Jedenasty rozdział Ewangelii według św. Jana, w którym zawarty jest opis wskrzeszenia Łazarza, przynależy do tzw. księgi znaków (rozdziały 1-12). Seria opisywanych cudów ma właśnie charakter znaków. Nie są one zatem jedynie historycznymi faktami, mają bowiem także ukazywać cel i sens misji Jezusa Chrystusa jako posłanego przez Ojca Syna Bożego. Każdy ze znaków odsłania nieco inny wymiar posłannictwa Jezusa. Swoją specyfikę teologiczną ma także opis wskrzeszenia Łazarza. Wydarzenie to powinniśmy odczytać w jego bezpośrednim kontekście, aby móc dotrzeć do sedna ewangelicznego przesłania.

Rozdział 10. zawiera pouczenia o Dobrym Pasterzu. Największym darem Pasterza, który troszczy się o swoje owce, jest dar życia: „Ja przyszedłem po to, aby [owce] miały życie i miały je w obfitości”. Rozdział 12. Janowej Ewangelii otwiera zaś opis męki, śmierci i zmartwychwstania Jezusa, czyli urzeczywistnienia misji Dobrego Pasterza, który oddaje swoje życie za owce. Wskrzeszenie Łazarza wyraża z jednej strony najgłębszy sens posłannictwa Jezusa, z drugiej – zapowiada ostateczny tryumf życia nad grzechem i śmiercią.

Kulminacyjny moment pierwszej części opisu wskrzeszenia Łazarza stanowi odpowiedź Jezusa na wysłane do Niego poselstwo: „Łazarz, przyjaciel nasz, zasnął, lecz idę go obudzić”. Zarysowuje się tutaj bardzo wyraźny kontrast między czasownikami „zasnąć” i „obudzić”. W istocie wokół tego pełnego dramatyzmu kontrastu rozwija się cała historia. Co właściwie znaczy sformułowanie: „Łazarz zasnął”? Grecki czasownik koimao odnosi się w pierwszym rzędzie do snu i odpoczynku. W sensie metaforycznym dotyczy także śmierci rozumianej jako stan niosący za sobą konkretne i nieodwracalne skutki. W historii Łazarza słowo to użyte jest właśnie w takim znaczeniu. Brat Marii i Marty zasnął – jest martwy. W Nowym Testamencie czasownik ten występuje m.in. w Ewangelii według św. Mateusza w opisie wydarzeń, które miały miejsce bezpośrednio po śmierci Jezusa: „Groby się otworzyły i wiele ciał świętych, którzy umarli, powstało” (Mt 27, 52). Znajdujemy go także w historii męczeństwa św. Szczepana: „A gdy osunął się na kolana, zawołał głośno: «Panie, nie licz im tego grzechu!». Po tych słowach skonał” (Dz 7, 60). Używa go także św. Paweł Apostoł w pouczeniu skierowanym do Tesaloniczan, dotyczącym powtórnego przyjścia Chrystusa: „Nie chcemy, bracia, byście trwali w niewiedzy co do tych, którzy umierają, abyście się nie smucili jak wszyscy ci, którzy nie mają nadziei” (1 Tes 4, 13).

Ta pobieżna analiza pokazuje wyraźnie, że ów sen związany ze śmiercią ma charakter paschalny – jest stanem przejściowym. Dzięki Chrystusowi mamy wszyscy udział w tryumfie życia nad śmiercią. Łazarz został przywrócony do życia doczesnego, nam zaś, obdarzonym łaską zbawienia, została powierzona obietnica, która przewyższa wszelkie pragnienia – obietnica pełni życia w wieczności.