Na niebie zapalają się światła W ciemności A gasną o świcie Czas ciemności i jasności Jest względny Przynależny do ziemi I różny Na obydwu półkulach Na półkuli północnej Gdy patrzysz w słońce Ziemia obraca się W lewą stronę A cień masz za plecami Na północ skierowany Gdy stoisz na półkuli Południowej I patrzysz w słońce Ziemia obraca się W prawą stronę A cień pada Na południe A na równiku Gdy słońce sięga zenitu Nie ma cienia Tylko ciemna plama Pod twoimi nogami A cień chodzi Po równoleżniku Przechodząc się Z zachodu Na wschód Dziwne to Że dla zmiany cienia Decyduje punkt odniesienia Na ziemi A nie w przestrzeni Nieba Gdzie cieni nie ma
(wiersz z tomiku Wiersze cz. II. Na karoserii ludzkiego losu, Katowice 2000)
„Należy pani do rodziny papieskiej” – powiedział mi kiedyś kard. Stanisław Dziwisz. Przyjęłam te słowa ze wzruszeniem, ale dopiero po latach zrozumiałam, jak wiele w nich było prawdy. Bo są takie rodziny, które najpierw poznaje się przez dokumenty, archiwa, świadectwa i żmudne badania, a potem odkrywa się, że weszły głęboko w serce. Tak właśnie było ze mną i z Wojtyłami.
Z Wojtyłami naprawdę związałam część życia. Najpierw była wieloletnia praca: biografia Emilii i Karola Wojtyłów, potem Edmunda, brata Papieża, godziny spędzone nad źródłami, rozmowy, porównywanie relacji, mozolne odtwarzanie losów ludzi, o których świat zwykle pamięta tylko dlatego, że wydali na świat świętego. Z czasem jednak przestała to być wyłącznie praca. Coraz mocniej czułam, że obcuję nie tylko z historią, ale z tajemnicą domu, z którego wyrósł człowiek zdolny poruszyć sumienie świata. Dlatego 18 maja nigdy nie jest dla mnie tylko rocznicą urodzin Jana Pawła II. Ten dzień zawsze prowadzi mnie do Wadowic. Do skromnego mieszkania. Do matki, która kochała małego Lolusia bez granic i powtarzała, że „to dziecko będzie kimś wielkim”. Do ojca, który więcej mówił klęcząc, niż inni potrafią powiedzieć słowami. Do starszego brata Edmunda, który poświęcił swe młode życie, gdy jako lekarz ofiarnie służył chorej (zaraził się od niej szkarlatyną). Im dłużej zajmuję się tą rodziną, tym mocniej widzę, że świętość Jana Pawła II nie zaczęła się ani w seminarium, ani na Stolicy Piotrowej. Zaczęła się w domu.
To, co najlepsze, dopiero przed nami! O recepcie na udane życie i o nowej książce „Odkrywanie wieczności” rozmawiamy z Peterem Seewaldem, autorem bestsellerowych wywiadów z papieżem Benedyktem XVI.
DN: Peter, Jesteśmy zaszczyceni, że zgodziłeś się na wywiad. O czym w największym skrócie jest książka „Odkrywanie wieczności” i co Cię skłoniło do jej napisania?
W Trybunale Koronnym, archikatedrze i na Placu Litewskim w Lublinie odbyły się uroczystości z okazji 235. rocznicy uchwalenia Konstytucji 3 Maja.
Święto Narodowe Trzeciego Maja jest jednym z najważniejszych dni w polskiej historii. To dzień dumy narodowej i pamięci o wielkości Rzeczypospolitej. – Naszym obowiązkiem jest strzec dziedzictwa tych, którzy budowali Polskę niepodległą, dumną i odważną. Naszym obowiązkiem jest wychowywać młode pokolenie w duchu szacunku do barw narodowych, do polskiej tradycji, do wiary w siłę wspólnoty i siłę państwa – zapisali w odezwie członkowie Komitetu Honorowego Obchodów Święta Narodowego Trzeciego Maja w Lublinie.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
