię uzupełnia Kazimierz Kasprzyk: – Chór powstał w latach 30. ubiegłego wieku. Moja mama śpiewała w nim od 16. roku życia, a teraz ma już 102 lata – wyjaśnia i deklaruje: – Parafia jest dla mnie wszystkim, całym życiem. Mocą tej parafii jest nasza wiara. Wszyscy księża, którzy tu pracowali, zawsze to podkreślali. – Tutaj ludzie są naprawdę głęboko przywiązani do wiary przodków; parafia łączy wszystkie środowiska w gminie. A dla mnie bycie katolikiem i samorządowcem niczemu nie przeszkadza – zwierza się Mirosław Zielonka, radny gminy Miedźno, do której należy parafia, i dodaje: – Gmina pomaga parafii w różnoraki sposób, również materialnie. Dopełnieniem siły parafii Stygmatów św. Franciszka z Asyżu jest 12 kół Żywego Różańca, które podtrzymują tradycje modlitewne parafii. Swoje zaangażowanie na rzecz wspólnoty panie manifestują nie tylko przez nieustającą modlitwę, ale również przez piękne stroje. – Modlimy się za osoby chore, o pokój na Ukrainie, omadlamy parafię – cieszą się Wiesława Borycka i Barbara Górna, przedstawicielki Żywego Różańca w eleganckich kostiumach.

Błogosławieństwo

Uroczystej Mszy św. przewodniczył bp Andrzej Przybylski, który również wygłosił homilię. Na koniec liturgii hierarcha poświęcił witraże i tablicę upamiętniającą jubileusz, a przede wszystkim pobłogosławił wiernych, ten żywy Kościół, by nadal wzrastał w wierze.

Pierwszy kościół parafialny w 1922 r. mieścił się w drewnianej strażnicy. Murowaną świątynię poświęcono w 1939 r., a konsekracji dokonano w 1964 r.