Słynna krakowska Skałka swoją historię i znaczenie dla Kościoła
i narodu polskiego zawdzięcza męczeństwu biskupa krakowskiego Stanisława
ze Szczepanowa. Wydarzenie to miało miejsce
11 kwietnia 1079 r. Biskup w obronie chrześcijańskich zasad
moralności odważył się przeciwstawić ówczesnemu królowi Bolesławowi
Śmiałemu. Wtedy właśnie - jak poświadczają źródła i prastara tradycja
- został zabity mieczem królewskim w kościele Na Skałce podczas odprawiania
Mszy św.
Niebawem krew Męczennika stała się dla całej Ojczyzny
symbolem wierności prawu Bożemu głoszonemu przez Kościół. Papież
Innocenty IV uroczyście zatwierdził kult Biskupa, włączając go w
poczet świętych. Kanonizacja nastąpiła w Asyżu w 1253 r.
Od XV wieku do chwili obecnej historia Skałki naznaczona
jest obecnością Paulinów - Zakonu św. Pawła Pierwszego Pustelnika.
W
1472 r. sprowadzeni zostali oni z częstochowskiego klasztoru
na Jasnej Górze przez kanonika krakowskiego Jana Długosza. Słynny
kronikarz przyczynił się do restauracji podupadającego kościoła oraz
ufundował klasztor Na Skałce.
Podziemia kościoła kryją groby zasłużonych. Miejsce wiecznego
spoczynku znaleźli tu najwybitniejsi twórcy kultury i nauki, na trwałe
wpisani w historię Polski. W krypcie stanowiącej swego rodzaju panteon
narodowy zostali złożeni: poeci - Lucjan Siemieński, Wincenty Pol,
Teofil Lenartowicz i Adam Asnyk, powieściopisarz Józef Ignacy Kraszewski,
artyści malarze Henryk Siemiradzki i Jacek Malczewski, malarz i dramaturg
Stanisław Wyspiański, kompozytor Karol Szymanowski, aktor Ludwik
Solski oraz astronom Tadeusz Banachiewicz. Nekropolia ta mieści w
sobie także doczesne szczątki Jana Długosza, które złożono w sarkofagu
19 maja 1880 r., w czterechsetną rocznicę jego śmierci.
Od stuleci w ramach majowego odpustu odbywa się słynna
procesja z Wawelu na Skałkę, w której niesione są relikwie św. Stanisława.
W uroczystości uczestniczą: Episkopat Polski oraz wielotysięczne
rzesze wiernych z delegacjami różnych środowisk. O wyjątkowym znaczeniu
Skałki świadczy współczesne, epokowe wydarzenie z 1979 r., jakim
było przybycie na to miejsce Papieża Jana Pawła II.
Opracowano na podstawie: Skałka. Kościół i klasztor Paulinów
w Krakowie (pod red. o. Jana Mazura OSPPE, Kraków 1997) oraz kalendarza
skałecznego na 2002 r.
XIV Liceum Ogólnokształcące im. Staszica w Warszawie jest najlepszym liceum w kraju – wynika z Ogólnopolskiego Rankingu Liceów i Techników „Perspektywy 2026”". Wśród techników pierwsze miejsce zajęły ex eaquo: Technikum Łączności nr 14 w Krakowie i Technikum Mechatroniczne nr 1 w Warszawie.
Kapituła rankingu pod przewodnictwem rektora Uniwersytetu Śląskiego prof. Ryszarda Koziołka brała pod uwagę sukcesy szkół w olimpiadach przedmiotowych, wyniki matury z przedmiotów obowiązkowych i wyniki matury z przedmiotów dodatkowych. W przypadku techników uwzględniła też wyniki egzaminów zawodowych. Dla szkół z maturą dwujęzyczną w obliczeniach rankingowych uwzględniono dodatkowo wyniki z egzaminu z języka obcego na poziomie dwujęzycznym. Ranking nie uwzględnia wyników matury międzynarodowej.
Abp Adrian Galbas ustanowił nowego wizytatora nauczania religii oraz koordynatora ds. katechezy osób ze szczególnymi potrzebami edukacyjnymi. Metropolita warszawski wręczył dekrety podczas spotkania opłatkowego dla katechetów.
Ks. Grzegorz Czernek, wikariusz parafii św. Franciszka z Asyżu w Izabelinie, został mianowany wizytatorem nauczania religii w rejonie centralnym w Kurii Metropolitalnej Warszawskiej.
Arka Przymierza jest w Biblii znakiem obecności Pana pośród ludu. Hebrajskie (’ārôn) oznacza skrzynię, a jej wnętrze niesie tablice przymierza. Nad Arką znajduje się przebłagalnia (kappōret) i cheruby, więc Arka bywa kojarzona z tronem Boga. Dawid przenosi Arkę do Miasta Dawidowego, czyli do Jerozolimy zdobytej niedawno i uczynionej stolicą. Wniesienie Arki scala plemiona wokół Boga, a nie wokół samej polityki. W pamięci opowiadania stoi wcześniejsza próba zakończona śmiercią Uzzego. Świętość Boga okazuje się nie do oswojenia. Procesja idzie z ofiarą. Składanie wołu i tuczonego cielca podkreśla, że wędrówka ma charakter starotestamentalnej liturgii. Dawid tańczy z całej siły przed Panem, przepasany lnianym efodem (’ēfōd). To strój związany z posługą przy ołtarzu. Król przyjmuje postawę sługi. Tekst wspomina okrzyki i dźwięk rogu (šōfār), a ten dźwięk przypomina Synaj i ogłaszanie panowania Pana. Arka zostaje umieszczona w namiocie. Świątynia Salomona jeszcze nie istnieje, a jednak obecność Pana ma swoje miejsce w sercu miasta. Dawid składa całopalenia i ofiary biesiadne, a potem błogosławi lud w imię Pana Zastępów. Błogosławieństwo przechodzi w chleb. Każdy otrzymuje porcję pożywienia, mężczyzna i kobieta, po bochenku chleba, kawałku mięsa i placku z rodzynkami. Kult nie zostaje zamknięty w murach przybytku. Dotyka stołu i codziennej sytości. W centrum pozostaje przymierze. Arka niesie pamięć Słowa, a procesja uczy, że obecność Boga idzie pośród ludzi i porządkuje ich świętowanie.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.