Parafia pw. Wszystkich Świętych w Bełdowie obchodziła piękny
jubileusz - 100. rocznicę istnienia obecnej świątyni. Akt erekcyjny
parafii został podpisany w 1416 r. Wtedy również powstał pierwszy
drewniany kościół. Po 100 latach służenia wiernym spłonął i został
zastąpiony drugim budynkiem, również drewnianym. Ten służył parafii
do 1897 r., kiedy zapadła decyzja o jego rozebraniu i budowie nowego
kościoła. Murowana, potężna świątynia w stylu neorenesansowym została
ukończona w 1901 r. Głównymi fundatorami kościoła byli członkowie
rodziny Wężyków, miejscowi właściciele ziemscy.
Finał uroczystości jubileuszowych miał miejsce 20 maja
br. Poprzedziły go, głęboko przeżyte przez wiernych, misje święte
prowadzone przez o. Bogdana i o. Andrzeja ze Zgromadzenia Najświętszych
Serc Jezusa i Maryi. Po 13 latach (ostatnie misje były w 1988 r.)
każdy miał okazję do pogłębienia wiary, a także do odnowienia przyrzeczeń
małżeńskich, zawierzenia rodziny Sercu Bożemu oraz złożenia własnych
obietnic Bogu pod krzyżem misyjnym.
Jak podkreślił proboszcz parafii, ks. kan. Kazimierz
Marczak były to misje na początek nowego tysiąclecia, nowego wieku
i w setną rocznicę istnienia kościoła. Dla upamiętnienia tych ważnych
dat ufundowano dla parafii nowe naczynia liturgiczne (kielich i monstrancję),
a także dwie chorągwie dedykowane jubileuszom: Roku 2000 i 100-lecia
świątyni.
Uroczysta Suma z udziałem księży salezjanów z Lutomierska,
księży z dekanatu aleksandrowskiego, Ojca Misjonarza i rzeszy wiernych
zyskała piękną oprawę muzyczną i wokalną, dzięki chórowi ze Szkoły
Muzycznej w Lutomiersku. Modlono się w intencji wszystkich proboszczów
parafii, dawnych i obecnego - ks. kan. Kazimierza Marczaka, który
kilka miesięcy temu obchodził 25. rocznicę pobytu w Bełdowie.
Parafia nasza jest jedną z najmniejszych w dekanacie
aleksandrowskim, ale wiara ludzi tu mieszkających jest głęboka.
Nie potrafię dokładnie przypomnieć sobie momentu, w którym podjąłem tę jakże ważną decyzję, aby zostać naśladowcą Jezusa. W każdym razie początkowo wydawało mi się, że osoba licząca się w świecie i będąca ważnym człowiekiem nie może pochodzić z Nazaretu (por. J 1, 46). Niemniej, urzeczony dobrą nowiną o Królestwie Bożym, stałem się uczniem Nauczyciela z Nazaretu. Od tego przełomowego momentu resztę mojego życia poświęciłem głoszeniu Jego nauki o panowaniu Boga. Cóż... stałem się apostołem Pana, ponieważ w Niego uwierzyłem i On mnie wybrał. Uwierzyłem Jego słowom i czynom, których naśladowanie miało mi dać życie wieczne.
Moje hebrajskie imię (Bar-Tholomai) oznacza po prostu „syn Tolmaja” i występuje w katalogach apostołów w tzw. ewangeliach synoptycznych (zob. Mt 10, 3; Mk 3, 18; Łk 6, 14). Ewangelia zaś według św. Jana zna mnie pod imieniem Natanael (zob. J 1, 35-51; 21, 2), które oznacza „Bóg dał”. Dlatego też można mnie nazywać Natanael syn Tolmaja („Bóg dał syna Tolmajowi”).
Bóg obdarzył mnie wielkim zaufaniem, powierzając mi misję ewangelizowania pogan. Charakteryzuje mnie dobroć, uczciwość i pracowitość. Właśnie dzięki tym wrodzonym cechom stałem się osobą powszechnie szanowaną i lubianą. Dlatego też mogłem z powodzeniem głosić dobrą nowinę o Jezusie Synu Bożym, w którym każdy może stać się nowym człowiekiem i jednocześnie uczniem Królestwa.
W ikonografii najczęściej bywam przedstawiany w tunice przepasanej sznurem. Niekiedy też prezentuje się mnie w scenie obdarcia ze skóry. Zgodnie bowiem z kościelną tradycją, właśnie w taki sposób poniosłem śmierć w Armenii ok. 70 r. Na obrazach zwykle trzymam księgę (lub zwój) i nóż. Patronuję zaś przede wszystkim rzeźnikom, garbarzom i introligatorom.
Na koniec życzę wszystkim, aby za moim przykładem nigdy nie odstępowali od Chrystusa i obdarzali innych ludzi wielkim kredytem zaufania.
„Nauczmy się nie zamykać w naszych przekonaniach i religijnych pewnościach, aby pozostać otwartymi na autentyczną relację z Chrystusem” - zachęcił Leon XIV w rozważaniu poprzedzającym modlitwę „Anioł Pański”, jaką odmówił z wiernymi zgromadzonymi na Placu św. Piotra w Watykanie.
Ponad tysiąc osób na koncertach „Łódzkiego Lata Organowego”
Ponad tysiąc osób uczestniczyło w pięciu koncertach pierwszej edycji „Łódzkiego Lata Organowego 2026”. Finałowy koncert odbył się 23 sierpnia w kościele pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Łodzi. Przy historycznych organach Braci Walter z 1896 roku wystąpił Michał Kocot, znakomity organista i klawesynista, laureat międzynarodowych konkursów oraz wykładowca akademicki.
Artysta zaprezentował program obejmujący dzieła różnych epok i stylów. Publiczność usłyszała m.in. „Koncert włoski” Johanna Sebastiana Bacha, utwory Wolfganga Amadeusa Mozarta i Felixa Mendelssohna, „Dialogue sur le Grand Chœur et les Flûtes” łódzkiego kompozytora Krzysztofa Grzeszczaka, a także „Sortie improvisée” Pierre’a Pincemaille’a.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
