Oto historia, która połączyła walczącą Warszawę z powojenną Łodzią, poranioną niemieckimi kulami św. Teresę od Dzieciątka Jezus z setkami kobiet upadlanymi i więzionymi w murach łódzkiego klasztoru przez okupantów.

Obraz przedstawia św. Teresę od Dzieciątka Jezus. Został namalowany w 1925 r. przez krakowskiego artystę Piotra Stachiewicza dla księży misjonarzy z kościoła Świętego Krzyża w Warszawie przy Krakowskim Przedmieściu. Najprawdopodobniej jest to jeden z pierwszych wizerunków św. Teresy z Lisieux zaprezentowany do publicznego kultu po jej kanonizacji 17 maja 1925 r.

Powstanie Warszawskie wybuchło 1 sierpnia 1944 r. W świątyni Świętego Krzyża Niemcy zorganizowali ośrodek oporu. Został on zdobyty przez powstańców 23 sierpnia. Niestety, dwa tygodnie później, 6 września Niemcy wprowadzili do wnętrza świątyni dwie samobieżne maszyny „Goliat” wypełnione materiałami wybuchowymi. Eksplozja zniszczyła fasadę obiektu, sklepienie dolnego kościoła oraz ołtarze. Wskutek detonacji uszkodzeniu uległ także obraz św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Podziurawiony pociskami wizerunek świętej został zniesiony do piwnic, gdzie był przechowywany do lat 50.

W czasie, gdy Warszawę odgruzowywano ze zgliszcz wojennych, w Łodzi trwały przygotowania do budowy kościoła klasztornego sióstr karmelitanek. Przybyły one do Łodzi w 1927 r. W latach 1933-35 wybudowały trzy skrzydła klasztoru, a do 1939 r. wzniesiono fundamenty czwartego skrzydła wraz z kościołem. Niestety, wybuch wojny przerwał wszelkie prace. Podczas okupacji zakonnice zostały wypędzone z klasztoru, a w budynku Niemcy zorganizowali więzienie śledcze dla kobiet.

Po zakończeniu niemieckiej okupacji przyszły lata komunizmu. W kwietniu 1945 r. z wojennej tułaczki powróciły do swojego zdewastowanego klasztoru łódzkie siostry karmelitanki. W maju 1949 r. wznowiły budowę kościoła klasztornego. W ciągu roku prace doprowadzono do poziomu dachu, jednak z powodu zmniejszeniu dostaw materiałów budowlanych dalsza budowa uległa spowolnieniu. Wznoszenie obiektu zakończono w 1952 r., natomiast budowę pozostałej części klasztoru prowadzono aż do 1958 r.

Konsekracji kościoła dokonał bp Jan Fondaliński 25 maja 1958 r., a w głównym ołtarzu zawisł obraz św. Teresy od Dzieciątka Jezus – ten sam, który w 1944 r. podczas Powstania Warszawskiego został podziurawiony niemieckimi kulami. W jaki sposób znalazł się on w Łodzi?

Otóż obraz, który niszczał w piwnicy zrujnowanego kościoła Świętego Krzyża, został odnaleziony przez projektanta ołtarzy w łódzkim kościele sióstr karmelitanek inż. Wiesława Konowicza. Zwrócił się on do bp. Wacława Majewskiego (biskupa pomocniczego archidiecezji warszawskiej), by poprosił księży misjonarzy o podarowanie go siostrom karmelitankom z Łodzi.

– Przedziwne wyroki Bożej Opatrzności połączyły po wojnie Łódź z Warszawą, Krakowskie Przedmieście z Radogoszczem – stwierdza o. Ernest Zielonka, przeor łódzkiego klasztoru ojców karmelitów i dodaje: – Teresa za życia nosiła ze sobą na piersi mały skrawek płótna, którym zebrała ostatnią łzę matki Genowefy – fundatorki klasztoru w Lisieux. Teraz zdaje się, że tą samą chustą zbiera łzy setek kobiet, które tu w tym klasztorze w czasie wojny były więzione i upadlane.