Wakacje już po półmetku. Czy dzieci będą miały co wspominać, kiedy wrócą do szkoły? Te radosne, które dzieliły się wrażeniami o zwiedzanych miejscach i przeżytych przygodach - z pewnością. Wszystko za sprawą „wakacji za grosik” zorganizowanych przez oddział Caritas w Proszowicach. Na drugim z trzech turnusów w dniach 18-29 lipca wypoczywało 40 dzieci. Łącznie w trzech turnusach w Proszowicach z półkolonii „wakacje za grosik” skorzystało blisko 130 dzieci.
Każdy dzień był tutaj inny i każdy niósł ze sobą niezapomniane chwile. O nudzie nie było mowy: codzienne wycieczki autokarowe, konkursy, zabawy sportowe - no i tak przez wszystkich lubiany basen. Byli w Ojcowie, w Bałtowie podziwiali dinozaury, w Niepołomicach piękną puszczę. Gościli także u wojewody małopolskiego w Krakowie. Wakacje wraz z Caritas współfinansowała gmina Proszowice. Na co dzień grupą opiekowało się 4 animatorów, w tym kleryk Wyższego Seminarium Duchownego w Kielcach Dariusz Jarliński. O ich pracy z uznaniem mówiła kierownik proszowickiej Caritas Urszula Jarosz. Wspólnie spędzany czas był też okazją przybliżenia dzieciom wartości chrześcijańskich. Pomagała w tym codzienna Msza św.
Wielką atrakcją okazał się dzień obozowicza z noclegiem pod namiotami i konkurs karaoke, na który najmłodsi długo czekali. Tradycyjnie odbył się również dzień proboszczowski. Dzieci odwiedził wówczas ks. dziekan Henryk Makuła, proboszcz parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Proszowicach. Była wycieczka i dużo miłych niespodzianek. Zwiedzali wspólnie zabytkowe skarby Szydłowa i odrestaurowany pałac w Kurozwękach, gdzie uczestniczyli w safari i z bliska przyglądali się strusiom i bizonom.
Jak każdego roku odrębną wakacyjną propozycję dla najmłodszych przygotowała w Proszowicach parafia pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. W dniach 24 czerwca - 3 lipca 49 dzieci wraz z 8 opiekunami wypoczywało w miejscowości Maniowy nad Zalewem Czorsztyńskim. Tego typu wypoczynek zawsze łączony jest z formacyjnymi elementami, dlatego każdy wyjazd ma specjalnie przygotowany program. „Tę ofertę adresujemy głownie do dzieci, które na co dzień angażują się na różny sposób w życie Kościoła. Zainteresowanie wyjazdami jest o wiele większe - opowiadał ks. Makuła.
Program tegorocznych wakacji dotyczył osoby Ojca Świętego Jana Pawła II. „Pracując w grupach pod okiem animatorów przez zabawę, każdego dnia dzieci poznawały szczegóły jego życia od narodzin, przez dzieciństwo, czasy studenckie po kapłaństwo” - mówił ks. Janusz Marzec - opiekun wyjazdu. Nie mogło jednak zabraknąć rekreacji i wypoczynku. Piesze górskie wycieczki, spływ Dunajcem, przejażdżkę wodną po Zalewie Czorsztyńskim czy wiele, wiele innych jeszcze dzieci długo będą pamiętały.
Wakacyjny wypoczynek dzieci w różnych formach organizowało wiele parafii i instytucji w naszej diecezji. Parafia w Proszowicach, która poświęca dzieciom wiele uwagi, ma już w tej dziedzinie sporo doświadczenia. Pomaga jej w tym gmina i nierzadko ludzie dobrej woli. Wymaga to dużo czasu i poświęcenia. Nagrodą są zawsze dziecięce uśmiechnięte twarze.
Słowo Pana przychodzi do Natana nocą. Prorok przedtem zachęcał Dawida do budowy, a teraz słucha korekty Boga. Dawid pragnie zbudować Bogu dom z cedru. Pan odpowiada pytaniem: «Czy ty zbudujesz Mi dom na mieszkanie?» i przypomina swoją drogę z Izraelem. Od wyjścia z Egiptu mieszkał w namiocie i w przybytku. W ten sposób objawia Boga bliskiego, idącego razem z ludem. Pan wspomina czas sędziów i pasterzy, którym powierzał Izraela. Nie domagał się wtedy domu z cedru. Potem Bóg wraca do początku powołania Dawida. Wziął go z pastwiska, spod owiec, uczynił wodzem i był z nim wszędzie. Wyciął wrogów i uczynił jego imię wielkim. Obiecuje też miejsce i bezpieczeństwo dla Izraela, aby nie drżał pod przemocą. Ten sam Bóg zapowiada coś większego niż budowla. «Pan zbuduje ci dom» (bajt) oznacza dynastię. Tu splatają się dwa znaczenia: syn Dawida buduje dom dla Imienia, a Pan buduje dom Dawidowi. Po dopełnieniu dni Dawida Pan wzbudzi potomka z jego wnętrza i utwierdzi jego królestwo. Tron zostaje utwierdzony «na wieki» (’olam), co w Biblii opisuje trwałość Bożej wierności bardziej niż długość ludzkich rządów. Pojawia się język ojcostwa: «Ja będę mu Ojcem, a on będzie Mi synem». Król reprezentuje lud wobec Boga i uczy lud zaufania. Tekst mówi o karceniu „rózgą ludzką”, więc przymierze obejmuje odpowiedzialność i nie usuwa konsekwencji zła. Miłosierdzie Boga nie odchodzi jak od Saula. Słowo o trwałości podtrzymuje Izraela w chwilach klęski i wygnania, kiedy tron Dawida znika z oczu. Obietnica prowadzi ku Mesjaszowi z rodu Dawida i uczy serce, że Pan sam buduje to, co naprawdę trwa.
Arka Przymierza jest w Biblii znakiem obecności Pana pośród ludu. Hebrajskie (’ārôn) oznacza skrzynię, a jej wnętrze niesie tablice przymierza. Nad Arką znajduje się przebłagalnia (kappōret) i cheruby, więc Arka bywa kojarzona z tronem Boga. Dawid przenosi Arkę do Miasta Dawidowego, czyli do Jerozolimy zdobytej niedawno i uczynionej stolicą. Wniesienie Arki scala plemiona wokół Boga, a nie wokół samej polityki. W pamięci opowiadania stoi wcześniejsza próba zakończona śmiercią Uzzego. Świętość Boga okazuje się nie do oswojenia. Procesja idzie z ofiarą. Składanie wołu i tuczonego cielca podkreśla, że wędrówka ma charakter starotestamentalnej liturgii. Dawid tańczy z całej siły przed Panem, przepasany lnianym efodem (’ēfōd). To strój związany z posługą przy ołtarzu. Król przyjmuje postawę sługi. Tekst wspomina okrzyki i dźwięk rogu (šōfār), a ten dźwięk przypomina Synaj i ogłaszanie panowania Pana. Arka zostaje umieszczona w namiocie. Świątynia Salomona jeszcze nie istnieje, a jednak obecność Pana ma swoje miejsce w sercu miasta. Dawid składa całopalenia i ofiary biesiadne, a potem błogosławi lud w imię Pana Zastępów. Błogosławieństwo przechodzi w chleb. Każdy otrzymuje porcję pożywienia, mężczyzna i kobieta, po bochenku chleba, kawałku mięsa i placku z rodzynkami. Kult nie zostaje zamknięty w murach przybytku. Dotyka stołu i codziennej sytości. W centrum pozostaje przymierze. Arka niesie pamięć Słowa, a procesja uczy, że obecność Boga idzie pośród ludzi i porządkuje ich świętowanie.
Nie bez powodu papież Jan Paweł II nazwał żydów naszymi starszymi braćmi, a papież Benedykt XVI - naszymi ojcami w wierze. Dzień Judaizmu ma nam to przypominać - powiedział przewodniczący Komitetu KEP ds. Dialogu z Judaizmem kard. Grzegorz Ryś. Dodał, że dla Kościoła judaizm pozostaje korzeniem.
15 stycznia w Kościele katolickim w Polsce obchodzony jest XXIX Dzień Judaizmu, w tym roku pod hasłem „Twój lud będzie moim ludem, a twój Bóg – moim Bogiem”. W centralnych obchodach, które rozpoczną się w Muzeum Żydów Mazowieckich w Płocku, uczestniczyć będą m.in. przewodniczący Komitetu Konferencji Episkopatu Polski ds. Dialogu z Judaizmem kard. Grzegorz Ryś i naczelny rabin Polski Michael Schudrich.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
