Dyrektor Wydawnictwa Diecezji Tarnowskiej „Promyczek” powitał uczestników 2. edycji Konkursu Pięknego Czytania w sanktuarium św. Jana Pawła II, w Kaplicy Kapłańskiej, gdzie wspólnie z opiekunami uczestniczyli we Mszy św. – Chciałbym was zachęcić, aby za waszymi zdolnościami, ich rozwojem szły starania o piękne życie, o poznawanie nauczania św. Jana Pawła II – powiedział w homilii ks. Mulka.
Konkurs, w którym uczniowie kl. III czytali wylosowane fragmenty Listu do dzieci Jana Pawła II, odbył się w Muzeum św. Jana Pawła II na Białych Morzach. Dwadzieścia dziewięcioro uczestników, reprezentujących małopolskie szkoły podstawowe, oceniało jury w składzie: dyrektor Pałacu Młodzieży w Nowym Sączu – Milenia Małecka-Rogal (przewodnicząca), Dagmara Kwiecińska-Grabuś z Muzeum św. JPII i Maria Fortuna-Sudor z Tygodnika Katolickiego Niedziela. Uczniowie losowali fragment listu i mieli minutę na jego przeczytanie i zaprezentowanie swych umiejętności. Podczas obrad jury uczestnicy konkursu i ich opiekunowie zwiedzili muzeum, do czego zachęcała jego dyrektor Katarzyna Korzeniowska.
– Wszystkim wam ogromnie gratulujemy – powiedziała Milenia Małecka-Rogal, która podsumowując konkurs, wyraziła uznanie dla uczestników oraz ich opiekunów. Laureatami konkursu zostali: Łucja Sarna z Bieńkówki (I m.), Maksymilian Długosz z Niegowici i Wiktor Sadłoń z Sułoszowej (II m. ex quo) i Lena Bogdał z Bieńkówki oraz Nikola Szczygieł z Mikluszowic (III m. ex quo). Ponadto jury przyznało 5 wyróżnień. Wszyscy uczestnicy otrzymali egzemplarze Listu do dzieci oraz nagrody rzeczowe.
– Serdecznie zapraszamy do udziału w kolejnej edycji konkursu za rok i przypominamy, że biorą w nim udział uczniowie klas III szkoły podstawowej, przygotowujący się do I Komunii św. – podkreśla ks. Andrzej Mulka.
Kard. Gerharda Ludwiga Müllera wita kustosz sanktuarium i przedstawiciele parafii
Jubileusze to dla nas zobowiązanie, aby kontynuować piękne dzieło naszych przodków – zaznacza ks. dr Wiesław Piotrowski – kustosz sanktuarium Matki Boskiej Bolesnej w Limanowej.
W trakcie odpustu przed cudowną figurą Limanowskiej Pani modlą się jej czciciele pielgrzymujący tu z bliska i z daleka. Na inaugurację 15 września przybył do sanktuarium abp Wacław Depo. Metropolita częstochowski zachęcał wszystkich, aby nie szli z nurtem współczesnego świata, który nas chce odciągnąć od Boga, który proponuje pseudo wartości, grzeszne życie. Przekonywał, abyśmy trwali przy Maryi prowadzącej nas do Jezusa, byśmy byli wierni Matce, która stała przy krzyżu swego Syna. I abyśmy się nie bali wyrzeczeń, ofiary, w realizowaniu ewangelicznych wartości, które dają człowiekowi autentyczne szczęście.
Końcowy rozdział Ozeasza brzmi jak liturgia powrotu z pustki. Prorok działał w Królestwie Północnym w VIII w. przed Chr., w czasie mieszania polityki, kultu Baala i sojuszy z mocarstwami. „Efraim” oznacza tu całe królestwo północy. Wezwanie „Wróć” (šûb) oznacza zmianę drogi, nie tylko żal. Izrael ma zabrać „słowa”, a nie dary. Po klęskach i deportacjach pozostaje modlitwa i wyznanie win. Hieronim tłumaczy: „tollite vobiscum verba”, czyli prośby i wyznanie win, i dodaje, że „vitulos labiorum” oznacza chwałę i dziękczynienie. Zwraca uwagę na szczegół tekstu: hebrajskie (pārîm) znaczy „byki”, a Septuaginta oddała ten zwrot jako „owoc”, przez podobieństwo brzmienia; sens prowadzi do uwielbienia zamiast zwierząt ofiarnych. Prorok wkłada w usta ludu trzy wyrzeczenia: Asyria nie zbawia, koń i rydwan nie dają ocalenia, wytwór rąk nie nosi już tytułu „bóg”. To są trzy źródła złudnej pewności: sojusz, siła militarna, idol. Werset o sierocie odsłania tło Tory. Sierota, wdowa i przybysz należą do tych, których Prawo osłania troską. Hieronim dopowiada, że „pupillus” to ten, kto utracił ojca; wspomina też odczytanie o odejściu od złego ojca, od diabła. Odpowiedź Boga ma język natury: rosa, lilia, korzeń jak drzewa Libanu, oliwka, cień i winorośl. Rosa w suchym kraju oznacza dar życia; Hieronim łączy ten obraz z Iz 26,19 i z pieśnią Mojżesza o słowie spływającym jak rosa (Pwt 32,2). Zakończenie pyta o mądrego i dodaje, że drogi Pana są proste, a jedni po nich idą, inni na nich upadają. Strydończyk widzi tu także uwagę o trudności księgi i mówi, że „drogi Pana” prowadzą przez lekturę i rozumienie Pism.
Każdej wiosny w polskich szkołach powraca ten sam temat: rekolekcje wielkopostne. Dla jednych to naturalny element życia szkolnego w kraju o chrześcijańskiej tradycji, dla innych – źródło napięć organizacyjnych i światopoglądowych. W praktyce problem nie dotyczy jednak tylko uczniów, ale także nauczycieli, którzy często znajdują się między literą prawa a codziennością szkolnej organizacji.
Rekolekcje wielkopostne są w wielu polskich szkołach wydarzeniem tak oczywistym jak zakończenie roku szkolnego czy szkolne jasełka. Co roku w okresie Wielkiego Postu uczniowie uczestniczą w spotkaniach religijnych organizowanych przez parafie we współpracy ze szkołą. Jednak z roku na rok coraz częściej pojawiają się pytania: czy szkoła powinna w to angażować się organizacyjnie? A przede wszystkim – jaką rolę w tym czasie mają pełnić nauczyciele?
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
