Urodził się w Cezarei Mauretańskiej (teren dzisiejszej Algierii). Studiował w znanych ówcześnie ośrodkach Afryki Północnej: w Syrcie i Madaurze. W 350 r. w Weronie wyświęcono go na kapłana.

Dwanaście lat później został biskupem tego miasta. Znał dobrze pisma chrześcijańskie, m.in.: Tertuliana, Cypriana, Laktancjusza. Pozostawił po sobie 93 tzw. traktaty (kazania), które są bardzo cennym świadectwem ówczesnych czasów, metod duszpasterskich i wskazań liturgicznych. Ze względu na wyjątkowy styl kazań został nazwany przez współczesnych mu „Cyceronem chrześcijaństwa”. W swoich pismach zostawił szczegółowy opis ówczesnej praktyki udzielania chrztu św. i sprawowania Eucharystii.

Jako biskup Werony zabiegał o pozyskanie pogan dla Chrystusa. Swoją postawą uczył życia chrześcijańskiego. „Trzodę swoją ochraniał przed niebezpieczeństwami arianizmu i panującego wokół pogaństwa” – czytamy w Martyrologium rzymskim.

Zenon z Werony jest patronem m.in. wędkarzy. Pochwały o jego życiu głosili: św. Ambroży (IV wiek), św. Petroniusz (V wiek) i św. Grzegorz I Wielki (VI/VII wiek). W ikonografii jest przedstawiany w stroju biskupim z wędką lub rybą w ręku, z dwiema rybami na książce (symbol gorliwego pasterza) lub w saku (sieci na ryby w kształcie worka).

Św. Zenon z Werony, biskup - ur. ok. 300 r. zm. 375 r. (wg różnych źródeł – 371 lub 380 r.)