Pod takim hasłem już po raz 26., w dniach 9-15 lipca w Płocku odbył się ogólnopolski obóz integracyjno-formacyjny studentów-stypendystów Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia”. W wydarzeniu wzięło udział około 600. młodych ludzi z całej Polski, w tym również przedstawiciele diecezji drohiczyńskiej.
Obozy organizowane przez Fundację mają już wieloletnią tradycję i każdego roku odbywają się w innym mieście. Stanowią one szczególny czas budowania wspólnoty, pogłębiania wiary oraz odkrywania wartości, które przyświecały św. Janowi Pawłowi II – patronowi Fundacji.
Dla uczestników jest to przede wszystkim czas modlitwy i spotkania z drugim człowiekiem. W atmosferze wzajemnego zrozumienia i otwartości młodzi ludzie mogą dzielić się swoją wiarą oraz swobodnie rozmawiać o Bogu. Wspólne Eucharystie, konferencje, warsztaty i spotkania integracyjne sprzyjają zarówno duchowemu rozwojowi, jak i budowaniu trwałych relacji.
Z własnego doświadczenia mogę powiedzieć, że udział w obozie był dla mnie niezwykle cennym przeżyciem. To czas, który pozwala zatrzymać się w codziennym biegu, pogłębić relację z Bogiem i odnaleźć radość we wspólnocie ludzi o podobnych wartościach. Uczestnictwo w życiu Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia” daje poczucie przynależności do czegoś większego – wspólnoty młodych, którzy chcą żyć wiarą na co dzień i dzielić się nią z innymi.
Obóz w Płocku po raz kolejny pokazał, że młodzi ludzie potrzebują takich przestrzeni – miejsc, gdzie mogą wzrastać duchowo, budować relacje i umacniać swoją tożsamość chrześcijańską.
Reklama
Wyrażamy również serdeczną wdzięczność wszystkim darczyńcom i osobom wspierającym Fundację „Dzieło Nowego Tysiąclecia”. Dzięki ich hojności i zaangażowaniu możemy się rozwijać, realizować swoje pasje oraz uczestniczyć w takich wydarzeniach jak obóz w Płocku. To właśnie dzięki nim możliwe jest tworzenie przestrzeni, w których młodzi ludzie mogą wzrastać w wierze i budować wspólnotę.
Julia Kunowska – stypendystka od 7. lat
Obóz stypendystów Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia” jest dla nas wydarzeniem, do którego zawsze chętnie wracamy. Niesie on wielką wartość w postaci formacji duchowej, pogłębiania wiary i integracji z innymi stypendystami. Słowo kierowane do nas podczas organizowanych konferencji umacnia nas i jest „paliwem” na resztę roku. Szczególnie w pamięci po tegorocznym, jak i każdym innym obozie, pozostają piękne Eucharystie i adoracje Najświętszego Sakramentu.
Mateusz i Katarzyna – stypendyści od 8. lat
Obóz Fundacji po raz kolejny umocnił nas w przekonaniu jak ważne i potrzebne są relacje z drugim człowiekiem i Panem Bogiem. Jak co roku był to owocny czas umacniania swojej wiary i poznawania nauczania św. Jana Pawła II. Był to również czas wakacyjnego odpoczynku i okazja do korzystania atrakcji z Płocka. Fundacja daje nam wiele możliwości, ale najbardziej doceniamy powstałe tutaj relacje z innymi ludźmi, które trwają od dawna i jesteśmy przekonane, że będą trwały przez wiele kolejnych lat.
Kinga i Weronika – stypendystki od 7. lat
Fundacja „Dzieło Nowego Tysiąclecia” oprócz wsparcia materialnego daje nam młodym ludziom przede wszystkim możliwość poczucia wspólnoty. Jestem stypendystką od 8. lat i dzięki obozom fundacyjnym miałam okazję spędzić czas na modlitwie i integracji z gronem wspaniałych ludzi.
Uczestniczenie w uroczystych Mszach św. jest również jednym z piękniejszych elementów całkowicie oddającym klimat naszych spotkań. Jako wspólnoty studenckie – oprócz obozów – mamy okazję uczestniczyć w comiesięcznych spotkaniach, które stale pomagają w rozwoju duchowym i polepszają nasze relacje we wspólnocie. Jestem wdzięczna wszystkim osobom, które nas wspierają za dawanie nam możliwości uczestniczenia w tym „dziele pamięci”.
Pozostanie zapewne tajemnicą odpowiedź na pytanie: Dlaczego Pan Jezus wybrał Płock na miejsce pierwszych objawień związanych z orędziem Miłosierdzia Bożego? Faktem jest, że klasztor Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia w Płocku, przy Starym Rynku 14/18, na zawsze wpisał się w historię nabożeństwa do Miłosierdzia Bożego, o którym kard. Franciszek Macharski powiedział: „To nie jedno więcej nabożeństwo, to nie jedna więcej książeczka i obraz. Z nikim i niczym nieporównywalne nabożeństwo do Miłosierdzia Bożego decyduje o losach świata, o losach ludzkości”.
Rok 1930. Kolejna zmiana placówki w życiu s. Faustyny, siostry ze Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia, tym razem do Płocka. Pan bogaty w miłosierdzie ma swój plan. Dzień 22 lutego 1931 r. przyniósł w jej życiu niespodziewane „zwiastowanie”: rozpoczął prorocką misję s. Faustyny, która miała za zadanie przypomnienie i głoszenie światu biblijnej prawdy o miłości miłosiernej Pana Boga do człowieka poprzez czyny, słowa i modlitwę.
Tego dnia wieczorem do jej płockiej celi przyszedł Pan Jezus w postaci, jaką widzimy na obrazie Miłosierdzia Bożego. S. Faustyna otrzymała niezwykłe polecenie: „Wymaluj obraz według rysunku, jaki widzisz, z podpisem: Jezu, ufam Tobie” (por. Dz. 47). Pan Jezus powiedział też: „Pragnę, aby ten obraz czczono najpierw w kaplicy waszej i na całym świecie” (Dz. 47).
Cześć tego obrazu polega na ufnej modlitwie, połączonej z czynną miłością bliźniego. Zbawiciel powiedział także, że obraz ma „przypominać żądania mojego miłosierdzia, bo nawet wiara najsilniejsza nic nie pomoże bez uczynków” (Dz. 742). Do tak rozumianego kultu przywiązane zostały obietnice Pana Jezusa: „Obiecuję, że dusza, która czcić będzie ten obraz, nie zginie” (Dz. 48). Obiecał też zwycięstwo nad nieprzyjaciółmi już tu, na ziemi, a szczególnie w godzinie śmierci. Zapewnił, że sam będzie bronił taką duszę jako swojej chwały. Pan Jezus pragnie przez ten obraz udzielać ludziom wielu łask, ale też chce, by ludzie modlili się przed nim, wypraszając miłosierdzie dla siebie i całego świata, bo nie zazna ludzkość uspokojenia, dopóki nie zwróci się z ufnością do Jego miłosierdzia (por. Dz. 570).
Pierwszy obraz „Jezu, ufam Tobie” został wymalowany ponad 3 lata później, w Wilnie, przez Eugeniusza Kazimirowskiego, pod dyktando św. s. Faustyny i dzięki zaangażowaniu bł. ks. Michała Sopoćki - jej spowiednika oraz przełożonej m. Ireny Krzyżanowskiej. Obraz jednak nie był tak piękny, jak w wizji s. Faustyny: „Kto Cię wymaluje tak pięknym, jakim jesteś?”. W odpowiedzi usłyszała pouczające i bardzo ważne słowa: „Nie w piękności farby ani pędzla jest wielkość tego obrazu, ale w łasce mojej” (Dz. 313). Pierwszy obraz Jezusa Miłosiernego nadal pozostaje w Wilnie. Dzisiaj powszechnie znany jest w świecie obraz, który odbiera cześć w sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Krakowie-Łagiewnikach, namalowany przez artystę malarza Adolfa Hyłę w latach II wojny światowej (1944). W płockim sanktuarium Bożego Miłosierdzia czczony jest obraz Jezusa Miłosiernego pędzla Elżbiety Hofman-Plewy, namalowany w początkach lat 90. XX wieku.
Papież Jan Paweł II powiedział, że nic nie jest tak potrzebne człowiekowi jak Miłosierdzie Boże. Patrząc na ten obraz z ufnością, można w sercu usłyszeć to, co słyszała s. Faustyna: „Nie lękaj się niczego, Ja jestem zawsze z tobą” (7 czerwca 1997 r., Kraków-Łagiewniki), a słowa: „Jezu, ufam Tobie”, według Jana Pawła II, mają być jasnym wskaźnikiem dla ludzkich serc na każdy czas. Niech to wyznanie wypowiedziane z miłością będzie dla nas wszystkich przesłaniem nadziei i umocnieniem na drogach codzienności i zachętą do pełnienia dzieł miłosierdzia z miłości do Jezusa.
W płockiej kaplicy Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia już w 1939 r. umieszczony został obraz Pana Jezusa, namalowany według wizji s. Faustyny, który w strasznych latach okupacji budził nadzieję i był znakiem wzywającym do pełnienia aktów miłosierdzia wobec ludzi będących w wielorakich potrzebach. W 1950 r. siostry zostały wyrzucone z klasztoru płockiego przez ówczesne władze komunistyczne. Mogły powrócić do swojej własności dopiero po 40 latach, w roku 1990.
Sanktuarium Bożego Miłosierdzia przy Starym Rynku - przyciąga jak magnes wielu czcicieli. Jest licznie nawiedzane przez mieszkańców Płocka, pielgrzymów z Polski i grupy zagraniczne. Obraz Jezusa Miłosiernego z podpisem: „Jezu, ufam Tobie”, umieszczony w głównym ołtarzu, św. s. Faustyna pogodnie, ale bacznie spoglądająca z obrazu na bocznej ścianie, całodzienna adoracja Pana Jezusa wystawionego w Najświętszym Sakramencie, a przy tym „stały” konfesjonał tworzą klimat Bożej obecności oraz pociągają do ufnej modlitwy i zawierzenia siebie i swoich problemów Temu, który jest samą miłością i miłosierdziem.
Po 19 latach modlitwy i pracy w Płocku siostry przystąpiły do rozbudowy sanktuarium: nowej świątyni, muzeum oraz całego zaplecza dla pielgrzymów i apostołów Bożego Miłosierdzia, którzy tutaj korzystają z formacji. Na miejscu, gdzie stała figura Pana Jezusa Miłosiernego, przypominająca wizję św. s. Faustyny, wybudowana zostanie kaplica adoracji Najświętszego Sakramentu.
„W dziele krucjaty nie chodzi tylko o naszą wolność wobec wszelkich uzależnień, ale o bycie kolumną ratunkową zdążającą na pomoc zniewolonym braciom” - mówił bp Krzysztof Włodarczyk podczas 46. Ogólnopolskiej Pielgrzymki Krucjaty Wyzwolenia Człowieka w Gietrzwałdzie. Uczestnicy modlili się w sanktuarium Matki Bożej Gietrzwałdzkiej i rozmawiali o idei KWC jako dzieła ewangelizacyjnego i pomocy osobom uzależnionym.
Tegoroczna pielgrzymka odbywała się pod hasłem „Nie smućcie się, bo ja zawsze będę z wami” - słowami przypisywanymi Matce Bożej w Gietrzwałdzie. Uczestnicy przeszli Drogą Krzyżową i wzięli udział we Mszy św. pod przewodnictwem bp. Krzysztofa Włodarczyka, delegata Konferencji Episkopatu Polski ds. Ruchu Światło-Życie.
Światłem, które nas prowadzi i pociąga, jest nadzieja, która nigdy nas nie opuszcza, nawet gdy pielgrzymujemy przez to życie, często naznaczone próbami, a zarazem już przeniknięte radością płynącą ze świadomości, że jesteśmy dziećmi Boga, umiłowanymi i zbawionymi przez Jezusa - wskazał Leon XIV podczas wieczornej modlitwy różańcowej połączonej z procesją ze świecami w sanktuarium w Lourdes.
Ojciec Święty wyraził swoje wzruszenie „na widok wiernego ludu, który z pokolenia na pokolenie z miłością i ufnością odpowiada na pełne czułości zaproszenie Maryi Panny”. „Jakże pokrzepiające jest słyszeć chrześcijan śpiewających pieśni pełne żarliwości i wiary oraz widzieć ich podążających ze światłem w dłoniach ku swojej Matce Niebieskiej” - dodał.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
