Trzy lata temu w notatce na łamach Niedzieli Łódzkiej z 21 lutego 1999 r., która informowała o pracach wykonanych przy konserwacji kościoła pw. św. Jacka i św. Doroty w Piotrkowie Trybunalskim, można było znaleźć kilka słów o zamiarach proboszcza tej parafii, ks. kan. Władysława Kmieciaka, dotyczących renowacji głównego ołtarza, konserwacji obrazów i instalacji ogrzewania.

Zamierzenia Księdza Kanonika, mimo finansowych trudności, zaczęły nabierać realnych kształtów. Ofiarność parafian oraz pomoc uzyskana od sponsorów pozwoliły rozpocząć prace. Ruszyła instalacja systemu grzewczego, którego koszty w połowie pokryła ochrona środowiska.

Minęły trzy lata i niemal w 3. rocznicę ukazania się tamtego artykułu, 3 lutego 2002 r., podczas uroczystej Mszy św. abp Władysław Ziółek dokonał poświęcenia zakończonych inwestycji. Mamy zatem w kościele nowe ogrzewanie, pięknie odrestaurowany ołtarz główny wraz z umieszczonym w nim obrazem św. Doroty, odnowione prezbiterium i ołtarz posoborowy. Wszystko to udało się zrobić dzięki zaangażowaniu ludzi, którzy nie szczędzili wysiłków, by to przedsięwzięcie doprowadzić do szczęśliwego finału. Trzeba tu wspomnieć tych, którym tak wiele zawdzięczamy i którym z serca dziękujemy: mgr. inż. Jana Olecha - przedstawiciela ochrony środowiska, mgr. inż. Zygmunta Błaszczyka - konserwatora zabytków, mgr Annę Wolską - sprawującą nadzór nad pracami konserwatorskimi, magistrów sztuki - Karolinę Niemczyk-Bałtowską i Jakuba Bałtowskiego - wykonawców prac renowacyjnych. Szczególne wyrazy uznania należą się bez wątpienia proboszczowi parafii, ks. kan. Władysławowi Kmieciakowi, za to, że mimo piętrzących się trudności, nie poddał się, nie zrezygnował, a wytrwale, krok po kroku, realizował podjęte zamierzenia.

Wszyscy parafianie czują się odpowiedzialni za swoją świątynię i rozumieją potrzebę ciągłych inwestycji, zwłaszcza w tak starym i zabytkowym kościele. Dawali temu wyraz szczególnie w trakcie tegorocznej wizyty duszpasterskiej. Nie tylko w rozmowach nawiązywali do potrzeby kontynuowania prac remontowo-renowacyjnych kościoła. Także ofiarność wskazywała na przychylny stosunek wiernych do planów Księdza Proboszcza. I oto mamy dowód, jak można, mimo wszystkich trudności, realizować podjęte dzieło. W chwili gdy oddajemy do druku ten tekst, w naszym kościele stoją już rusztowania. Nawa główna świątyni jest przygotowywana do malowania. Mamy nadzieję, że dzięki zaangażowaniu wszystkich ludzi dobrej woli uda się całemu kościołowi przywrócić świetność, na jaką zasługuje ta piękna, zabytkowa budowla. Chcemy, aby jeden z najstarszych obiektów sakralnych naszego miasta jeszcze długie wieki służył wiernym.