Zarówno religia, jak i sztuka należą do kultury symbolicznej. Ich wspólną cechą jest to, że obie dają człowiekowi możliwość zaspokojenia jego duchowych potrzeb. Życie duchowe jest najważniejszą i najistotniejszą cechą naszego człowieczeństwa. Przeżycia, zarówno religijne, jak też i te związane z odbiorem czy tworzeniem sztuki wypływają właśnie z faktu posiadania przez nas duszy i są świadectwem niezwykłości naszego życia. Oczywiście, z samego faktu posiadania duszy niewiele jeszcze wynika. Równie ważny, jeżeli nie ważniejszy jest jej rozwój, nieustanne doskonalenie. W Kościele katolickim od wieków Boża obecność przeplata się z pięknem form sztuki: malarstwa, muzyki, architektury… Zachwyt nad pięknem dzieła stworzonego przez człowieka może być dla innej osoby drogą do otwarcia się na wrażliwość prowadzącą do wiary w Boga. Chociaż w okresie renesansu w sztuce dokonał się podział na sakralną i świecką, to jednak wartość ich obu została zachowana. Tak zwana sztuka świecka, poruszająca podstawowe problemy ludzkiej egzystencji, cierpienia, bólu, miłości, również ma za zadanie wywołać w odbiorcy doznanie estetyczne, które pozwoli mu w inny sposób popatrzeć na świat, przez pryzmat piękna bądź wstrętu. Współcześnie wiele mówi się o kryzysie w sztuce, która odeszła od wartości, nie mówi już o nich, lecz krzyczy… o niczym. Czy w takim wypadku może ona dalej zachwycać i pozytywnie wpływać na duchowość człowieka? Myślę, że jest to możliwe, z tym, że jej odbiór jest znacznie trudniejszy, gdyż musi być poprzedzony krytyczna analizą. Dlatego tak ważne w życiu kulturalnym jest odpowiednie spojrzenie, którego trzeba się nauczyć. Jest to wspaniała przygoda uczenia się obcowania ze sztuką, która sprawia, że człowiek, wychodząc z galerii, koncertu czy sali kinowej, inaczej patrzy na otaczający go świat. Rzeczywistość przestaje być dla niego jedynie materialistyczno-empirycznym obiektem, a odkrywa się przed nim także druga jej strona - duchowa. Dlatego też my - studenci Duszpasterstwa Akademickiego „Ikona” - staramy się rozwijać naszą duchowość nie tylko poprzez modlitwę i Eucharystię, ale także poprzez tworzenie i odbieranie sztuki. W niej bowiem także szukamy wartości budujących naszą wrażliwość w postrzeganiu świata. Chcemy, by nasze duszpasterstwo poprzez swoją działalność mogło zasłużenie nosić określenie, jakie Papież Jan Paweł II nadał wszystkim duszpasterstwom akademickim Europy - „Laboratorium kultury”. Jedną z form naszej działalności jest organizowany przez nas, przy współpracy z Legnickim Centrum Kultury i Centrum Kultury w Chojnowie oraz Państwową Wyższą Szkołą Zawodową w Legnicy, I Festiwal Piosenki Studenckiej im. Erazma Witelona. Odbędzie się on 7 i 8 listopada w budynku PWSZ. Podczas tych dni chcemy połączyć dobrą studencką zabawę z pozytywną refleksją. Pomagać nam w tym będzie nasz szczególny gość, członek jury, a także gwiazda festiwalu, Antonina Krzysztoń, która w swojej twórczości w piękny sposób potrafi połączyć piękno dźwięków z wartością treści. Już dziś serdecznie zapraszamy wszystkich do odkrywania i rozwijania razem z nami piękna ludzkiej duchowości.