Katedra w Drohiczynie była miejscem dziękczynienia z okazji 25. rocznicy pierwszych ślubów zakonnych s. Zuzanny Kazimierczuk, karmelitanki pochodzącej z parafii katedralnej.
Uroczystej Mszy św. dziękczynnej, w sobotę 1 października, przewodniczył bp senior Tadeusz Pikus. Wspólnotę powitał miejscowy dziekan ks. kan. Wiesław Niemyjski. Homilię podczas Eucharystii wygłosił o. Piotr Żurkiewicz, rektor Wyższego Seminarium Duchownego Ojców Franciszkanów w Łodzi–Łagiewnikach. Wśród przybyłych gości znaleźli się: ks. prał. Zbigniew Rostkowski – kanclerz kurii drohiczyńskiej, s. Jędrzeja Siekierko – przełożona ze Zgromadzenia Sióstr Karmelitanek Dzieciątka Jezus w Konstancinie, a także liczni kapłani z diecezji: drohiczyńskiej, gdańskiej, łódzkiej, siedleckiej i warszawskiej, oraz siostry zakonne z różnych zgromadzeń zakonnych.
Po homilii nastąpił bardzo uroczysty moment odnowienia ślubów zakonnych, które s. Zuzanna złożyła 1 października 1997 r. – dokładnie przed 25. laty – w Łodzi na ręce bp. Władysława Ziółka. Jubilatka ponownie wyraziła swoją wolę posługiwania w Zgromadzeniu Sióstr Karmelitanek Dzieciątka Jezus oraz potwierdziła chęć życia według ślubów czystości, ubóstwa i posłuszeństwa. Po udzieleniu Komunii św. biskup senior poświęcił także wieniec jubileuszowy, który znajdował się na głowie s. Zuzanny. Na zakończenie Mszy św. życzenia jubilatce złożyli członkowie jej najbliższej rodziny oraz miejscowy proboszcz wraz z przedstawicielami parafii.
Siostra Zuzanna dziękując wszystkim zebranym za przybycie oraz modlitwę w swojej intencji rozpoczęła swoje dziękczynienie od uwielbienia Boga w Trójcy Świętej, wspominając, że już jako mała dziewczynka modliła się w tym kościele, gdzie w głównym ołtarzu widnieje wizerunek Trójcy Świętej.
Słowa wdzięczności skierowała na ręce bp. Tadeusza Pikusa, swojej mamy oraz nieżyjącego już taty, rodzeństwa, kapłanów, którzy w ciągu jej życia pomagali jej w odkrywaniu wiary oraz powołania zakonnego. Podziękowała zgromadzeniu sióstr w którym posługuje, znajomym i przyjaciołom, ministrantom i lektorom, dzieciom oraz chórowi. Na zakończenie Mszy św. biskup Tadeusz poświęcił płatki róż, z racji wspomnienia liturgicznego św. Teresy od Dzieciątka Jezus, które każdy ze zgromadzonych mógł zabrać ze sobą do domu.
Siostra Zuzanna Kazimierczuk (w zakonie znana jako Zuzanna Maria) w ciągu swojego powołania zakonnego posługiwała w zgromadzeniu głównie jako zakrystianka. Była także ekonomką, a od 6 lat jest katechetką. Kolejne miejsca pracy jubilatki to Łódź, Ksawerów, Toruń, Siemiatycze, Wrocław, Konstancin, Łapy, Bielsk Podlaski, a obecnie ponownie Konstancin.
Na obrazkach wydanych z racji jubileuszu zawarła dwa fragmenty Listu do Filipian: „Dla mnie bowiem żyć – to Chrystus, a umrzeć – to zysk”, oraz „Dziękuje Bogu mojemu, ilekroć was wspominam – zawsze w każdej modlitwie, zanosząc ją z radością za was wszystkich”.
– Dziś przeżywamy jubileusz sióstr Shalini i Jessy – 25 lat wiernego trwania przy Chrystusie, w powołaniu, wierne charyzmatowi św. Karola Boromeusza. Życie według rad ewangelicznych jest w pewnym sensie heroizmem – powiedział ks. Marian Szczerba, kanclerz Kurii Metropolitalnej w Częstochowie, 9 maja w archikatedrze częstochowskiej, dziękując za dar powołania sióstr karolanek w 25. rocznicę ich ślubów.
Tego dnia jubileusz 25-lecia złożenia ślubów zakonnych przeżywały s. Shalini Mendonsa, przełożona domu sióstr karolanek w Częstochowie, i s. Jessy Monis, która przed laty posługiwała w archikatedrze częstochowskiej Świętej Rodziny.
Biskupi ze Słowacji poparli 4 lipca wniosek o nadanie św. Faustynie Kowalskiej tytułu doktora Kościoła.
Decyzja episkopatu naszych południowych sąsiadów była odpowiedzią na prośbę polskich biskupów. W uzasadnieniu swojej decyzji Słowacy podkreślili znaczenie orędzia Bożego Miłosierdzia dla współczesnego świata oraz jego rolę w szerzeniu przebaczenia i pojednania. Kościół nadaje tytuł doktora Kościoła stosunkowo rzadko. Ostatnim, który dostąpił tego wyróżnienia, był św. John Henry Newman. Został on 38. doktorem Kościoła. Tytuł ten nadaje się osobom nie tylko za świętość życia, ale przede wszystkim za wkład w kościelne nauczanie. W przypadku św. Faustyny chodzi o apostolstwo Bożego Miłosierdzia. Globalny zasięg tej nauki jest niekwestionowany. Podobnie głębia i aktualność prawdy o Jezusie Miłosiernym.
Siewcą jest przede wszystkim Bóg. On rozsiewa hojnie dobro. Udziela obficie swoich łask. Nikomu niczego nie szczędzi. Każdy człowiek jest obdarowany Jego darami. Nikt nie może więc powiedzieć, że ominęła go Boża łaska. Każdy ma jej tyle, ile potrzebuje.
Owego dnia Jezus wyszedł z domu i usiadł nad jeziorem. Wnet zebrały się koło Niego tłumy tak wielkie, że wszedł do łodzi i usiadł, a cały lud stał na brzegu. I mówił im wiele w przypowieściach tymi słowami: «Oto siewca wyszedł siać. A gdy siał, jedne ziarna padły na drogę, nadleciały ptaki i wydziobały je. Inne padły na grunt skalisty, gdzie niewiele miały ziemi; i wnet powschodziły, bo gleba nie była głęboka. Lecz gdy słońce wzeszło, przypaliły się i uschły, bo nie miały korzenia. Inne znowu padły między ciernie, a ciernie wybujały i zagłuszyły je. Inne wreszcie padły na ziemię żyzną i plon wydały, jedno stokrotny, drugie sześćdziesięciokrotny, a inne trzydziestokrotny. Kto ma uszy, niechaj słucha!» Przystąpili do Niego uczniowie i zapytali: «Dlaczego mówisz do nich w przypowieściach?» On im odpowiedział: «Wam dano poznać tajemnice królestwa niebieskiego, im zaś nie dano. Bo kto ma, temu będzie dodane, i w nadmiarze mieć będzie; kto zaś nie ma, temu zabiorą nawet to, co ma. Dlatego mówię do nich w przypowieściach, że patrząc, nie widzą, i słuchając, nie słyszą ani nie rozumieją. Tak spełnia się na nich przepowiednia Izajasza: „Słuchać będziecie, a nie zrozumiecie, patrzeć będziecie, a nie zobaczycie. Bo stwardniało serce tego ludu, ich uszy stępiały i oczy swe zamknęli, żeby oczami nie widzieli ani uszami nie słyszeli, ani swym sercem nie rozumieli, i nie nawrócili się, abym ich uzdrowił”. Lecz szczęśliwe oczy wasze, że widzą, i uszy wasze, że słyszą. Bo zaprawdę, powiadam wam: Wielu proroków i sprawiedliwych pragnęło ujrzeć to, na co wy patrzycie, a nie ujrzeli; i usłyszeć to, co wy słyszycie, a nie usłyszeli. Wy zatem posłuchajcie przypowieści o siewcy. Do każdego, kto słucha słowa o królestwie, a nie rozumie go, przychodzi Zły i porywa to, co zasiane jest w jego sercu. Takiego człowieka oznacza ziarno posiane na drodze. Posiane na grunt skalisty oznacza tego, kto słucha słowa i natychmiast z radością je przyjmuje; ale nie ma w sobie korzenia i jest niestały. Gdy przyjdzie ucisk lub prześladowanie z powodu słowa, zaraz się załamuje. Posiane między ciernie oznacza tego, kto słucha słowa, lecz troski doczesne i ułuda bogactwa zagłuszają słowo, tak że zostaje bezowocne. Posiane wreszcie na ziemię żyzną oznacza tego, kto słucha słowa i rozumie je. On też wydaje plon: jeden stokrotny, drugi sześćdziesięciokrotny, inny trzydziestokrotny».
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
