Reklama

Niedziela Łódzka

Kuźnia demokracji

W samym centrum Łodzi, obok bloku, gdzie mieszkamy, stoi stara, zrujnowana kuźnia (ledwo stoi). Przez całe lata kierowcy zjeżdżali tam, by naprawiać połamane resory i pogięte felgi. Niektórzy zostawali dłużej, bo wieczorami kuźnia nie raz zamieniała się w lokalne centrum życia towarzyskiego. Jej właścicielami byli bracia: postacie wyraziste, barwne i cieszące się zasłużoną sławą u zmotoryzowanych Łodzian. W latach 90. – wraz z postępami „reformy Balcerowicza” – kuźnia nabierała cech coraz bardziej reliktowych, jak głaz ostatniec albo ryba trzonopłetwa. W końcu, kiedy właściciele wyprowadzili się do lepszego świata, ona też zakończyła swój chwalebny żywot. Dziś krzaki czarnego bzu zasłaniają pożałowania godny stan budynku. Z okien sąsiednich bloków widać tylko zniszczoną rampę podjazdową, zapadnięty dach i dzikie mini wysypisko śmieci obok...

I nagle, parę miesięcy temu, kuźnia zaczęła jak gdyby nowe życie, jakby ktoś zaordynował jej reinkarnację. Na krzakach bzu zawisł niewielki baner z napisem: „Budżet obywatelski 2019/2020”. Od pierwszej chwili podejrzewałem, że to ściema (jak każda reinkarnacja). Ironiczny kontrast między dumną treścią napisu, a żałosnym stanem kuźni, świadczył – z jednej strony – o poczuciu czarnego humoru tego, kto baner wywiesił, a z drugiej – o perspektywie rozczarowania czyhającej na każdego, kto chce poprawiać warunki bytu osiedlowych wspólnot.

Zatem cofnijmy się do roku 2019, kiedy Miasto ogłosiło kolejną turę zmagań o obywatelskie granty. W naszej mini społeczności – złożonej z dwóch bloków – skrzyknęła się grupa zaangażowanych lokatorów i po serii spotkań zaproponowała szereg korzystnych zmian. Projekt o nazwie „Piękniejsza Wierzbowa” przewidywał wyburzenie kuźni i na powstałym placyku (oraz na przyłączonych doń skrawkach terenu) powiększenie parkingu i urządzenie niewielkiego skwerku: z zielenią, alejkami, ławkami i miejscem zabaw dla dzieci. A także odremontowanie wewnętrznej drogi dojazdowej.

Reklama

Wniosek z Wierzbowej wygrał, ale niestety radość trwała krótko. Przyszedł rok 2020, a wraz z nim pandemiczne pandemonium. Nad modernizacyjnym zapałem komitetu osiedlowego zapadła cisza. Rozstrzygnięcia z 2019 roku zostały czasowo „zamrożone” przez Miasto. Prawdopodobnie to z powodu przedłużającego się braku decyzji w sprawie „Piękniejszej Wierzbowej” ktoś rozgoryczony i dowcipny zawiesił na krzakach ów baner?

W 2020 r., na wschód od naszego mini osiedla, stanął prywatny apartamentowiec, wielki jak górskie pasmo. Wiadomo: prywatny inwestor nie ma tylu ograniczeń co władza samorządowa, decyzje podejmuje szybko i celowo. W parkan rozdzielający obydwie posesje wstawiono (bez wiedzy sąsiadów) furtkę, umożliwiającą korzystanie z ich terenu nowo-zasiedlonym mieszkańcom apartamentowca. Z końcem lata 2021 r. zakończyła się też rozbiórka budynków pofabrycznych na placu za kuźnią (niemilknący stukot od rana do wieczora umilał nam nudę letnich miesięcy). Wszystko działo się błyskawicznie, bez oglądania się na pandemię. Tylko w sprawie „Piękniejszej Wierzbowej” panowała cisza. Liberalny „turbo kapitalizm” wyprzedzał marzenia społeczników, stając się pożywką dla narzekań i rozgoryczenia. Dziś, za ruiną kuźni rozciąga się ogromny, pusty plac. Taka przestrzeń to wyzwanie dla ambitnych urbanistów; już wiadomo, że mają tam powstać kolejne bloki. Zwolennicy teorii spiskowych podejrzewali nawet, że do placu może zostać przyłączona, po zburzeniu kuźni, nasza mała posesja. Na szczęście okazało się to kolejną ściemą.

Tymczasem pod krzakami czarnego bzu rozpanoszyły się dzikie mini wysypiska śmieci; a droga dojazdowa cały czas nęka kierowców dziurami i spiczastymi krawężnikami. Nie ma siły, która mogłaby je naprawić.

W kwietniu społecznicy z „Piękniejszej Wierzbowej” dostali pismo z Miasta, z zapowiedzią rychłego podjęcia prac i sfinalizowania ich projektu zmian. Lokatorzy czekają niecierpliwie, niezłomnie wierząc w demokrację.

2021-10-08 17:44

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Piękna i bestie

Wygląda na to, że żarty się skończyły. Miałem tu nie pisać o „polityce”, ale widzę, że trwają gorączkowe prace przy konstruowaniu „nowego światowego układu sił”. Coraz donośniej rozlegają się – znane już z historii – frazy „koncertu mocarstw”, tym razem pod dyrekcją Chin.

CZYTAJ DALEJ

Alicja z krainy dobra

Niedziela Ogólnopolska 51/2019, str. 52-54

[ TEMATY ]

miłosierdzie

wolontariat

Klaudia Zielińska

Nie lubi mówić o sobie. Unika udzielania wywiadów. Ratuje ludzi od śmierci, głodu, cierpienia i chorób. Misjonarka w Kenii i Tanzanii. Nazywana przez bliskich „Aniołem Afryki” lub „Matką Teresą z Polski”.

Krzysztof Tadej: Trzy lata temu w wywiadzie dla tygodnika Niedziela powiedziała Siostra m.in.: „Kiedyś pojechałam do jednej z wiosek. Witałam się z ludźmi i nagle usłyszałem dziwny pisk. Spytałam: «Co to takiego?». Wskazano mi jeden z domów. Wczołgałam się, bo nie było drzwi. Zobaczyłam dziecko leżące na liściach od banana. Piszczało z bólu. W jego uchu zagnieździły się robaki i wyjadały błonę bębenkową. Obok leżała matka i nie miała siły wstać. Umierała z głodu. Udało się uratować dziecko i matkę w ostatniej chwili”. Opowiadała Siostra również o innych dramatycznych sytuacjach w kenijskiej miejscowości Laare. Czy od tego czasu sytuacja się poprawiła?

CZYTAJ DALEJ

Śladami św. Jana Bosko

2023-01-30 18:47

[ TEMATY ]

św. Jan Bosko

Włodzimierz Rędzioch

W ostatni dzień stycznia przypada liturgiczne święto najbardziej znanego XIX-wiecznego „świętego społecznego” Piemontu, św. Jana Bosko. Ten włoski kapłan uważany jest za jednego z największych wychowawców młodzieży, której poświęcił całe swoje życie, a jego praca z młodymi zaczęła się w Turynie, w dzielnicy Valdocco. I to właśnie do Turynu duchowi synowie, salezjanie, zaprosili grupę dziennikarzy akredytowanych w Biurze Prasowym Watykanu na krótką pielgrzymkę śladami ks. Bosko, którą zorganizował ks. Giuseppe Costa. Na spotkanie przyjechał dziesiąty następca św. Jana Bosko, ks. Ángel Fernández Artime, obecny przełożony generalny salezjanów.

Ks. Ángel wyjaśnił na początku spotkania, że uczynił wszystko, aby zachować to wielkie dziedzictwo jakim jest Valdocco. „Tutaj wszystko zrodziło się z inicjatywy tego młodego kapłana, jakim był ks. Bosko. Chciał być przyjacielem wszystkich. A Valdocco w Turynie musi pozostać dziedzictwem historycznym i charyzmatycznym, szkołą świętości, tak jak chciał tego Ksiądz Bosko. Stąd wyszło 13 świętych” – podkreślił przełożony generalny.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję