zadziwiają mnie te postaci
własny cień rzucające w przeszłość
tak bliskie wizji
i tak do niej niepodobne
odbijające jasność centralnej Osoby
spajające epoki
przez stulecia widoczne
oczekiwane z obawą
niespełnienia nadziei
przez kurzawę wznieconą
racicami wielbłądów
liryka światło wielkie
wschodzące słowo prawdy
oświetla zgliszcza ludzkich sumień
stygmatom ludów
rozdziela funkcje sakralne
Wanda Norwida widzi dłoń przebitą
skacząc do Wisły rzeki pogańskiej
spełnia przeznaczenie dla ocalenia
wolności swego Narodu
„a jest rok trzydziesty trzeci”
Papież słowiański Króla Ducha
ma odnowić moc zbawczą Kościoła
z marzenia i przekory wygnańca
przyobleka kształt człowieka rzeczywistego
spaja sprzeczności godzi przeciwieństwa
błogosławi mocno i wzruszająco
zarówno w słowach listu
jak i przez ucieleśnioną
obecność