25 kwietnia przypada uroczystość św. Marka Ewangelisty. Marek to imię łacińskie (Marcus), pochodzące od imienia Mart-icos - mitycznego boga wojny Marsa. Marek Ewangelista używał też imienia Jan (z hebr. Johanan - Bóg jest łaskawy, por. Dz. 12, 12-25; 15, 37). Był Palestyńczykiem. Jego ojca nie znamy, natomiast jego matka Maria pochodziła z Cypru i była prawdopodobnie właścicielką Wieczernika, gdzie Pan Jezus spożył z Apostołami Ostatnią Wieczerzę. Jest również możliwe, że była również właścicielką ogrodu Getsemani na Górze Oliwnej.

Marek był uczniem św. Piotra, a ze św. Pawłem odbył kilka podróży misyjnych. Znajdujemy o nim wzmianki w tekstach obydwu Apostołów ( por. 1 P 5,13; Kol 4,10; Flm 24). Związany był ze swoim kuzynem Barnabą, cieszącym się wielkim autorytetem i zaufaniem Apostołów (por. Dz 4, 36-37), Barnaba przedstawił go Kościołowi w Antiochii Syryjskiej ( por. Dz 12, 25) i wprowadził w pracę misyjną. Marek towarzyszył św. Barnabie i św. Pawłowi w podróży do Antiochii. Wyruszył z nimi także na Cypr, w pierwszej wyprawie misyjnej (45-48), a następnie do Perge, skąd powrócił do Jerozolimy (Dz 13, 13). Pragnął wziąć udział w drugiej wyprawie misyjnej, ale sprzeciwił się temu Paweł (por. Dz 15, 37-39), co było powodem ich rozdzielenia. Marek z Barnabą udali się na Cypr, natomiast Paweł na duchowy podbój Europy (druga wyprawa misyjna: 50-53). Po latach Marek przybył do Rzymu, gdzie spotkał się w roku 61 z Pawłem. Prawdopodobnie przebywał także w Efezie. Paweł, pisząc z Rzymu do Efezu, prosił, aby Tymoteusz przybył do niego wraz z Markiem: " Weź Marka i przyprowadź ze sobą; jest mi bowiem przydatny do posługiwania" ( 2 Tm 4, 9-11). Tak się stało. Marek pozostał w Rzymie, gdzie związał się z Apostołem Piotrem, był to powrót do ich dawnej przyjaźni. Odtąd zacierają się ślady Marka.

Według tradycji, założył gminę chrześcijańską w Aleksandrii, w milionowym wówczas mieście i ośrodku kultury, i został jej pierwszym biskupem. Przyjmuje się, że poniósł śmierć męczeńską w Aleksandrii za czasów cesarza Trajana (98-117). Odnośnie do jego męczeństwa nie mamy żadnych danych. Oto jaki opis śmierci pozostawił Piotr Skarga na podstawie średniowiecznych rękopisów: "Tam (w Aleksandrii), gdy ofiarę Mszy św. uczynił, pogaństwo w Kościół wpadło i mocą porwawszy św. Marka, związali i na szyje włożywszy, ciągnęli go po błocie i kamieniach (...). Padało mięso z członków Ewangelisty, i wszystko ciało srodze zranione i zbite zostało, a krew jego oną drogę polewała... Tak strapionego i na pół żywego do ciemnej wieży wsadzili, radząc się, jaką go śmiercią zgubić mieli. Nazajutrz postanowiło pogaństwo, aby go takimże włóczeniem jako pierwej do końca umożyli. I włożywszy powróz na szyję, włóczyli go tak długo po ostrych kamieniach... aż w tym Święty Boży Ducha Chrystusowi w ręce wypuścił".

Św. Marek pozostawił po sobie cenne świadectwo, jakim jest Ewangelia - pierwsza chronologicznie, a według kanonu nowotestamentalnego - druga. Przyjmuje się, że Ewangelia mogła powstać w latach 50.-60. Św. Marek rozpoczyna ją od Chrystusa Pana Jezusa i od powołania św. Piotra. Podaje charakterystyczny szczegół - pobyt Pana Jezusa w domu św. Piotra i uzdrowienie jego teściowej (por. 1, 29-31). Św. Marek znał doskonale język aramejski i grecki. Ewangelię pisał nie dla Żydów, przeznaczył ją szczególnie dla nawróconych Greków i Rzymian. Często tłumaczył słowa aramejskie na język grecki, jak również zwyczaje żydowskie.

O genezie napisania tej Ewangelii pisze Euzebiusz, pierwszy historyk Kościoła, następująco: "Takim blaskiem płonęło światło religii w sercach słuchaczy Piotrowych, że było im za mało, iż raz tylko słyszeli ustne opowiadanie nauki Bożej. Usilnie przeto prosili Marka, autora Ewangelii i towarzysza Piotrowego, by im na piśmie pozostawił pamiątkę ustnie podanej im nauki. Prosić zaś nie przestawali, póki ich życzenia nie spełnił. W ten sposób spowodowali napisanie Ewangelii według św. Marka".

Relikwie św. Marka zostały przewiezione w 828 r. z Aleksandrii do Wenecji, gdzie zbudowano katedrę budzącą do dzisiaj powszechny zachwyt. Uroczystość św. Marka obchodzono w różnych okresach: 23 września, 11 stycznia. Natomiast w Rzymie wspomnienie doroczne przypadało 25 kwietnia, i data ta następnie przyjęła się w całym Kościele.

Św. Marka swoim patronem ogłaszali pisarze, murarze, koszykarze, szklarze. Jest czczony w Polsce i w wielu innych krajach jako patron wiosennych zasiewów, dlatego w jego święto Kościół odprawia błagalne procesje o szczęśliwe plony i odmawia modlitwy o dobre urodzaje: " Boże, Ojcze nasz, wesprzyj trud pracujących na roli i spraw, aby ziemia przyniosła oczekiwane plony. Pozwól nam z zebranego ziarna nakarmić głodnych i naucz nas szacunku dla chleba. A chleb przemieniony na ołtarzu w Ciało Twego Syna niech stanie się dla nas pokarmem na życie wieczne".