Ewangelizacja rozpoczęła się od nas

Trzeba przyznać, że nie jest to takie proste stanąć przed człowiekiem i zacząć rozmawiać z nim o Bogu. To wymaga osobistego świadectwa i głębokiego przekonania o prawdziwości słów, które się przekazuje. Dlatego Przystanek Jezus rozpoczyna się zawsze od zewangelizowania ewangelizatorów tzn. od rekolekcji. Jak co roku prowadził je bp Edward Dajczak, sufragan diecezji zielonogórskiej. W tych dniach był dla nas biskupem, świadkiem, przyjacielem. Od pierwszej rekolekcyjnej Eucharystii zawiązała się wspaniała wspólnota. Miał rację Jan Paweł II pisząc w Ecclesia de Eucharistia, że Liturgia sprawowana z wiarą i w piękny sposób, budzi wiarę u innych. Naprawdę przekonaliśmy się o tym w tych dniach.
Kiedy nasze duchowe akumulatory były już pełne, udaliśmy się 3 sierpnia pierwszy raz na pole woodstockowe. Poświęciliśmy wysoki biały krzyż, miejsce naszych wspólnych modlitw. Tutaj też całą dobę dyżurowali kapłani posługujący sakramentem pojednania. Natomiast w kościele w Kostrzyniu trwała aż do niedzieli nieustanna adoracja Najświętszego Sakramentu.

Spoko ksiądz

Rozmawiamy z dwoma chłopakami. Jeden z nich na wstępie wyraża swoją radość z faktu, że są tu kapłani, klerycy i siostry zakonne. Cały czas przekonuje swojego przyjaciela - Niemca - o tym, iż Kościół jest w porządku a księża „spoko”.
Sutanna i habit były na Woodstock niesamowicie ważne i potrzebne. Ludzie mogli się przekonać, że z księdzem można porozmawiać, nie będąc zlekceważonym, wyśmianym. Młodzi mając komfort anonimowości byli szczerzy, niekiedy do bólu. Chcąc zweryfikować autentyczność kapłana, jak i świeckich ewangelizatorów, stawiali trudne, czasem najbardziej intymne pytania. Często takie spotkanie kończyło się stwierdzeniem: „po rozmowie z księdzem mój stosunek do Kościoła się zmienił”. Ze smutkiem nieraz trzeba było wysłuchać gorzkich słów prawdy o nieewangelicznym stylu życia i zachowaniu osób duchownych. „Masz rację. To było złe, to był grzech. Jezus nie chciał takiego postępowania”. Jedynie tak można było czasami odpowiedzieć.

Woodstock - czy tylko piwo?

Bardzo trudno jest jednoznacznie wypowiedzieć się na temat uczestników Przystanku Woodstock. Z prostego względu.
Woodstokowicze to nie jakaś masa, ale konkretni ludzie, z całym bagażem swego osobistego życiowego doświadczenia, niekiedy z resztą bardzo trudnym... Nikt z ewangelizatorów nie pojechał tam po to, aby liczyć puszki po piwie leżące na trawie, ale by spotkać się z konkretnym człowiekiem. Pamiętam nasz ostatni wieczór, kiedy dotarliśmy na pole o 23.00. Półtorej godziny rozmawialiśmy tylko z jednym młodym mężczyzną. On był dla nas wtedy najważniejszy. Jak wielka była nasza radość, gdy w modlitwie powierzył się Chrystusowi jako jedynemu Panu i Zbawicielowi. Odchodziliśmy z głębokim przeświadczeniem, że on tam czekał na Dobrą Nowinę, a my specjalnie do niego zostaliśmy posłani. Humorystycznym akcentem było to, że w namiocie miał samochód.
Na tym właśnie polegała nasza obecność na Woodstock, aby mówić o Bogu każdemu człowiekowi niezależnie od tego jak wygląda, w co wierzy i jak się zachowuje. Szliśmy pomiędzy ludzi i rozmawialiśmy z nimi. Różne to były rozmowy. Jedno jest pewne: młodzi szukają sensu życia, prawdy, życzliwego człowieka, który wysłuchałby ich problemów i pytań. Zadziwiające, jak ludzie są spragnieni Dobrej Nowiny o tym, że Boża miłość jest za darmo, że ich grzech jest już odkupiony, że wystarczy uwierzyć i nawrócić się. Dlatego zapraszaliśmy ich, aby właśnie tam powierzyli się Jezusowi jako jedynemu Panu i Zbawicielowi. Po zakończeniu festiwalu kilkadziesiąt osób, które odkryły na nowo - a często i pierwszy raz - Chrystusa, pojechało do Gubina na rekolekcje ewangelizacyjne, tzw. kurs Filipa.

Pierwsza Komunia

Trzeba oddać cześć wszystkim kapłanom, siostrom zakonnym i katechetom, którzy z wielkim zaangażowaniem przygotowują dzieci do pierwszej spowiedzi i Komunii św. Chłopcy i dziewczyny, którzy niekiedy po latach przystępowali na woodstockowym polu do sakramentu pojednania, swoją radość z odkrycia i ponownego przeżycia Bożej miłości porównywali do chwili swojej Pierwszej Komunii św. Jak dobrze, że mieli do czego powrócić. Dziewiętnastoletni Marcin zatrzymał mnie pytając, gdzie może znaleźć s. Zofię. Chciał jej podziękować. Rozmawiał z nią przez trzy godziny a owocem tej rozmowy była spowiedź sakramentalna. To była druga spowiedź w życiu Marcina, po dziesięciu latach od tej przed Pierwszą Komunią św.

Wiosna Kościoła na Woodstock

Poznając kolejne osoby z Przystanku Jezus z ciekawości pytałem, czy należą do jakiejś wspólnoty. Nie pamiętam odpowiedzi negatywnej. Zatem za czterystoma młodymi świeckimi ewangelizatorami stoi wiele grup i małych wspólnot formacyjnych. Pomyślałem, że Przystanek Jezus to jeden z piękniejszych kwiatów Kościoła w Polsce. Ciekawe, że nie objawiłby się chyba bez Woodstock...