Nadzieja chorych

Wśród 5 mln pielgrzymów odwiedzających każdego roku Lourdes znaczna część to ludzie chorzy i niepełnosprawni, szukający w sanktuarium ulgi w cierpieniu i modlący się o uzdrowienie. Tak było od samego początku objawień, czyli od 1858 r., gdy Matka Boża objawiała się Bernadetcie Soubirous w masabelskiej grocie w Lourdes 18 razy, począwszy od pierwszego widzenia 11 lutego 1858 r. do 16 lipca tego samego roku. Pierwsze siedem uzdrowień zostało uznanych za cudowne już w 1862 r. przez bp. Bertranda Severe’a Laurence’a. Trudno nawet zliczyć, ile wszystkich próśb chorych i cierpiących zostało wysłuchanych. Gdyby ktoś spróbował to opublikować, powstałaby książka wielkości poważnej encyklopedii. Statystyki wskazują, że od 1858 r. ok. 2 tys. uzdrowień przypisywanych wstawiennictwu Matki Bożej z Lourdes jest uznawanych przez lekarzy jako niewytłumaczalne. Autorytet Kościoła wypowiedział się w kilkudziesięciu przypadkach.

Przesłanie

W objawieniu w Lourdes Najświętsza Maryja Panna mówiła mało. Jej słowa można zmieścić na małej kartce papieru. W tych nielicznych wzywała do pokuty i do modlitwy za grzeszników. Matka Boża prosiła również, jak zwykła to czynić, o wybudowanie kaplicy w miejscu objawień. Nowością była prośba o procesje w tym miejscu. Darem Maryi było także źródełko, które wybiło w grocie. Nieodłącznym elementem objawień w Lourdes jest Różaniec, co należy odczytać jako umiłowanie przez Matkę Bożą tej modlitwy.

Na wszystkich kontynentach

Centralnym miejscem obchodów Światowego Dnia Chorego jest z woli Ojca Świętego któreś z sanktuariów maryjnych na świecie. W 1994 r. była nim Jasna Góra. W tym roku miejscem ogólnoświatowych obchodów będzie sanktuarium Matki Bożej Królowej Apostołów w Jaunde w Kamerunie. Wyjaśniając przyczyny ogłoszenia takiego dnia, Jan Paweł II pisał: „Ma on na celu uwrażliwienie Ludu Bożego i - w konsekwencji - wielu katolickich instytucji działających na rzecz służby zdrowia oraz społeczności świeckiej na konieczność zapewnienia lepszej opieki chorym; pomagania chorym w dowartościowaniu cierpienia na płaszczyźnie ludzkiej, a przede wszystkim na płaszczyźnie nadprzyrodzonej; włączenie w duszpasterstwo służby zdrowia wspólnot chrześcijańskich, rodzin zakonnych, popieranie coraz cenniejszego zaangażowania wolontariatu...”
Dzień przeżywany jest także w diecezjach i w parafiach. W tych ostatnich zazwyczaj na specjalnych Mszach św. W tym dniu kapłani odwiedzają również chorych, do których chodzą ze spowiedzią i Komunią św. w pierwsze piątki miesiąca czy przed świętami.