Minął miesiąc czerwiec, miesiąc Najświętszego Serca Jezusowego. Nie tylko w kościołach, ale także często w naszych sercach słyszeliśmy to Jezusowe zaproszenie, te Jego słowa zachęty: Uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem! I także dziś, w tę pierwszą niedzielę lipca, słyszymy z Ewangelii te Jezusowe słowa, które są poleceniem, ale także prośbą.
W Ewangelii dzisiejszej Pan Jezus wysławia Ojca za tę Jego przedziwną miłość, która odsłania tajemnicę posłannictwa Pana Jezusa tu, na ziemi, nie tym, którzy - pewni siebie - uważali się za mądrych i roztropnych, lecz tym, którzy nie byli znawcami, ale mieli serca pełne pokory i prostoty. Słowa "ukryć" i "objawić" wskazują na osobiste działanie Boga w ludzkich sercach. Trzy razy są wymienieni obok siebie Ojciec i Syn. Tylko Oni znają siebie wzajemnie doskonale. I tylko Oni znają tajemnice serc tych biedaków, których obciążało ich ubóstwo, ale także te rozliczne przepisy prawne, wymyślone przez kastę nauczycieli oraz tłumaczy Prawa.
Pan Jezus mówi o sobie, że Jego jarzmo jest słodkie, a brzemię lekkie. Ale musimy pamiętać, że brzemię pozostaje brzemieniem. Czasem to brzemię przygniata do ziemi, poniża, ale nie Jezusowe brzemię. On nie tylko wyjaśnia, ale swoją łaską, swoją miłością czyni to brzemię lekkim.
Św. Mateusz Ewangelista nie przyzwyczaił nas do obrazu Pana Jezusa łagodnego i pokornego. Jego Mistrz z Nazaretu jest raczej podobny do Mojżesza zstępującego z góry Synaj. Ale równocześnie wspominając swoje powołanie z komory celnej, pamięta o tym nieskończonym miłosierdziu Serca Jezusowego. Dlatego w usta Pana Jezusa wkłada swoiste "Magnificat", w którym, podobnie jak w pieśni Maryi, jest wiele aluzji do hymnów uwielbienia i dziękczynienia proroków Starego Testamentu.
Pan Jezus przestrzega nas przed mądrością i roztropnością tego świata. Ustrzec nas może jedynie całkowite zaufanie Panu Jezusowi, który jednocześnie jest uczestnikiem mądrości i miłości Bożej, ale Jego ludzkie serce jest przepełnione pokorą. I my, jako Jego bracia i siostry, musimy całkowicie zawierzyć siebie Chrystusowi Panu i dążyć do zachowania, za Jego przykładem, tej pokory serca, która nie zaciemnia umysłu ułudami pychy. Ale ta pokora ma ogarniać całą naszą postawę życiową, która przede wszystkim w tym się wyraża, że idąc za Nim, dźwigamy swój krzyż. Pan Jezus powiedział o sobie: Ja jestem Drogą, Prawdą i Życiem, ale równocześnie często przypominał, że On swoją Ewangelię przyniósł nam od Ojca Niebieskiego. Kiedy z wiarą i uwagą wsłuchujemy się w Jego nauczanie, kiedy je przyjmujemy z pokorą także przez nauczanie Kościoła, wówczas jesteśmy bezpieczni. Bo tak łatwo jest tę prawdę Bożą pomniejszyć lub przeinaczyć. Bóg dał naszym ludzkim sercom potrzebę szukania prawdy, ale równocześnie umożliwia nam znalezienie tej prawdy w Jezusie Chrystusie i w ustanowionym przez Niego Kościele. Ażeby jednak było to możliwe, potrzeba naszym sercom wiele tej Jezusowej prostoty i pokory.