Jeżeli mówimy: święta, to myślimy: rodzina. Święta przeżywamy bowiem zwykle w łączności z najbliższymi: rodzice z dziećmi, w miarę możności z dorosłym rodzeństwem i dziadkami, ewentualnie też z nieco dalszą rodziną. Myślimy wtedy także o rodzinie parafialnej czy diecezjalnej, o skupiskach ludzkich tworzących środowiska naszej pracy, środowiska szkolne, o rodzinie parafialnej czy diecezjalnej, o wspólnocie Rodziny Radia Maryja, o rodzinach Radia Fiat, Radia Jasna Góra, a także rodzinach skupionych wokół naszego tygodnika.
Święta Bożego Narodzenia przeżywamy jako święta miłości, zrozumienia, wyrozumiałości, solidarności, współczucia. Patrzymy na betlejemski żłóbek, na leżącego w nim Jezusa, który przychodzi na świat w ubóstwie, ale jest Księciem Pokoju. Nad żłóbkiem pochyla się Święta Rodzina - piękna, nieskalana, cudowna, pociągająca, pełna miłości Boga i dobroci, oczekująca i otwarta na innych, zapraszająca do betlejemskiej szopy, byśmy mogli się przekonać, że Bóg stał się człowiekiem, bo pragnie naszego zbawienia. Ewangelia to radosna nowina o zbawieniu, o ocaleniu człowieka. I myślę, że najważniejszym życzeniem świątecznym powinno być właśnie to, żeby zrozumieć - przynajmniej usiłować zrozumieć - że Bóg, który jest Miłością, przynosi człowiekowi zbawienie, nadzieję, ocalenie.
Na progu Nowego Roku życzę wszystkim naszym rodzinom bogactwa miłości, serdeczności, zrozumienia, zgody. Życzę zdrowia - tego fizycznego, ale i duchowego, i moralnego, jakże bardzo ważnego dla dobrego funkcjonowania nas wszystkich. Życzę, byśmy zdołali jak najwięcej skorzystać z Bożego błogosławieństwa, udzielanego każdemu z nas co dnia w obfitości.
Starajmy się w naszych rodzinach naśladować życie Świętej Rodziny, a stworzymy inne społeczeństwo, inny świat.
Życzę także, by naszych rodzin nie nękał problem bezrobocia, biedy, nieszczęścia zewnętrznego. By ludziom żyło się wreszcie bardziej stabilnie, bardziej zasobnie, bez lęku o jutro. Byśmy w nowym, 2005 roku umieli wybrać na naszych reprezentantów w parlamencie ludzi, którzy będą mieli uporządkowane sumienia, którzy będą starali się kierować obiektywizmem, prawością, uczciwością, odpowiedzialnością...
Niech dla Jezusa, który współtworzy Świętą Rodzinę, będzie miejsce także w naszych rodzinach, niech będzie On patronem całego naszego życia w ofiarowanym nam czasie nowego, 2005 roku.
2 lutego obchodzone jest w Kościele święto Ofiarowania Pańskiego, potocznie zwane świętem Matki Bożej Gromnicznej. Bardzo pięknie o tym święcie pisze Anselm Grün - mnich benedyktyński: "Święto Ofiarowania
Pańskiego zaprasza nas, by przyjąć Chrystusa do wewnętrznej świątyni naszego serca. Wesele między Bogiem i człowiekiem odbywa się wtedy, gdy pozwalamy wejść Chrystusowi do wewnętrznej świątyni zamku naszej
duszy. Znajduje to swój wyraz podczas święta w procesji ze świecami. Na rozpoczęcie Eucharystii wspólnota zbiera się w ciemnym przedsionku kościoła. Kapłan święci świece i zapala je. Następnie wszyscy
wchodzą z płonącymi świecami do kościoła. Jest to obraz tego, że do świątyni naszej duszy wchodzi światło Jezusa Chrystusa i rozświetla wszystko, co jest tam jeszcze ciemne i jeszcze nie wyzwolone".
Nazwy tego święta są dość zróżnicowane. Lekcjonarz armeński podaje, że obchodzono je w "czterdziestym dniu od narodzenia naszego Pana Jezusa Chrystusa". W V w. pojawiły się w brzmieniu greckim określenia
hypapante, tzn. święto spotkania i heorte ton kataroion - święto oczyszczenia. Te dwa określenia rozpowszechniły się w Kościele zarówno na Wschodzie jak i na Zachodzie. W liturgii bizantyjskiej do dziś
nosi ono nazwę hypapante. Nazwę tę spotykamy także w Sakramentarzu gregoriańskim w tradycji rzymskiej. Określeniem "oczyszczenia" posłużył się Mszał z 1570 r. Mszał Pawła VI opowiedział się za In presentatione
Domini - Ofiarowanie Pańskie.
Różna była data obchodzenia tego święta. Wschód liczył 40 dni od Objawienia Pańskiego, natomiast Zachód od 25 grudnia, które było i jest świętem Narodzenia Pańskiego. Stąd Kościoły wschodnie świętowały
Ofiarowanie Pańskie 14 lutego, zaś liturgia rzymska - 2 lutego. Mszał papieża Pawła VI przewiduje na ten dzień oddzielną prefację, która sławi Boga za to, że Maryja przyniosła do świątyni Jezusa, przedwiecznego
Syna Bożego, że Duch Święty ogłosił Go chwałą ludu Bożego i światłem dla narodów. Motyw ten leży u podstaw tego święta, pojawia się w modlitwach i w Ewangelii: "Gdy potem upłynęły dni ich oczyszczenia
według Prawa Mojżeszowego, Maryja i Józef przynieśli Dzieciątko do Jerozolimy, aby Je przedstawić Panu: «Każde pierworodne dziecko płci męskiej będzie poświęcone Panu». Mieli również złożyć
w ofierze parę synogarlic albo dwa młode gołębie, zgodnie z przepisem Prawa Pańskiego" (Łk 2, 22-23).
Motyw światła jest charakterystyczny do tego stopnia, że w niektórych krajach Msza św. 2 lutego nosi nazwę Mszy światła. W tym dniu w jakiejś mierze dominuje procesja ze świecami podczas śpiewania
antyfony: "Światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego Izraela".
Matka Boska Gromniczna, rysunek Michała Andriollego przedstawiający wypalanie gromnicą znaku krzyża na belce stropowej chaty w dzień Matki Bożej Gromnicznej
Święto Ofiarowania Pańskiego aż do drugiej połowy minionego stulecia nosiło nazwę Purificatio – Oczyszczenie Najświętszej Maryi Panny. W Polsce mówiono o święcie Matki Bożej Gromnicznej. Nazwa ta pochodziła od świec (gromnic), zabieranych w tym dniu do kościołów i tam poświęcanych.
Dawniej wielkie zagrożenie dla domów w Polsce stanowiły burze, a zwłaszcza pioruny, które wzniecały pożary i niszczyły głównie drewniane domostwa. Właśnie przed nimi miała strzec domy świeca poświęcona w święto Ofiarowania Chrystusa. Gromnicę wręczano również konającym, aby ochronić ich przed napaścią złych duchów. Dwie z wyżej wspomnianych nazw uwypuklały bardziej maryjny charakter święta. Dopiero ostatnia reforma liturgiczna nadała mu charakter uroczystości Pańskiej, co szło w parze ze zmianą nazwy na Praesentatio, czyli Przedstawienie, Okazanie Pana Jezusa w świątyni. W języku polskim zamiast dosłownego tłumaczenia tego łacińskiego terminu przyjęło się określenie Ofiarowanie Pańskie.
Siostry zakonne podczas odnowienia ślubów zakonnych w czasie Eucharystii w święto Ofiarowania Pańskiego w katedrze świdnickiej
W święto Ofiarowania Pańskiego świdnicka katedra stała się miejscem szczególnego spotkania osób konsekrowanych z całej diecezji.
Już po raz trzydziesty 2 lutego obchodzony był w Kościele jako Dzień Życia Konsekrowanego, dlatego siostry zakonne, zakonnicy oraz kapłani zgromadzeń zakonnych zgromadzili się na wspólnej modlitwie i dziękczynieniu za dar powołania.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
