Uroczystość tą zaszczycił swoją obecnością abp Józef Michalik. Dostojny Gość w otoczeniu zaproszonych kapłanów - ks. inf. Juliana Pudły, ks. prał. Adama Sudoła, ks. prał. Andrzeja Skiby dziekana sanockiego, ks. kan. Władysława Stanka pierwszego proboszcza parafii, ks. Bogdana Nitki, wicedziekana, kapłanów pracujących w parafii: ks. Janusza Marszałka i ks. Roberta Drążka, księży - rodaków: Marka Wojnarowskiego i Waldemara Pastuszaka - sprawował Eucharystię dziękczynną za wszystkie otrzymane w ciągu 40 lat łaski.
Wspólnota parafialna przygotowała się do tych jubileuszowych uroczystości przez udział w nowennie, podczas której przypomniane zostały zobowiązania Ślubów Jasnogórskich sprzed 50 lat. Bezpośrednio przed uroczystością odpustową odbyło się triduum, którego centrum stanowiła Eucharystia i Apel Jasnogórski. Kaznodzieją przygotowującym wiernych do duchowego przeżywania tej wyjątkowej chwili był ks. inf. Julian Pudło z Brzozowa.
W uroczystość Narodzenia Najświętszej Maryi Panny wiernymi zapełnił się kościół parafialny. Księdza Arcybiskupa przybyłego do świątyni powitali przedstawiciele różnych stanów: dzieci, dorośli i proboszcz ks. Michał Błaszkiewicz. Podczas Eucharystii Ksiądz Arcybiskup skierował do zebranych słowa, w których podkreślał znaczenie wspólnoty parafialnej dla życia Kościoła i ludzi go tworzących, odniósł się także do aktualnych spraw w polskim Kościele. Obecność tak dostojnego Gościa sprawiła, że szczególnie uroczyście dokonało się poświęcenie witraży i Obrazu Matki Bożej Nieustającej Pomocy ufundowanych przez grupy parafian. Celebracja uroczystości odpustowych zakończyła się procesją eucharystyczną.
Dzieje parafii Sanok - Dąbrówka nie są długie, lecz wiele w nich wydarzeń ważnych dla żyjących tu ludzi. Zanim powstała w dzielnicy Sanoci - Dąbrówka odrębna parafia, obszar ten stanowił część parafii farnej w Sanoku. Decyzja bp. Ignacego Tokarczuka o utworzeniu „samodzielnego ośrodka duszpasterskiego” z dniem 1 września 1966 r. wynikała z wielu przesłanek: powiększenia liczby mieszkańców dzielnicy, odległości 3-5 km do kościoła parafialnego, możliwość użytkowania budynku cerkwi greckokatolickiej oraz potrzeba dowartościowania ludności podmiejskiej. Pierwszym proboszczem w nowo powstałej wspólnocie parafialnej został ks. Władysław Stanek. Początki istnienia parafii były bardzo trudne, także dlatego, że władze nie uznawały decyzji o utworzeniu tej jednostki administracyjnej w kościele na tym terenie. Pierwszy proboszcz miał nieustanne kłopoty w administrowaniu i działalności duszpasterskiej w parafii.
Pracę należało zacząć od naprawy dachu i stropu cerkwi oraz wykonania zadaszenia pomiędzy kościołem a dzwonnicą. Po kilku miesiącach regularnie sprawowane były dwie Msze św. w niedziele. Już w grudniu 1966 r. została przeprowadzona pierwsza wizytacja kanoniczna parafii przez bp. I. Tokarczuka. Pierwszą manifestacją wiary i postawy religijnej była uroczystość związana z nawiedzeniem symboli Matki Bożej Jasnogórskiej w lipcu 1970 r. Poprzedziła je pierwsza tzw. mała peregrynacja Obrazu Matki Bożej Jasnogórskiej w domach parafian. Ważna decyzja dotycząca parafii zapadła w 1971 r., gdy ówczesny biskup przemyski ustanowił uroczystość odpustową na dzień 8 września - uroczystość Narodzenia Najświętszej Maryi Panny.
Funkcjonowanie parafii natrafiało na wiele przeszkód stawianych przez ówczesne władze. Z wielkim trudem uzyskano zgodę na elektryfikację świątyni czy dobudowę niewielkiej zakrystii. Różnorodne szykany dotykały kapłana oraz wiernych zaangażowanych w zainstalowanie prowizorycznej salki katechetycznej czy budowę bezpiecznego przejścia przez tory kolejowe. W trudnych latach nie wszyscy mieszkańcy wykazywali się postawą godną chrześcijanina.
Po dziesięciu latach pracy duszpasterskiej ks. Władysław Stanek odszedł na inną placówkę a obowiązki proboszcza w Sanoku - Dąbrówce podjął ks. Antoni Szypuła. Nowy administrator natychmiast rozpoczął starania o uzyskanie pozwolenia na budowę świątyni, gdyż istniejąca z racji wielkości nie spełniała dobrze swojej funkcji. Zabiegi te trwały kilka lat z powodu zdecydowanej odmowy ze strony władz miejskich i wojewódzkich. Jednak w tym czasie zapadły ważne decyzje władz kościelnych dotyczące parafii. W 1978 r. na mocy dekretu biskupa obszar parafii Sanok - Dąbrówka został powiększony o miejscowości Sanoczek, Czerteż, Zabłotce. W związku z tym w parafii posługę zaczął pełnić drugi kapłan. Mieszkańcy przyłączonych do parafii miejscowości wnieśli swój potencjał duchowy oraz materialny w postaci dwóch świątyń filialnych. W kolejnych latach w Czerteżu został wybudowany nowy kościół.
Ważny dla wspólnoty parafialnej był dzień 7 września 1980 r., kiedy bp Ignacy Tokarczuk wmurował akt erekcyjny i kamień węgielny nowo budowanego kościoła. Po dwóch latach, w 1982 r., świątynia została poświęcona. Budowa kościoła odbywała się w czasach wielkich trudności związanych z zaopatrzeniem w materiały budowlane i wykończeniowe. Równoległe do prac budowlanych przy wznoszeniu naszej świątyni został przeprowadzony kapitalny remont kaplicy cmentarnej wzniesionej w drugiej połowie XIX wieku. Dzięki darowiznom wiernych powiększył się także obszar przykościelny. Swoistym ukoronowaniem etapu budowy kościoła parafialnego było Nawiedzenie Obrazu Matki Bożej Częstochowskiej 10-12 września 1983 r.
Coraz bardziej konsolidująca się wspólnota parafialna podjęła dalsze dzieła starając się o wyposażenie wnętrza: zakupiono i zainstalowano organy, nowy wystrój prezbiterium, wybudowano obok kościoła Grotę Matki Bożej z Lourdes i dzwonnicę, na której umieszczono trzy dzwony. Zwiększające się potrzeby parafii sprawiły, że został zbudowany obszerny budynek parafialny. W uroczystość odpustu parafialnego 1990 r. w ołtarzu umieszczono relikwie świętych biskupów i męczenników: Wojciecha i Stanisława. Nowy kościół był miejscem stacyjnym Kongresu Eucharystycznego archiprezbiteratu sanockiego w 1988 r. Jubileusz 25-lecia istnienia parafii został upamiętniony okolicznościową tablicą umieszczoną w świątyni oraz publikacją kroniki parafialnej, której autorem był proboszcz ks. Antoni Szypuła.
W historii wspólnoty parafialnej miały miejsce wydarzenia, których celem było rozbudzenie wiary i kształtowanie prawdziwej postawy religijnej. Służyła temu m.in. mała peregrynacja figury Matki Bożej Fatimskiej w latach 1997-1999, celebracja Wielkiego Jubileuszu 2000 Chrześcijaństwa, peregrynacja Matki Bożej w Znaku Ikony Jasnogórskiej 30-31 lipca 2003 r. Manifestacją okazała się także obecność parafian przy trumnie śp. ks. prał. Antoniego Szypuły w 2003 r.
Ostatnie lata w dziejach parafii Sanok - Dąbrówka charakteryzują się zarówno działaniami rozbudzającymi duchowość wspólnoty, jak i pracami modernizacyjnymi i upiększającymi materialny stan posiadania parafii. Pracami tymi kieruje od 2002 r. nowy proboszcz ks. Michał Błaszkiewicz. W tym okresie dokonano gruntownej modernizacji budynku parafialnego, przystosowano tzw. dolny kościół do funkcji formacyjnych. Najbardziej widoczne zmiany nastąpiły w pomieszczeniach sakralnych (instalacja ogrzewania) i w zakrystii. Jubileusz 40-lecia parafii, do którego przygotowywano się od kilku miesięcy był także okazją do prac porządkowych wokół świątyni oraz na cmentarzu parafialnym.
Mówiąc o tych wszystkich materialnych przejawach aktywności i ofiarności parafian, nie można przecenić duchowego wymiaru funkcjonowania wspólnoty parafialnej. W ciągu minionych 40 lat, świątynia parafialna była miejscem sprawowania sakramentów, miejscem posługi duchowej dla wielu wiernych. Materialnym, trwałym śladem jubileuszu są witraże ufundowane przez parafian oraz Obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Witraże ilustrują biblijne sceny z życia Maryi oraz objawienie Matki Bożej w Fatimie a także postacie polskich świętych i błogosławionych. W duch wdzięczności za jubileusz 40-lecia istnienia parafii modlitwą objęto całą wspólnotę wiernych Sanoka - Dąbrówki, Czerteża, Sanoczka i Zabłociec a także wszystkich zmarłych, którzy w przeszłości modlili się na tym wzgórzu „które wybrał Pan”.
W kolejne lata swojej historii parafia Sanok - Dąbrówka wkracza pod duchowym przewodnictwem pracujących dziś tutaj kapłanów: proboszcza ks. Michała Błaszkiewicza oraz ks. Stanisława Prucnala i ks. Ireneusza Karpińskiego. Nowe zadania formacyjne stoją przed działającymi w parafii ruchami, stowarzyszeniami, i grupami apostolskimi w obliczu zmian społecznych dokonujących się współcześnie, widocznych także w nasze parafii (np. bezrobocie, emigracja zarobkowa młodych, rozluźnienie więzi rodzinnych). Ufność w Boże Miłosierdzie i Bożą Opatrzność pozwala z nadzieją podejmować wyzwania współczesności.