Reklama

„Dary miłości”

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Bp Antoni Długosz zwraca się do swoich młodych przyjaciół tymi słowami: „Wszystko, co nas wokół otacza: ludzie, zwierzęta, rośliny, piękno krajobrazu, przedmioty ułatwiające nam życie, jest darem Miłości Bożej.
Bóg kocha człowieka i dlatego powołując go do życia, przyjmuje go za swoje dziecko. Chce, aby człowiek był zawsze szczęśliwy. Wyposaża go w nieśmiertelną duszę, rozum i wolę.
Człowiek jednak przez nieposłuszeństwo okazane Bogu traci Jego przyjaźń i popada w niewolę grzechu.
Pan Bóg nie przestaje go kochać, dlatego zsyła na świat wielki dar swej Miłości, Syna Jezusa, który będąc Bogiem i człowiekiem zarazem, przez swoją śmierć na krzyżu, przywraca nam przyjaźń z Bogiem”.
Bp Długosz ofiarowuje dzieciom kolejny dar serca - płytę. Składają się na nią wiersze ks. Stanisława Jasionka do muzyki Tomasza Łękawy. A zaczęło się od kilku tekstów, które się spodobały i mogłyby być częścią większej całości. Tworzą więc jednolitą całość - napisane są bowiem z myślą o uczestnictwie dzieci we Mszy św. Są piosenki na Wejście, jest Akt żalu, Chwała, Wierzę, Ofiarowanie, Baranku Boży i piosenka na Komunię św. Bo jest potrzeba ożywienia liturgii, dostosowania formy przekazu religijnego do percepcji najmłodszych. Dzieci, uczestnicząc we Mszy św., często nie rozumieją wygłaszanych czy wyśpiewywanych tam tekstów. W książce-rozmowie z ks. Stanisławem Jasionkiem „Służyć z radością” Ksiądz Biskup mówi: „Piosenka religijna jest dla dzieci najważniejszą formą modlitwy. Chodzi o to, aby dziecko przeżyło wspólnotę z innymi dziećmi. Ważne jest, aby dzieci podejmowały rolę kantorów, śpiewały w chórze oraz grały na instrumentach, szczególnie perkusyjnych”.
O potrzebach zmian mówi również dokument Stolicy Apostolskiej „Dyrektorium o Mszach świętych z udziałem dzieci” z 1973 r. Bp Długosz we wspomnianej książce zauważa: „Wydaje mi się, że ten ważny dokument, zawierający niezbędne wskazówki odnoszące się do formacji liturgicznej dzieci, by aktywnie i świadomie uczestniczyły w Eucharystii, został zapomniany przez wielu katechetów i duszpasterzy”.
Teksty autorstwa ks. Jasionka pomagają dzieciom w przeżywaniu liturgii w Kościele, są niejako ich własnością - proste, zrozumiałe, odwołują się do wyobraźni i wiedzy najmłodszych, w sposób niekonwencjonalny przekazują prawdy wiary. Mówią o bezgranicznej Bożej Miłości, o Maryi, która jest tej Miłości Bożej darem i pomaga nam być dobrymi. Wierzę. Obok tej modlitwy nie można przejść obojętnie. Dzieciom nie wystarcza to, co oficjalnie podaje Kościół „dorosłym” językiem. Muszą dokładnie wiedzieć, w co wierzą. Z jaką radością i ufnością wyśpiewują więc te słowa:
„Wierzę, że mam duszę, której łaski trzeba.
W obecność Chrystusa pod postacią chleba.
Wierzę w Kościół święty, ciała zmartwychwstanie.
Szczęście, które daje z Bogiem przebywanie”.

Ofiarują Bogu „swojej duszy zatroskanie”, przepraszają za swoje winy i proszą o łaskę przebaczania.
„Chryste Królu, który uczysz nas przebaczać,
Bo sam miłosierdzie okazujesz nam,
Za brak zgody i nadziei, bądź litościw
I przebacz, przebacz, przebacz mi”.

Piosenki wytwarzają radość wspólnej modlitwy, uczą, że wiarą i miłością należy się dzielić, że nie można otrzymanych darów zostawić w kościele. Każda dotyka bardzo mocno liturgicznych przeżyć dziecka. I bardzo ważne - pokazują radosnego chrześcijanina.
„Chrześcijanin tańczy,
Chrześcijanin śpiewa,
Bo prawdziwą radość w życiu ma.
Chrześcijanin kocha, serce swe otwiera,
Ludziom niesie miłość - Boży dar.”

Teksty zainspirowały muzyka - Tomasza Łękawę, niegdyś współpracującego z „Ziarnem”. Muzyka jest więc radosna, bardzo rytmiczna, współgrająca z tekstem. Każda piosenka ma inną formę - jest więc samba, rumba, a nawet rock, aby z całą świadomością zakończyć marszem, nakazującym gotowość pójścia w dziecięce życie z wiarą i miłością.
A śpiewa - i to jak (!) - sam darczyńca tej płyty - Ksiądz Biskup. Towarzyszą mu dzieci - Chór dziecięcy „starszy” Zespołu Szkół Muzycznych im. Marcina Józefa Żebrowskiego w Częstochowie pod dyr. Zygmunta Nitkiewicza. W nagraniu wzięli udział wybitni częstochowscy muzycy: Aleksander Kamkow (skrzypce), Kazimierz Nitkiewicz (trąbka), Jacek Otręba (akordeon, gitara akustyczna). Płyta „Dary miłości” dedykowana jest dzieciom, ale i katechetom, rodzicom - do wspólnego słuchania i śpiewania, tak niegdyś ubogacającego życie rodzinne w naszych domach. Do wspólnego śpiewania, bo w drugiej części zawiera akompaniament, podkład muzyczny do każdej piosenki.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2009-12-31 00:00

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Co dalej w sprawie ks. Teodora?

2026-01-19 21:40

Materiał prasowy

Z informacji, które zostały udzielone naszej redakcji w związku z artykułem, który ukazał się w "Gazecie Wyborczej" odnośnie do ks. Teodora Sawielewicza, twórcy „Teobańkologii”, przypominamy, że Kuria Metropolitalna Wrocławska wydała oświadczenie, w którym poinformowano o powołaniu specjalnej komisji.

Jak przekazała Archidiecezja Wrocławska w komunikacie z 16 grudnia 2025 roku, decyzja o utworzeniu Komisji ds. zbadania funkcjonowania fundacji Teobańkologia została podjęta przez metropolitę wrocławskiego abp. Józefa Kupnego w związku z rozwojem działalności fundacji oraz szeroką skalą jej inicjatyw duszpasterskich i medialnych. Celem komisji jest zbadanie działalności fundacji, zapewnienie jej przejrzystości oraz pogłębienie współpracy pomiędzy fundacją a Kościołem.
CZYTAJ DALEJ

Uczeń Jezusa spotyka czasem niezgodę najbliższych

2026-01-14 20:57

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

wikipedia.org

Opowiadanie stoi na progu nowej epoki. Dawid wraca do Siklag, a z pola bitwy przychodzi posłaniec z rozdartą szatą i ziemią na głowie. Tak Biblia opisuje człowieka dotkniętego śmiercią. Przynosi znaki władzy: koronę i naramiennik Saula. Znaki królewskie zmieniają właściciela, a Dawid nie traktuje ich jak łupu. Rozdziera szaty, płacze i pości aż do wieczora. Żałoba obejmuje Saula, Jonatana i poległych Izraela. Potem rozbrzmiewa pieśń żałobna (qînâ). Otwiera ją wołanie o „ozdobie Izraela” zabitej na wyżynach. Hebrańskie (haṣṣəḇî) niesie sens splendoru, czegoś drogiego i kruchego. Refren „Jakże polegli mocarze” oddaje hebrajskie (’êk nāpelû gibbōrîm) i spina pamięć całego narodu. Dawid nie pozwala, aby wieść stała się pieśnią triumfu w miastach Filistynów. W pochwałach dla Saula i Jonatana nie ma pochlebstwa. Jest uznanie prawdy: byli złączeni w życiu i w śmierci, szybsi niż orły i mocniejsi niż lwy. Słowo „mocarze” (gibbōrîm) obejmuje tu odwagę i odpowiedzialność za lud. Dawid pamięta także dobro, które Izrael otrzymał za Saula, szczególnie bezpieczeństwo i dostatek. W końcu głos staje się osobisty. Dawid opłakuje Jonatana jak brata i mówi o miłości „przedziwnej”. Ta przyjaźń wyrasta z przymierza i wierności. Tekst ukazuje królewskość Dawida zanim otrzyma tron. Objawia się w panowaniu nad odwetem i w czci dla pomazańca Pana, także podczas jego prześladowania. Dawid nie buduje swojej przyszłości na upokorzeniu poprzednika. Wypowiedziany żal oczyszcza przestrzeń władzy i uczy, że królowanie zaczyna się od słuchania Boga, a nie od gromadzenia łupów.
CZYTAJ DALEJ

Panel ekumeniczny o Credo nicejskim

2026-01-24 10:19

[ TEMATY ]

Wyższe Międzydiecezjalne Seminarium Duchowne

panel ekumeniczny

Ks. Mariusz Frukacz/Niedziela

– Jak rozumiany jest symbol nicejski w różnych wyznaniach chrześcijańskich i jakie ma znaczenie w budowaniu jedności wyznawców Chrystusa – na to pytanie odpowiedzieli uczestnicy panelu ekumenicznego nt. „Prawdziwa wiara łączy, nie dzieli”, który odbył się wieczorem 23 stycznia w Wyższym Międzydiecezjalnym Seminarium Duchownym w Częstochowie.

Na początku spotkania ks. prał. Ryszard Selejdak, rektor seminarium, wyraził nadzieję, że panel przyczyni się do przybliżenia problematyki dotyczącej dialogu ekumenicznego. „Musimy wspólnie kroczyć ku jedności i pojednaniu między wszystkimi chrześcijanami. Credo nicejskie może być podstawą i punktem odniesienia tej wędrówki” – zacytował słowa Leona XIV z listu apostolskiego „In unitate fidei” z okazji 1700. rocznicy Soboru Nicejskiego. „To, co nas łączy, jest naprawdę czymś znacznie większym niż to, co nas dzieli!” – kontynuował ks. Selejdak za Leonem XIV i wskazał, że prawdziwy ekumenizm powinien być skierowany ku przyszłości, pojednaniu na drodze dialogu, wymianie darów i dziedzictwa duchowego”.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję