Członkowie Żywego Różańca diecezji drohiczyńskiej w sposób szczególny modlili się o przyspieszenie procesu beatyfikacyjnego sługi Bożej, odmawiając w tej intencji m.in. część Różańca. I stało się! Popularyzatorka modlitwy różańcowej zostanie w tym roku wyniesiona na ołtarze.

Paulina Jaricot urodziła się w Lyonie 22 lipca 1799 r., w rodzinie bogatych właścicieli fabryki jedwabiu. Dzieciństwo i wczesna młodość były dla niej latami raczej beztroskiego życia, wypełnionego zabawami i pogonią za światowymi przyjemnościami. Pewnego dnia usłyszała kazanie, które radykalnie zmieniło jej dotychczasowe, „rozrywkowe” życie. Ojciec Wurtz mówił wówczas o marnościach tego świata. Dogłębnie poruszona treścią, natychmiast wyspowiadała się, a po powrocie do domu, schowała głęboko swoje stroje i ozdoby. Zaczęła bardzo skromnie się ubierać i zapragnęła służyć Bogu. Wkrótce, w Boże Narodzenie 1816 r., złożyła ślub dozgonnej czystości. Zaczęła odwiedzać biedne lyońskie rodziny, pomagając im finansowo. Dużo czasu, z gronem dziewcząt w swoim wieku, spędzała na adoracji Jezusa ukrytego w Najświętszym Sakramencie.

Od br. Filasa, przygotowującego się do pracy misyjnej w Chinach, dowiedziała się o niezwykle trudnej sytuacji finansowej na misjach i tragicznej sytuacji dzieci w Chinach, które umierały z głodu. Myśl ta nie dawała jej spokoju, więc zaczęła szukać pomocy. Najpierw zaczęła tworzyć koła wśród robotnic zakładu przemysłowego, które chętnie odkładały drobne sumy z tygodniowych zarobków, później wśród innych mieszkańców Lyonu. Tak wyłaniały się nowe koła, tworząc fundusz na działalność misyjną Kościoła. Dzieło to ukonstytuowało się 3 maja 1822 r., jako Dzieło Rozkrzewiania Wiary. Oprócz pomocy materialnej, jego celem była także modlitwa w intencji misji i misjonarzy. Dzieło to szybko zyskało uznanie Kościoła, a w stulecie powstania, 3 maja 1922 r. papież Pius XI uczynił je „papieskim” i polecił wprowadzić w całym Kościele powszechnym. Bardzo szybko, bo w 1826 r., Paulina wpadła na inny pomysł, zaczęła organizować „piętnastki” – grupy piętnastu osób, z których każda zobowiązywała się do rozważania i odmawiania przez cały miesiąc jednej tajemnicy dziennie, z 15 wówczas tajemnic życia Jezusa i Maryi. Tak powstał Żywy Różaniec. Oficjalnej aprobaty dla Żywego Różańca udzielił papież Grzegorz XVI. Zmarła 9 stycznia 1862 r. w absolutnym ubóstwie.

Proces beatyfikacyjny Pauliny Jaricot rozpoczął Pius XI w 1926 r. Dekret o heroiczności cnót uznał papież Jan XXIII w 1963 r. Papież Paweł VI mówił o niej: „Z ziarna, które Maria Paulina skromnie wrzuciła w ziemię, wyrosło wielkie drzewo”.

27 maja 2020 r. Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych, z upoważnienia Ojca Świętego, ogłosiła dekret o cudzie za wstawiennictwem Pauliny. Doznała go 3,5-letnia Mayline – córka Emmanuela i Nathalie, która pod wpływem zadławienia doświadczyła śmierci mózgowej. Cud wydarzył się w 2012 r. Beatyfikacja Pauliny Jaricot (1799 – 1862), odbędzie się w Lyonie 22 maja. Mszy św. beatyfikacyjnej będzie przewodniczył kard. Luis Antonio Tagle, prefekt Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów.

To wielka radość dla zrzeszonych w Żywym Różańcu setek milionów wiernych na całym świecie, w tym naszej diecezji, a także zaproszenie do podążania jej śladami.