Celina Borzęcka od najmłodszych lat pragnęła żyć jako mniszka w klasztorze. Pytała Boga o swoje powołanie, lecz za radą spowiednika i zgodnie z wolą rodziców wyszła za mąż. Była przykładną żoną i matką. Urodziła czworo dzieci, z których dwoje zmarło w niemowlęctwie. Gdy mąż został sparaliżowany, przez 5 lat pielęgnowała go i szukała pomocy u lekarzy. Po jego śmierci wróciła do pragnienia życia zakonnego. W tej nowej roli wykorzystała doświadczenie zdobyte w małżeństwie, które nauczyło ją miłości wymagającej czynów.