Taki stan rzeczy powodował dwutorowość bogucickiego duszpasterstwa. Jedno oficjalne związane było z kościołem pw. św. Szczepana i św. Doroty, drugie pielgrzymkowe i ludowe wokół „sanktuarium na górce” i św. obrazu Matki Bożej. Sytuację unormowało przeniesienie obrazu do nowego kościoła w 1894 r i umieszczenie go w ołtarzu bocznym. Dziś na próżno szukalibyśmy Bogucic na mapie, bowiem od 1924 r. stały się one północną dzielnicą młodszych Katowic.

Oryginalny obraz Matki Bożej z Bogucic pochodzi z XV lub XVI w. i był kilkukrotnie przemalowywany. Nie sposób więc jednoznacznie określić jak wyglądał pierwotnie. Zainteresowanych odsyłam do lektury stron parafii w Bogucicach – Katowicach. Znacznie ciekawsze jest omówienie naszej XIX wiecznej kopii. Obraz malowany jest bardzo starannie z zachowaniem bogactwa ornamentów na sukienkach i wiernym oddaniem koron oryginalnego wizerunku. Niecodzienną cechą malowanych obrazów z Bogucic jest podpis: „Nakładem urzędu Kościelnego w Bogucicach Naśladowanie Zakazane”. Jest to jedyny znany mi „copyright” wśród obrazów cechowych. Lektura książki ks. Czaplickiego „Ks. Ludwik Skowronek (1859 – 1934) i jego dzieła” wskazuje, że obrazy te zostały zamówione przez ks. Skowronka już w 1892 r. wraz z wydaniem rok później książeczki „Matka Boska łaskami słynąca w Bogucicach”.

W lutym 1896 r. w ogłoszeniach parafialnych czytamy: „Śliczne obrazy naszej Matki Bożej są do nabycia po 2 marki. Dochód na kościół”. Podobne do prezentowanego obrazy były powszechne w mieszkaniach robotniczych Bogucic pod koniec XIX wieku i stanowiły niezaprzeczalny powód do dumy dla rodzin robotniczych. Wiara katolicka była bowiem jednym z głównych nośników polskości na niemieckim Górnym Śląsku. Dzięki prezentowanemu obrazowi możemy przybliżyć zarówno ciekawą historię kultu maryjnego w Bogucicach – Katowicach, jak i pokazać niezwykle złożoną specyfikę Górnego Śląska z jego zróżnicowaniem etnicznym i wyznaniowym pod koniec XIX w.