W uroczystość Zwiastowania Pańskiego minęła siódma rocznica ustanowienia diecezji świdnickiej i ingresu biskupa świdnickiego ks. prof. dr. hab. Ignacego Deca. Ten szczególny dzień przeżyto w atmosferze modlitw w intencji Pasterza Kościoła świdnickiego. Uroczysta Msza św. sprawowana w katedrze o godz. 18 była jakby ukoronowaniem wszystkich znoszonych modlitw przez wiernych i duchowieństwo. Tegoroczne obchody rocznicowe przypadły w szczególnym okresie dla Kościoła w Polsce. Jako naród trwamy na modlitwie przed uroczystościami, które odbędą się 1 maja w Watykanie, kiedy to papież Benedykt XVI wyniesie na ołtarze poprzednika na Stolicy Apostolskiej sługę Bożego Jana Pawła II. Kościół w Świdnicy niesie szczególne podziękowania, przecież to dekretem Jana Pawła II został powołany do życia. Niemal u schyłku ziemskiej misji Papież Polak podarował nam, mieszkańcom ziem zachodnich, nową wspólnotę diecezjalną, na czele której postawił pierwszego w historii biskupa, wychowawcę kapłanów, rektora wrocławskiej uczelni, cenionego naukowca i kapłana. Minęło już siedem lat. W życiu człowieka od narodzenia do ukończenia siódmego roku życia nietrudno zauważyć zmiany. Czy również w życiu diecezji możemy je obserwować? Spróbujmy przyjrzeć się zwłaszcza temu, co się wydarzyło w ostatnim roku.

Biskupi start

Swój jedenasty tom „Siejby Słowa” Biskup Ignacy zatytułował: „Biskupi start i rektorski finisz”. Nie dziwi to spostrzeżenie, bo właśnie z katedry profesorskiej powołano zacnego kapłana do katedry biskupiej. We wstępie do książki Autor dokładnie dzieli się, w jakich okolicznościach i kiedy dowiedział się o decyzji Jana Pawła II. Warto sięgnąć po tę książkę i dowiedzieć się więcej szczegółów. W pierwszym przesłaniu do diecezjan, wygłoszonym na zakończenie ingresu, bp Dec mówił: „W Niedzielę Palmową, 30 marca 1969 r., z tej ambony [w katedrze świdnickiej - przyp. autora] w czasie «Gorzkich żali» wygłosiłem pierwsze w życiu kazanie pasyjne, a w kilka dni później, w Wielki Czwartek - homilię na Mszy św. Wieczerzy Pańskiej. Któż mógł wtedy pomyśleć, że po 35 latach wkroczy ten kleryk do świątyni jako biskup nowo utworzonej diecezji”. I tenże sam kapłan już jako biskup głosi ponownie kazania pasyjne w każdą niedzielę Wielkiego Postu o godz.17, jak sam mówi: „Nie jest to zwyczajne, aby właśnie biskup prowadził rozważania pasyjne, ale powód jest szczególny, przygotowujemy się do beatyfikacji Jana Pawła II, którego 1 maja Kościół ogłosi błogosławionym. Przygotujmy się więc do tego wszyscy jak najlepiej”. W swoim pierwszym słowie do diecezjan zwrócił się również o wspólny wysiłek w budowaniu nowego Kościoła diecezjalnego do rodziców, których namawiał do pracy nad ochroną życia nienarodzonego, do ludzi podeszłego wieku, chorych i cierpiących, przekonując ich o ważnej misji, jaką pełnią w rodzinie i społeczeństwie. W szczególny sposób zachęcał młodzież, namawiając ich, aby trzymali się Kościoła. Jak zdajemy egzamin z budowania naszej świdnickiej wspólnoty? Przy okazji kolejnej rocznicy odpowiedzmy sobie, jak realizujemy zadania postawione przez naszego biskupa.

Dar Benedykta XVI

Zapewne wdzięczność należy się przede wszystkim Panu Bogu, bo to On sprawia, że Kościół wciąż trwa i się rozwija. Namacalnym tego dowodem jest powołanie biskupa pomocniczego. Ks. dr Adam Bałabuch był pierwszym rektorem seminarium świdnickiego, decyzja Papieża (19 marca 2008 r.) tam właśnie go zastała. W toku intensywnych prac, licznych obowiązków przyszło podjąć nowe wyzwanie. W uroczystość św. Stanisława, Biskupa i Męczennika, głównego patrona diecezji, 8 maja 2008 r. Ksiądz Adam przyjął święcenia biskupie. Tak więc już niedługo będzie obchodził trzecią rocznicę biskupich święceń. Kościół w diecezji świdnickiej tętni życiem, seminarium duchowne zapełniają klerycy, co roku wychodzą do ludzi nowi kapłani. Kuria jest w pełni ukształtowana, prężnie działa Caritas Diecezji Świdnickiej. Działa również księgarnia diecezjalna. A co roku na pielgrzymi szlak wyrusza około tysiąca pątników na Jasną Górę. W tym roku już po raz ósmy. Pielgrzymują również diecezjanie do Ziemi Świętej. Działają liczne duszpasterstwa, podejmowane są liczne inicjatywy tak jak ta ostania w obronie życia nienarodzonego. Funkcjonuje nowoczesna strona internetowa diecezji, dociera falami Radio Rodzina. Co tydzień można też czytać o wydarzeniach lokalnych w dodatkach diecezjalnych w tygodnikach „Niedziela” i „Gość Niedzielny”. Dzięki powołanemu biurowi prasowemu informacje z diecezji docierają również za pośrednictwem mediów świeckich, takich jak prasa lokalna radio i telewizja.

Ważne wydarzenia

Niezwykle ważnym akcentem u progu siódmego roku istnienia naszej świdnickiej diecezji było zakończenie trwającej trzy lata peregrynacji obrazu Jezusa Miłosiernego i wspólna pielgrzymka pod przewodnictwem Biskupa Świdnickiego do Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach.
- Peregrynacja ta była inicjatywą bp. Ignacego Deca, pierwszego biskupa świdnickiego, u początków istnienia naszej diecezji - dzieli się w rozmowie z nami Biskup Adam. - Trwał jeszcze do 11 czerwca 2010 r. Rok Kapłański. Stąd było wiele akcentów związanych z formacją duchowieństwa - uczestnictwo w Ogólnopolskiej Pielgrzymce Duchowieństwa na Jasną Górę czy też kilkanaście serii rekolekcji kapłańskich w WSD w Świdnicy. Ważnym wydarzeniem każdego roku w drugiej połowie maja są święcenia prezbiteratu, to wielkie święto diecezji. W pierwszej połowie sierpnia miała miejsce VII Piesza Pielgrzymka Świdnicka na Jasną Górę. We wrześniu 2010 r. na zaproszenie kard. Joachima Meisnera w Kolonii gościła Świdnicka Kapituła Katedralna na czele z Biskupem Świdnickim. Istotnym wydarzeniem w życiu naszej diecezji było ogłoszenie 15 września 2010 r. kościoła pw. Świętych Aniołów Stróżów kolegiatą i powołanie przy nim kapituły kolegiackiej. Wielką radością było goszczenie w naszej diecezji kard. Zenona Grocholewskiego, prefekta Kongregacji Edukacji Katolickiej, który 25 listopada 2010 r. poświęcił nasze Wyższe Seminarium Duchowne w Świdnicy, którego rozbudowa i remont zostały ukończone. Wziął udział w uroczystej inauguracji nowego roku akademickiego w naszym seminarium. Troską pozostaje ciągle wyzwanie, jakim jest konieczność przygotowania stosownego domu księży emerytów dla naszych seniorów.
W tym czasie odeszło też od nas do domu Ojca czterech księży: ks. Stanisław Siwiec, ks. Teofil Limanówka, ks. Zbigniew Michalewicz i ks. Michał Kuś. Dziękujemy Bożej Opatrzności, Matce Najświętszej i naszym świętym patronom za wszystko, co udało się osiągnąć w siódmym roku istnienia naszej diecezji. Z wielką ufnością wkraczamy też pod przewodnictwem naszego Biskupa Ignacego w kolejny ósmy rok istnienia naszej diecezji - kończy dostojny kapłan.

Diecezja - nasza wspólna troska

Każdy i każda z nas ma możliwość włączenia się w budowanie Kościoła w diecezji świdnickiej. Propozycji jest wiele. Zawsze możemy dać to, co najcenniejsze, nasz czas i modlitwę. - Pomóżcie mi być biskupem dla was i chrześcijaninem z wami. Pozwólcie mi służyć - zwracał się Biskup Ignacy podczas ingresu. - Przed nami wspólna droga. Z pewnością nie będzie łatwa, bo ziemia nie przestaje być padołem łez - dodawał.
- Ciężko się żyje - dzieli się z nami Grażyna, pięćdziesięcioletnia wdowa z Wałbrzycha. - W jednym roku śmierć przetrzebiła moją najbliższą rodzinę, a pod koniec ubiegłego roku umarł po krótkiej chorobie mój mąż. Wszystko spadło na mnie. Mam jeszcze szkolne dzieci. Nie jest łatwo. Ale da Bóg, poradzimy sobie.
- Rodzice stracili pracę, moje studia zagrożone, już jem dziennie za pięć złotych, nie wiem, co będzie dalej - ze smutkiem opowiada Karolina z małej miejscowości w diecezji.
- Nie ma ruchu, klientów nie za wielu - dzieli się Artur właściciel warsztatu samochodowego z Wałbrzycha. - Widać, że ludzie oszczędzają, sami naprawiają lub rezygnują.
- Nie jest wesoło - mówi Halina właścicielka małej rodzinnej restauracji w Wałbrzychu. - Ludzie zamawiają wodę, soczki. Mniej osób niż zwykle je obiady. Widać, że się zmienia.
- Nie jestem optymistą - dzieli się menedżer dużej wałbrzyskiej firmy. - Pomimo zapowiedzi, że kryzys nas nie dotyczy, gołym okiem widać, że nie jest dobrze. Jak tak dalej pójdzie, będę musiał zwalniać ludzi z pracy. Jak widać, ziemia nie przestaje być padołem łez. Codzienność jest wciąż wymagająca, ale nie rezygnujmy z Kościoła, przylgnijmy do Niego jeszcze bardziej i z ufnością w Bożą Opatrzność idźmy przez życie, wspierając modlitwą naszych duszpasterzy.