„Największą barierą oddzielającą ludzi zdrowych od niepełnosprawnych jest lęk, który powoduje, że zdrowi w obliczu niepełnosprawności nie wiedzą jak się zachować. Chrześcijanie są wezwani nie tylko do pomocy materialnej lub fizycznej wobec osób niepełnosprawnych, lecz odpowiadają za doprowadzenie ich do Chrystusa. Chodzi nie tylko o pomoc w pokonaniu fizycznych barier, lecz także przeszkód w sferze ducha, które utrudniają spotkanie osób niepełnosprawnych z Chrystusem. Osoby niepełnosprawne oczekują od ludzi zdrowych nie litości, a wyrównywania szans, nie tyle opieki, co integracji, nie wyręczania ich z aktywności, co umożliwienia im działania” - powiedział Niedzieli ks. Stefan Wyporski, dyrektor Caritas Diecezji Sosnowieckiej.
Zadaniem 59. Tygodnia Miłosierdzia jest właśnie przezwyciężenie lęku oraz wynikającej z niego bierności wobec osób niepełnosprawnych. Lęk i bierność ludzi zdrowych wypływają często z ich niewiedzy na temat uwarunkowań życia osób niepełnosprawnych. Przezwyciężeniu tej zawinionej lub niezawinionej ignorancji mają służyć przygotowane na 59. Tydzień Miłosierdzia materiały - homilie i katechezy. Tydzień Miłosierdzia ma przyczynić się do integracji ludzi zdrowych i niepełnosprawnych w życiu parafialnym. Integracji chrześcijańskiej służy wspólna modlitwa i wspólne działanie apostolskie. Cel pastoralny można zrealizować przez wspólne Msze św. i nabożeństwa dla zdrowych i niepełnosprawnych, a także przez specjalne spotkanie integracyjne zorganizowane w Tygodniu Miłosierdzia.
Sposób przeprowadzenia spotkań zależy od inwencji organizatora, którym może być parafialny zespół Caritas, parafialna rada duszpasterska, działające w parafii stowarzyszenia, fundacje lub zespoły apostolskie, zwłaszcza młodzieżowe. Formą takiego spotkania może być: spotkanie modlitewne, wieczornica literacka, spektakl teatralny, itp. Integracji służą ponadto wycieczki, pielgrzymki, spotkania towarzyskie, zawody sportowe, obozy integracyjne, wczaso-rekolekcje. Podstawą powodzenia tych przedsięwzięć jest przełamanie dystansu i lęku ludzi zdrowych przez lepsze poznanie niepełnosprawnych.
„Troska o ludzi niepełnosprawnych w Kościele nie jest, oczywiście, zapoczątkowana przez 59. Tydzień Miłosierdzia. Od lat znajduje odzwierciedlenie w nauczaniu Kościoła, które koncentruje się wokół zagwarantowania godności osobie niepełnosprawnej, pomocy rodzinie z upośledzonym dzieckiem, wskazania miejsca i roli niepełnosprawnych w społeczeństwie oraz odkrycia ich powołania i posłannictwa w Kościele” - wyjaśnia ks. Wyporski. I dodaje, że godność osoby nie jest wynikiem pracy, wysiłku, nadzwyczajnych uzdolnień ani czymś dodanym człowiekowi z zewnątrz. Jest związana z istnieniem osoby ludzkiej, dlatego człowiek nie może się jej pozbawić ani odebrać jej innym. Człowiek może co najwyżej sobie lub innym odmawiać godności albo ją niszczyć. Dlatego ani niepełnosprawność, ani jej ideologiczna, społeczna lub polityczna interpretacja nie są w stanie pozbawić człowieka osobowej godności.
Uczestnictwo osób niepełnosprawnych w życiu społecznym powinno opierać się na trzech zasadach. Integracja przeciwstawia się tendencji do izolowania, segregacji i marginalizacji niepełnosprawnych. Zasada normalizacji wzywa do pełnej rehabilitacji osób niepełnosprawnych oraz zapewnienia im warunków życia i pracy zbliżonych do normalnych. Zasada personalizacji każe w każdym postępowaniu chronić i wspomagać osobową godność niepełnosprawnych oraz przyczyniać się do rozwoju ich uzdolnień fizycznych, moralnych i duchowych.
Uwieńczeniem procesu integracji jest wprowadzenie niepełnosprawnych w możliwe dla nich formy uczestnictwa w życiu społecznym, kulturalnym i politycznym. Na wszystkich tych etapach jest miejsce dla kościelnych grup wsparcia, które zgodnie ze swymi charyzmatami mogą wspomagać proces integracji społecznej niepełnosprawnych.